Letter 19

From: Avitus, bishop of Vienne To: The Bishop of Lyon Date: ~511 AD Context: A stern letter rebuking the bishop of Lyon for granting absolution too easily to someone who had betrayed the orthodox cause, with overtones of the Arian-Catholic tensions in Burgundian Gaul. Bishop Avitus to the Bishop of Lyon. I received your letters after a long time. In them, however much you know me to be grieved about the preservation of our fellowship, you should not think me negligent. For God is truly my witness that the magnitude of your affection makes my groaning all the greater. I cannot suggest to you without great pain how seriously Your Holiness has been taken advantage of through the ease of your forgiveness. You have armed our adversaries with your own weapons. You have betrayed our secrets to the half-committed. You have sung the Lord's song in a foreign land. [The letter continues with a pointed rebuke, using the language of Psalm 137 ("By the rivers of Babylon") to accuse the bishop of compromising orthodox positions by extending reconciliation to someone who had used the knowledge gained against the Catholic party. Avitus is clearly operating in the charged atmosphere of Arian-Catholic competition within the Burgundian kingdom, where every act of forgiveness or discipline had political as well as theological consequences.]

Avitus episcopus Lugdunensi episcopo. Epistolas vestras post longum tempus accepi: in quibus me servandae caritatis, quamlibet noveritis tristem, nec sic debetis credere neglegentem. Nam vere testis deus est, quod ex magnitudine vestri affectus fit animo meo maior et gemitus. Nec valeo sine grandi vobis dolore suggerere, quam graviter sanctitas vestra de veniae facilitate praeventa sit. Instruxistis adversarios armis vestris, prodidistis imperfectis secreta nostra, cantastis canticum domini in terra aliena; protulistis velut vasa dominica spectaculo convivali, quae Syris dentur; exposuistis velut nudatum Noe cachinnis numquam obprobrio carituris. Si renituntur aut secuntur, periculose sub- repsit aequalitas veritati. Certe si pretiosum vobis erat, quod publicari debere puta- stis, terrere vel Ezechiae regis culpa vos debuit. quem iactantia notavit scriptura peccantem. Sed cum trepidationem dicatis animo convertentis abstersam, iustum est, ut cum exultatione dicamus: Haec est mutatio dexterae excelsi. Nam quod vobis inaniter contradicunt beluati sic minantes: deo protegente quod debilis quisque, plus mirum est, carere dentibus et furoribus possit. Qui cum gemerent perditionis suae perire discipulos, perdere incipiunt et magistros. Salubriter coram deo vel hominibus lucra talia conquiruntur. Nihil in recipiendo expetente violentum est. Vt volentis devotionem benedictio praestanda confirmet, non est rapina sed gratia. Quod Christus dignatur accipere, dicere non possumus invasisse. De reliquo autem, quia me super conversi statu creditis consulendum, definio inspiratione divina ad quemlibet sacerdotii gradum hominem posse consurgere, si non est aut in ratione coniugii aut in quacumque regula moribusque, quod prohibeat clericatum. Cur enim non pascat Christi gregem, qui sapienter advertit oves non esse, quas paverat? quique, quia non fur latroque, merito pastor futurus per ostia ingressus elegit altaria? Quare non fiat in sacerdotio nostro erectus, qui amore humilitatis a suo voluit esse deciduus? Sit verax sacerdos ex laico, qui fieri laicus ex fallace sacerdote contentus est. Teneat in ecclesia nostra plebem suam, qui in sua contempsit alienam. Datura est tantis bonis augmentum caelestis gratiae plenitudo, ut et ille consecutus incipiat gaudere, qui doluit, et hic cotidie fructuosior praeisse se magis intellegat, quos reliquit. Sigismundus rex Symmacho papae urbis Romae. Dum sacra reliquiarum pignera, quibus per me Galliam vestram spiritali remunera- tione ditastis, negare petentibus non praesumo, me quoque sanctorum patrocinia postu- lare ad irriguum vestri apostolatus fontem necesse est. Quamquam etsi est adhuc apud nos de dono vestro, quod catholicae religionis debeat studio celebrari, etiam illud tamen convenit iustae devotionis intellegi, ut directis litterarii sermonis officiis allo- quia illa captemus, quibus me pontificatus vester vel praesentem monitis docuit, vel absentem intercessionibus adquisivit. Nec nunc paginae praesentis obsequium opportuni- tas reperta complectitur: sed destinato ad vos diacono portitore, viro venerabili Iuliano, ad universalis ecclesiae praesulem spiritu repraesentante concurrimus. Crescit quippe beneficiorum recordatione desiderium: nec umquam meis elabi sensibus possunt, quae nobis apud Italiam vestram vel pontificalis benignitas vel civilitas regalis impendit, cum post familiaritatem totius munificentiae commodis praeferendam, quia istic liberius laxavit reditu, illic tenacius cinxit affectu. Attentior pro vestris, quod superest, in- cumbat oratio. In augmento namque ovium crescit custodia pastoralis. Sacris nos apostolorum liminibus commemoratione adsidua praesentantes specialem, dum vixero, praedicatorem vestri, ubi obtinuistis initium, impetrate profectum. Litteris nos, in quantum possibilitas patitur aut libertas, quibus nobis doctrina et incolumitas vestra floreat, frequentate et, ut supra speravimus, ambienda nobis venerabilium reliquiarum conferte praesidia: quarum cultu beatissimum Petrum in virtute et vos semper habere mereamur in munere.