Marcus Tullius Cicero→Titus Pomponius Atticus|c. -49 AD|Cicero|AI-assisted
Although, when you read this letter, I think I shall know what has
been done at Brundisium, since Pompey left Canusium on the 21st of
February and I am writing this on the 6th of March, fourteen days after
his departure from Canusium, still I am in agonies of suspense as to
what each hour may bring, and I am astonished that I do not even get
a rumour. There is a strange hush. But perhaps this is much ado about
nothing, when we must know all about it soon enough. But it does worry
me that so far I have been unable to discover the whereabouts of my
friend Lentulus and of Domitius. I want to know, that I may be able to
find out what they are going to do, whether they are going to Pompey,
and, if so, by what route and on what date.
Town, I am told, is now crammed full with our party. Sosius and Lupus,
who, Pompey thought, would reach Brundisium before himself, are, it
appears, sitting as magistrates. From here there is a general move:
even M'. Lepidus, with whom I used to spend the day, thinks of starting
to-morrow. I am lingering in my villa at Formiae to get news the
sooner. Then I intend to go to Arpinum: from Arpinum I proceed to the
Adriatic, choosing the least frequented route and leaving behind or
even dismissing my lictors. For I am told that certain
et saepe antea magno praesidio rei publicae fuerunt, hanc cunctationem
nostram non probari multaque in me et severe in conviviis tempestivis
quidem disputari.
Cedamus igitur et, ut boni cives simus, bellum Italiae terra marique
inferamus et odia improborum rursus in nos, quae iam exstincta erant,
incendamus et Luccei consilia ac Theophani persequamur. Nam Scipio vel
in Syriam proficiscitur sorte vel cum genero honeste vel Caesarem fugit
iratum. Marcelli quidem, nisi gladium Caesaris timuissent, manerent.
Appius est eodem in timore et inimicitiarum recentium etiam. Praeter
hunc et C. Cassium reliqui legati, Faustus pro quaestore; ego unus,
cui utrumvis licet. Frater accedit, quem socium huius fortunae esse
non erat aequum. Cui magis etiam Caesar irascetur, sed impetrare non
possum, ut mancat. Dabimus hoc Pompeio, quod debemus. Nam me quidem
alius nemo movet, non sermo bonorum, qui nulli sunt, non causa quae
acta timide est, agetur improbe. Uni, uni hoc damus ne id quidem
roganti nec suam causam, ut ait, agenti, sed publicam. Tu quid cogites
de transeundo in Epirum, scire sane velim.
[1] etsi cum tu has litteras legeres putabam fore ut scirem iam quid Brundisi actum esset (nam Canusio viiii Kal. profectus erat Gnaeus; haec autem scribebam pridie Nonas xiiii die post quam ille Canusio moverat), tamen angebar singularum horarum exspectatione mirabarque nihil adlatum esse ne rumoris quidem; nam erat mirum silentium. sed haec fortasse kenospouda sunt, quae tamen iam sciantur necesse est; [2] illud molestum me adhuc investigare non posse ubi P. Lentulus noster sit, ubi Domitius. quaero autem, quo facilius scire possim quid acturi sint, iturine ad Pompeium et, si sunt, qua quandove ituri sint. Vrbem quidem iam refertam esse optimatium audio, Sosium et Lupum quos Gnaeus noster ante putabat Brundisium venturos esse quam se ius dicere. hinc vero vulgo vadunt; etiam M'. Lepidus quocum diem conterere solebam cras cogitabat. [3] nos autem in Formiano morabamur, quo citius audiremus; deinde Arpinum volebamus; inde iter qua maxime apanteton esset ad mare superum remotis sive omnino missis lictoribus. audio enim bonis viris qui et nunc et saepe antea magno praesidio rei publicae fuerunt hanc cunctationem nostram non probari multaque (in) me et severe in conviviis tempestivis quidem disputari. cedamus igitur et, ut boni cives simus, bellum Italiae terra marique inferamus et odia improborum rursus in nos quae iam exstincta erant incendamus et Luccei consilia ac Theophani persequamur. [4] nam Scinio vel in Syriam proficiscitur sorte vel cum genero honeste vel Caesarem fugit iratum. Marcelli quidem, nisi gladium Caesaris timuissent, manerent. Appius est eodem in timore et inimicitiarum recentium etiam. praeter hunc et C. Cassium reliqui legati, Faustus pro quaestore; ego unus cui utrumvis licet. frater accedit quem socium huius fortunae esse non erat aequum cui magis etiam Caesar irascetur, sed impetrare non possum ut maneat. dabimus hoc Pompeio quoi debemus. nam me quidem alius nemo movet, non sermo bonorum qui nulli sunt, non causa quae acta timide est, agetur improbe. Vni, uni hoc damus ne id quidem roganti nec suam causam, ut ait, agenti sed publicam. tu quid cogites de transeundo in Epirum scire sane velim.
◆
Although, when you read this letter, I think I shall know what has been done at Brundisium, since Pompey left Canusium on the 21st of February and I am writing this on the 6th of March, fourteen days after his departure from Canusium, still I am in agonies of suspense as to what each hour may bring, and I am astonished that I do not even get a rumour. There is a strange hush. But perhaps this is much ado about nothing, when we must know all about it soon enough. But it does worry me that so far I have been unable to discover the whereabouts of my friend Lentulus and of Domitius. I want to know, that I may be able to find out what they are going to do, whether they are going to Pompey, and, if so, by what route and on what date.
Town, I am told, is now crammed full with our party. Sosius and Lupus, who, Pompey thought, would reach Brundisium before himself, are, it appears, sitting as magistrates. From here there is a general move: even M'. Lepidus, with whom I used to spend the day, thinks of starting to-morrow. I am lingering in my villa at Formiae to get news the sooner. Then I intend to go to Arpinum: from Arpinum I proceed to the Adriatic, choosing the least frequented route and leaving behind or even dismissing my lictors. For I am told that certain
et saepe antea magno praesidio rei publicae fuerunt, hanc cunctationem nostram non probari multaque in me et severe in conviviis tempestivis quidem disputari.
Cedamus igitur et, ut boni cives simus, bellum Italiae terra marique inferamus et odia improborum rursus in nos, quae iam exstincta erant, incendamus et Luccei consilia ac Theophani persequamur. Nam Scipio vel in Syriam proficiscitur sorte vel cum genero honeste vel Caesarem fugit iratum. Marcelli quidem, nisi gladium Caesaris timuissent, manerent. Appius est eodem in timore et inimicitiarum recentium etiam. Praeter hunc et C. Cassium reliqui legati, Faustus pro quaestore; ego unus, cui utrumvis licet. Frater accedit, quem socium huius fortunae esse non erat aequum. Cui magis etiam Caesar irascetur, sed impetrare non possum, ut mancat. Dabimus hoc Pompeio, quod debemus. Nam me quidem alius nemo movet, non sermo bonorum, qui nulli sunt, non causa quae acta timide est, agetur improbe. Uni, uni hoc damus ne id quidem roganti nec suam causam, ut ait, agenti, sed publicam. Tu quid cogites de transeundo in Epirum, scire sane velim.
Latin / Greek Original
[1] etsi cum tu has litteras legeres putabam fore ut scirem iam quid Brundisi actum esset (nam Canusio viiii Kal. profectus erat Gnaeus; haec autem scribebam pridie Nonas xiiii die post quam ille Canusio moverat), tamen angebar singularum horarum exspectatione mirabarque nihil adlatum esse ne rumoris quidem; nam erat mirum silentium. sed haec fortasse kenospouda sunt, quae tamen iam sciantur necesse est; [2] illud molestum me adhuc investigare non posse ubi P. Lentulus noster sit, ubi Domitius. quaero autem, quo facilius scire possim quid acturi sint, iturine ad Pompeium et, si sunt, qua quandove ituri sint. Vrbem quidem iam refertam esse optimatium audio, Sosium et Lupum quos Gnaeus noster ante putabat Brundisium venturos esse quam se ius dicere. hinc vero vulgo vadunt; etiam M'. Lepidus quocum diem conterere solebam cras cogitabat. [3] nos autem in Formiano morabamur, quo citius audiremus; deinde Arpinum volebamus; inde iter qua maxime apanteton esset ad mare superum remotis sive omnino missis lictoribus. audio enim bonis viris qui et nunc et saepe antea magno praesidio rei publicae fuerunt hanc cunctationem nostram non probari multaque (in) me et severe in conviviis tempestivis quidem disputari. cedamus igitur et, ut boni cives simus, bellum Italiae terra marique inferamus et odia improborum rursus in nos quae iam exstincta erant incendamus et Luccei consilia ac Theophani persequamur. [4] nam Scinio vel in Syriam proficiscitur sorte vel cum genero honeste vel Caesarem fugit iratum. Marcelli quidem, nisi gladium Caesaris timuissent, manerent. Appius est eodem in timore et inimicitiarum recentium etiam. praeter hunc et C. Cassium reliqui legati, Faustus pro quaestore; ego unus cui utrumvis licet. frater accedit quem socium huius fortunae esse non erat aequum cui magis etiam Caesar irascetur, sed impetrare non possum ut maneat. dabimus hoc Pompeio quoi debemus. nam me quidem alius nemo movet, non sermo bonorum qui nulli sunt, non causa quae acta timide est, agetur improbe. Vni, uni hoc damus ne id quidem roganti nec suam causam, ut ait, agenti sed publicam. tu quid cogites de transeundo in Epirum scire sane velim.