Marcus Tullius Cicero→Titus Pomponius Atticus|c. -47 AD|Cicero|AI-assisted
I received your letter on the 4th of February, and on the same day I
accepted the inheritance formally according to the will. Of my many and
miserable anxieties one is taken away, if, as you say, this inheritance
is sufficient to maintain my credit and reputation, though I know you
would have defended it even without the inheritance with all your
resources. As for what you write about the dowry I adjure you for
heaven's sake to manage the whole business and protect the poor girl,
a victim of my culpable carelessness, with my funds, if there are any,
and out of your own, so far as you can without inconvenience. Pray do
not let her remain in the utter want you depict. On what are the rents
of my farms being wasted? That 500 guineas of which you write, no
one ever told me that it had been kept back out of the dowry, for I
would never have allowed it. But that is the least of the blows I have
suffered. I cannot write to you about them for sorrow and tears. Of the
money I had in Asia I have called in nearly half. It would appear to be
safer where it is than with the tax-collectors.
The second instalment of Tullia's dowry due to Dolabella before
July; cf. xi, 3. Dowries were paid in three instalments.
60,000 sesterces.
As for your exhortations to be of good courage, I wish you could find
some reason why I should be so. If, on the top of my other sorrows,
there comes that which Chrysippus said is under consideration (you gave
me no hint), I mean the confiscation of my town
domo, quis me miserior uno iam fuit? Oro, obsecro, ignosce. Non possum
plura scribere. Quanto maerore urgear, profecto vides. Quod si mihi
commune cum ceteris esset, qui videntur in eadem causa esse, minor
mea culpa videretur et eo tolerabilior esset. Nunc nihil est, quod
consoletur, nisi quid tu efficis, si modo etiam nunc effici potest, ut
ne qua singulari adficiar calamitate et iniuria.
Tardius ad te remisi tabellarium, quod potestas mittendi non fuit. A
tuis et nummorum accepi HS L̅X̅X̅ et, vestimentorum quod opus fuit.
Quibus tibi videbitur, velim des litteras meo nomine. Nosti meos
familiares. Si signum requirent aut manum, dices me propter custodias
ea vitasse.
[1] Litteras tuas accepi pr. Non. Febr. eoque ipso die ex testamento crevi hereditatem. ex multis meis miserrimis curis est una levata si, ut scribis, ista hereditas fidem et famam meam tueri potest; quam quidem intellego te etiam sine hereditate tuis opibus defensurum fuisse. [2] de dote quod scribis, per omnis deos te obtestor ut totam rem suscipias et illam miseram mea culpa et neglegentia tueare meis opibus si quae sunt, tuis quibus tibi molestum non erit facultatibus. quoi quidem deesse omnia, quod scribis, obsecro te, noli pati. in quos enim sumptus abeunt fructus praediorum? iam illa HS L_X_ quae scribis nemo mihi umquam dixit ex dote esse detracta; numquam enim essem passus. sed haec minima est ex iis iniuriis quas accepi; de quibus ad te dolore et lacrimis scribere prohibeor. ex ea pecunia quae fuit in Asia partem dimidiam fere exegi. [3] tutius videbatur fore ibi ubi est quam apud publicanos. quod me hortaris ut firmo sim animo, vellem posses aliquid adferre quam ob rem id facere possem. sed si ad ceteras miserias accessit etiam id quod mihi Chrysippus dixit parari (tu nihil significasti) de domo, quis me miserior uno iam fuit? oro, obsecro, ignosce. non possum plura scribere. quanto maerore urgear profecto vides. quod si mihi commune cum ceteris esset qui videntur in eadem causa esse, minor mea culpa videretur et eo tolerabilior esset. nunc nihil est quod consoletur, nisi quid tu efficis, si modo etiam nunc effici potest ut ne qua singulari adficiar calamitate et iniuria. [4] tardius ad te remisi tabellarium quod potestas mittendi non fuit. A tuis et nummorum accepi HS L_X_X_ et vestimentorum quod opus fuit. quibus tibi videbitur velim des litteras meo nomine. Nosti meos familiaris. (si) signum requirent aut manum, dices me propter custodias ea vitasse.
◆
I received your letter on the 4th of February, and on the same day I accepted the inheritance formally according to the will. Of my many and miserable anxieties one is taken away, if, as you say, this inheritance is sufficient to maintain my credit and reputation, though I know you would have defended it even without the inheritance with all your resources. As for what you write about the dowry I adjure you for heaven's sake to manage the whole business and protect the poor girl, a victim of my culpable carelessness, with my funds, if there are any, and out of your own, so far as you can without inconvenience. Pray do not let her remain in the utter want you depict. On what are the rents of my farms being wasted? That 500 guineas of which you write, no one ever told me that it had been kept back out of the dowry, for I would never have allowed it. But that is the least of the blows I have suffered. I cannot write to you about them for sorrow and tears. Of the money I had in Asia I have called in nearly half. It would appear to be safer where it is than with the tax-collectors.
The second instalment of Tullia's dowry due to Dolabella before July; cf. xi, 3. Dowries were paid in three instalments.
60,000 sesterces.
As for your exhortations to be of good courage, I wish you could find some reason why I should be so. If, on the top of my other sorrows, there comes that which Chrysippus said is under consideration (you gave me no hint), I mean the confiscation of my town
domo, quis me miserior uno iam fuit? Oro, obsecro, ignosce. Non possum plura scribere. Quanto maerore urgear, profecto vides. Quod si mihi commune cum ceteris esset, qui videntur in eadem causa esse, minor mea culpa videretur et eo tolerabilior esset. Nunc nihil est, quod consoletur, nisi quid tu efficis, si modo etiam nunc effici potest, ut ne qua singulari adficiar calamitate et iniuria.
Tardius ad te remisi tabellarium, quod potestas mittendi non fuit. A tuis et nummorum accepi HS L̅X̅X̅ et, vestimentorum quod opus fuit. Quibus tibi videbitur, velim des litteras meo nomine. Nosti meos familiares. Si signum requirent aut manum, dices me propter custodias ea vitasse.
Latin / Greek Original
[1] Litteras tuas accepi pr. Non. Febr. eoque ipso die ex testamento crevi hereditatem. ex multis meis miserrimis curis est una levata si, ut scribis, ista hereditas fidem et famam meam tueri potest; quam quidem intellego te etiam sine hereditate tuis opibus defensurum fuisse. [2] de dote quod scribis, per omnis deos te obtestor ut totam rem suscipias et illam miseram mea culpa et neglegentia tueare meis opibus si quae sunt, tuis quibus tibi molestum non erit facultatibus. quoi quidem deesse omnia, quod scribis, obsecro te, noli pati. in quos enim sumptus abeunt fructus praediorum? iam illa HS L_X_ quae scribis nemo mihi umquam dixit ex dote esse detracta; numquam enim essem passus. sed haec minima est ex iis iniuriis quas accepi; de quibus ad te dolore et lacrimis scribere prohibeor. ex ea pecunia quae fuit in Asia partem dimidiam fere exegi. [3] tutius videbatur fore ibi ubi est quam apud publicanos. quod me hortaris ut firmo sim animo, vellem posses aliquid adferre quam ob rem id facere possem. sed si ad ceteras miserias accessit etiam id quod mihi Chrysippus dixit parari (tu nihil significasti) de domo, quis me miserior uno iam fuit? oro, obsecro, ignosce. non possum plura scribere. quanto maerore urgear profecto vides. quod si mihi commune cum ceteris esset qui videntur in eadem causa esse, minor mea culpa videretur et eo tolerabilior esset. nunc nihil est quod consoletur, nisi quid tu efficis, si modo etiam nunc effici potest ut ne qua singulari adficiar calamitate et iniuria. [4] tardius ad te remisi tabellarium quod potestas mittendi non fuit. A tuis et nummorum accepi HS L_X_X_ et vestimentorum quod opus fuit. quibus tibi videbitur velim des litteras meo nomine. Nosti meos familiaris. (si) signum requirent aut manum, dices me propter custodias ea vitasse.