Marcus Tullius Cicero→Titus Pomponius Atticus|c. -46 AD|Cicero|AI-assisted
I do not wish you to neglect your business to come to me. I would rather
go to you, if you are delayed any longer. However I should never even
have come out of sight of you, if it were not that I absolutely could
not get relief from anything. If there were any alleviation for my
sorrow, it would
esset in te uno, et, cum primum ab aliquo poterit esse, a te erit. Nunc
tamen ipsum sine te esse non possum. Sed nec tuae domi probabatur, nec
meae poteram, nec, si propius essem uspiam, tecum tamen essem. Idem enim
te impediret, quo minus mecum esses, quod nunc etiam impedit. Mihi nihil
adhuc aptius fuit hac solitudine; quam vereor ne Philippus tollat. Heri
enim vesperi venerat. Me scriptio et litterae non leniunt, sed
obturbant.
apud Appuleium, quoniam in perpetuum non placet, in dies ut excuser videbis. in hac solitudine careo omnium conloquio, cumque mane me in silvam abstrusi densam et asperam, non exeo inde ante vesperum. secundum te nihil est mihi amicius solitudine. in ea mihi omnis sermo est cum litteris. eum tamen interpellat fletus; cui repugno quoad possum, sed adhuc pares non sumus. Bruto ut suades, rescribam. eas litteras cras habebis. cum erit cui des, dabis.
◆
I do not wish you to neglect your business to come to me. I would rather go to you, if you are delayed any longer. However I should never even have come out of sight of you, if it were not that I absolutely could not get relief from anything. If there were any alleviation for my sorrow, it would
esset in te uno, et, cum primum ab aliquo poterit esse, a te erit. Nunc tamen ipsum sine te esse non possum. Sed nec tuae domi probabatur, nec meae poteram, nec, si propius essem uspiam, tecum tamen essem. Idem enim te impediret, quo minus mecum esses, quod nunc etiam impedit. Mihi nihil adhuc aptius fuit hac solitudine; quam vereor ne Philippus tollat. Heri enim vesperi venerat. Me scriptio et litterae non leniunt, sed obturbant.
Latin / Greek Original
apud Appuleium, quoniam in perpetuum non placet, in dies ut excuser videbis. in hac solitudine careo omnium conloquio, cumque mane me in silvam abstrusi densam et asperam, non exeo inde ante vesperum. secundum te nihil est mihi amicius solitudine. in ea mihi omnis sermo est cum litteris. eum tamen interpellat fletus; cui repugno quoad possum, sed adhuc pares non sumus. Bruto ut suades, rescribam. eas litteras cras habebis. cum erit cui des, dabis.