Marcus Tullius Cicero→Titus Pomponius Atticus|c. -44 AD|Cicero|AI-assisted
My messenger has returned from Brutus, bringing a letter from him and
from Cassius too. They want my advice badly, and Brutus asks which of
two courses he ought to pursue. Alas! I have not the remotest idea what
to say. So I think I shall keep silent, unless you think I must not. If
anything occurs to you, please write. Cassius, indeed, begs and
beseeches me to make Hirtius as sound as possible. Do you think he is in
his senses? It's fairy gold! I am sending his letter.
Balbus and Oppius tell me the same as you about the province to be
assigned by the Senate to Brutus and Cassius, and Hirtius says he will
not attend—he is here at Tusculum—and he strongly advises me to keep
away. He does so on the strength of the danger which he says there has
been even for him; but, even if there be no danger, I am so far from
caring to avoid giving Antony a suspicion that I do not rejoice in his
prosperity, that the very reason why I would rather not go to Rome is to
avoid seeing him. But our friend Varro has sent me a letter from
somebody or other—I don't know who, as he has erased the name—telling
him that the veterans whose claims have been put off (for some of them
have been disbanded) are using most criminal language, saying that those
who seem not to favour their claims will be in great danger at Rome.
What, I should like to know, can our goings and comings, our looks and
our demeanour, be among them? If again, as you say,
L. Antonius in D. Brutum, reliqui in nostros, ego quid faciam aut quo me
pacto geram? Mihi vero deliberatum est, ut nunc quidem est, abesse ex ea
urbe, in qua non modo florui cum summa, verum etiam servivi cum aliqua
dignitate; nec tam statui ex Italia exire, de quo tecum deliberabo, quam
istuc non venire.
ix K. H. x fere a Q. Fufio venit tabellarius. nescio quid ab eo litterularum, uti me sibi restituerem; sane insulse, ut solet, nisi forte, quae non ames omnia videntur insulse fieri. scripsi ita ut te probaturum existimo. mihi duas a te epistulas reddidit, unam xi, alteram x ad recentiorem prius et leniorem laudo; si vero etiam Carfulenus, ' a)/nw potamw=n .' Antoni consilia narras turbulenta. atque utinam potius per populum agat quam per senatum! quod quidem ita credo. sed mihi totum eius consilium ad bellum spectare videtur, si quidem D. Bruto provincia eripitur. quoquo modo ego de illius nervis existimo, non videtur fieri posse sine bello. sed non cupio, quoniam cavetur Buthrotiis. rides? aps condoleo non mea potius adsiduitate, diligentia, gratia perfici. [2] quod scribis te nescire quid nostris faciendum sit, iam pridem me illa a)pori/a sollicitat. itaque stulta iam Iduum Martiarum est consolatio. animis enim usi sumus virilibus, consiliis, mihi crede, puerilibus. excisa enim est arbor, non evulsa. itaque quam fruticetur vides. redeamus igitur, quoniam saepe usurpas, ad Tusculanas disputationes. Saufeium de te celemus; ego numquam indicabo. quod te a Bruto scribis, ut certior fieret quo die in Tusculanum essem venturus, ut ad te ante scripsi, vi Kal., et quidem ibi te quam primum per videre velim. puto enim nobis Lanuvium eundum et quidem non sine multo sermone. sed melh/sei . [3] redeo ad superiorem. ex qua praetereo illa prima de Buthrotiis; quae 'mihi sunt inclusa medullis,' sit modo, ut scribis, locus agendi. de oratione Bruti prorsus contendis quom iterum tam multis verbis agis. egone ut eam causam quam is scripsit? ego scribam non rogatus ab eo? nulla paregxei/rhsij fieri potest contumeliosior. 'at' inquis ' (Hraklei/deion aliquod.' non recuso id quidem, sed et componendum argumentum est et scribendi exspectandum tempus maturius. licet enim de me ut libet existimes (velim quidem quam optime), si haec ita manant ut videntur (feres quod dicam), me Idus Martiae non delectant. ille enim numquam revertisset, nos timor confirmare eius acta non coegisset, aut, ut in Saufei eam relinquamque Tusculanas disputationes ad quas tu etiam Vestorium hortaris, ita gratiosi eramus apud illum (quem di mortuum perduint!) ut nostrae aetati, quoniam interfecto domino liberi non sumus, non fuerit dominus ille fugiendus. rubeo, mihi crede, sed iam scripseram; delere nolui. [4] de Menedemo vellem verum fuisset, de regina velim verum sit. cetera coram, et maxime quid nostris faciendum sit, quid etiam nobis, si Antonius militibus obsessurus est senatum. hanc epistulam si illius tabellario dedissem, veritus sum ne solveret. itaque misi dedita. erat enim rescribendum tuis.
◆
My messenger has returned from Brutus, bringing a letter from him and from Cassius too. They want my advice badly, and Brutus asks which of two courses he ought to pursue. Alas! I have not the remotest idea what to say. So I think I shall keep silent, unless you think I must not. If anything occurs to you, please write. Cassius, indeed, begs and beseeches me to make Hirtius as sound as possible. Do you think he is in his senses? It's fairy gold! I am sending his letter.
Balbus and Oppius tell me the same as you about the province to be assigned by the Senate to Brutus and Cassius, and Hirtius says he will not attend—he is here at Tusculum—and he strongly advises me to keep away. He does so on the strength of the danger which he says there has been even for him; but, even if there be no danger, I am so far from caring to avoid giving Antony a suspicion that I do not rejoice in his prosperity, that the very reason why I would rather not go to Rome is to avoid seeing him. But our friend Varro has sent me a letter from somebody or other—I don't know who, as he has erased the name—telling him that the veterans whose claims have been put off (for some of them have been disbanded) are using most criminal language, saying that those who seem not to favour their claims will be in great danger at Rome. What, I should like to know, can our goings and comings, our looks and our demeanour, be among them? If again, as you say,
L. Antonius in D. Brutum, reliqui in nostros, ego quid faciam aut quo me pacto geram? Mihi vero deliberatum est, ut nunc quidem est, abesse ex ea urbe, in qua non modo florui cum summa, verum etiam servivi cum aliqua dignitate; nec tam statui ex Italia exire, de quo tecum deliberabo, quam istuc non venire.
Latin / Greek Original
ix K. H. x fere a Q. Fufio venit tabellarius. nescio quid ab eo litterularum, uti me sibi restituerem; sane insulse, ut solet, nisi forte, quae non ames omnia videntur insulse fieri. scripsi ita ut te probaturum existimo. mihi duas a te epistulas reddidit, unam xi, alteram x ad recentiorem prius et leniorem laudo; si vero etiam Carfulenus, ' a)/nw potamw=n .' Antoni consilia narras turbulenta. atque utinam potius per populum agat quam per senatum! quod quidem ita credo. sed mihi totum eius consilium ad bellum spectare videtur, si quidem D. Bruto provincia eripitur. quoquo modo ego de illius nervis existimo, non videtur fieri posse sine bello. sed non cupio, quoniam cavetur Buthrotiis. rides? aps condoleo non mea potius adsiduitate, diligentia, gratia perfici. [2] quod scribis te nescire quid nostris faciendum sit, iam pridem me illa a)pori/a sollicitat. itaque stulta iam Iduum Martiarum est consolatio. animis enim usi sumus virilibus, consiliis, mihi crede, puerilibus. excisa enim est arbor, non evulsa. itaque quam fruticetur vides. redeamus igitur, quoniam saepe usurpas, ad Tusculanas disputationes. Saufeium de te celemus; ego numquam indicabo. quod te a Bruto scribis, ut certior fieret quo die in Tusculanum essem venturus, ut ad te ante scripsi, vi Kal., et quidem ibi te quam primum per videre velim. puto enim nobis Lanuvium eundum et quidem non sine multo sermone. sed melh/sei . [3] redeo ad superiorem. ex qua praetereo illa prima de Buthrotiis; quae 'mihi sunt inclusa medullis,' sit modo, ut scribis, locus agendi. de oratione Bruti prorsus contendis quom iterum tam multis verbis agis. egone ut eam causam quam is scripsit? ego scribam non rogatus ab eo? nulla paregxei/rhsij fieri potest contumeliosior. 'at' inquis ' (Hraklei/deion aliquod.' non recuso id quidem, sed et componendum argumentum est et scribendi exspectandum tempus maturius. licet enim de me ut libet existimes (velim quidem quam optime), si haec ita manant ut videntur (feres quod dicam), me Idus Martiae non delectant. ille enim numquam revertisset, nos timor confirmare eius acta non coegisset, aut, ut in Saufei eam relinquamque Tusculanas disputationes ad quas tu etiam Vestorium hortaris, ita gratiosi eramus apud illum (quem di mortuum perduint!) ut nostrae aetati, quoniam interfecto domino liberi non sumus, non fuerit dominus ille fugiendus. rubeo, mihi crede, sed iam scripseram; delere nolui. [4] de Menedemo vellem verum fuisset, de regina velim verum sit. cetera coram, et maxime quid nostris faciendum sit, quid etiam nobis, si Antonius militibus obsessurus est senatum. hanc epistulam si illius tabellario dedissem, veritus sum ne solveret. itaque misi dedita. erat enim rescribendum tuis.