Marcus Tullius Cicero→Titus Pomponius Atticus|c. -44 AD|Cicero|AI-assisted
After you had left came two letters from Balbus, with no news in them,
and one from Hirtius, who says he is very annoyed with the veterans. My
mind is still anxious about what I shall do about the 1st. So I have
sent Tiro and some men with him—please give them letters one by one, as
things happen—and I have written to Antony about the legation, for fear
that, if I had written only to Dolabella, his quick temper might be
aroused. But, as it is said to be rather difficult to get an audience
with him, I have written to Eutrapelus, so that he may deliver my
letter. I must have an embassy: a votive embassy is more honourable, but
I could use either.
Your own position, I beg you, review most carefully. I wish we could do
so together; if not, we must accomplish it by letters. Graeceius has
written to me that he has heard from Cassius that armed men are being
got ready to be sent to my house at Tusculum. I don't think that is the
case; but still I must take care to have more safeguards ready. But
to-morrow may give us some food for reflection.
cum ad me Brutus noster scripsisset et Cassius, ut Hirtium, qui adhuc bonus fuisset (sciebam, neque eum confidebam fore mea auctoritate meliorem; Antonio est enim fortasse iratior, causae vero amicissimus), tamen ad eum scripsi eique dignitatem Bruti et Cassi commendavi. ille quid mihi rescripsisset scire te volui, si forte idem tu quod ego existimares, istos etiam nunc vereri ne forte ipsi nostri plus animi habeant quam habent HIRTIVS CICERONI SVO SAL. [2] rurene iam redierim quaeris. an ego, cum omnes caleant, ignaviter aliquid faciam? etiam ex urbe sum profectus, utilius enim statui abesse. has tibi litteras exiens in Tusculanum scripsi. noli autem me tam strenuum putare ut ad Nonas recurram. nihil enim iam video opus esse nostra cura, quoniam praesidia sunt in tot annos provisa. Brutus et Cassius utinam quam facile a te de me impetrare possunt ita per te exorentur ne quod calidius ineant consilium! cedentis enim haec ais scripsisse--quo aut qua re? [3] retine, obsecro te, Cicero, illos et noli sinere haec omnia perire, quae funditus medius fidius rapinis, incendiis, caedibus pervertuntur. tantum si quid timent caveant, nihil praeterea moliantur. non <medius> fidius acerrimis consiliis plus quam etiam inertissimis, dum modo diligentibus, consequentur. haec enim quae fluunt per se diuturna non sunt; in contentione praesentis ad nocendum habent viris. quid speres de illis in Tusculanum ad me scribe. [4] habes Hirti epistulam. cui rescripsi nil illos calidius cogitare idque confirmavi. hoc qualecumque esset te scire volui. obsignata iam Balbus ad me Serviliam redisse, confirmare non discessuros. nunc exspecto a te litteras.
◆
After you had left came two letters from Balbus, with no news in them, and one from Hirtius, who says he is very annoyed with the veterans. My mind is still anxious about what I shall do about the 1st. So I have sent Tiro and some men with him—please give them letters one by one, as things happen—and I have written to Antony about the legation, for fear that, if I had written only to Dolabella, his quick temper might be aroused. But, as it is said to be rather difficult to get an audience with him, I have written to Eutrapelus, so that he may deliver my letter. I must have an embassy: a votive embassy is more honourable, but I could use either.
Your own position, I beg you, review most carefully. I wish we could do so together; if not, we must accomplish it by letters. Graeceius has written to me that he has heard from Cassius that armed men are being got ready to be sent to my house at Tusculum. I don't think that is the case; but still I must take care to have more safeguards ready. But to-morrow may give us some food for reflection.
Latin / Greek Original
cum ad me Brutus noster scripsisset et Cassius, ut Hirtium, qui adhuc bonus fuisset (sciebam, neque eum confidebam fore mea auctoritate meliorem; Antonio est enim fortasse iratior, causae vero amicissimus), tamen ad eum scripsi eique dignitatem Bruti et Cassi commendavi. ille quid mihi rescripsisset scire te volui, si forte idem tu quod ego existimares, istos etiam nunc vereri ne forte ipsi nostri plus animi habeant quam habent HIRTIVS CICERONI SVO SAL. [2] rurene iam redierim quaeris. an ego, cum omnes caleant, ignaviter aliquid faciam? etiam ex urbe sum profectus, utilius enim statui abesse. has tibi litteras exiens in Tusculanum scripsi. noli autem me tam strenuum putare ut ad Nonas recurram. nihil enim iam video opus esse nostra cura, quoniam praesidia sunt in tot annos provisa. Brutus et Cassius utinam quam facile a te de me impetrare possunt ita per te exorentur ne quod calidius ineant consilium! cedentis enim haec ais scripsisse--quo aut qua re? [3] retine, obsecro te, Cicero, illos et noli sinere haec omnia perire, quae funditus medius fidius rapinis, incendiis, caedibus pervertuntur. tantum si quid timent caveant, nihil praeterea moliantur. non <medius> fidius acerrimis consiliis plus quam etiam inertissimis, dum modo diligentibus, consequentur. haec enim quae fluunt per se diuturna non sunt; in contentione praesentis ad nocendum habent viris. quid speres de illis in Tusculanum ad me scribe. [4] habes Hirti epistulam. cui rescripsi nil illos calidius cogitare idque confirmavi. hoc qualecumque esset te scire volui. obsignata iam Balbus ad me Serviliam redisse, confirmare non discessuros. nunc exspecto a te litteras.