Letter 41: City images hinder monastic vision; gentleness sharpens the harvest of virtue.

Your letters show well your genuine friendship toward us and your sincere love. I marvel at how your words resemble the sobriety of your soul, and how the consolation that comes from them seems like the soul itself living within them. But it is not possible to take on the practices of the monastic life while remaining in cities. Otherwise the soul receives many varied images from outside and becomes full of them. I have often prayed to God about these images, asking either that they not arise or, once they arise, that they not linger. The mind very easily stamps images into itself and is hurried into motion by thoughts from demons. For this reason the condition of the practical ascetic and the contemplative is not the same. A thought born from the passions hinders virtue, while even a bare thought hinders vision, because bodily meditation interrupts spiritual understanding. Judge for yourself whether someone can remain in a city, surrounded by it, and still keep the mind wholly without images. I fear that while seeking present things we may fall away from future ones, and in the age to come may shamelessly borrow grain at harvest, grain which, if we sow it now in the seventh year, will feed orphans and widows through the Lord. There is no harvest without sowing, and there is no sowing unless we first clear away the thorns and hide the seed from the birds that snatch it. If those who snatch the seed are called thieves because they keep us from practicing righteousness, those who cover the seed by rightly hiding their practice of the virtues may be called concealers. This sickle is sharpened by gentleness. Moses is testified to have been gentler than all people, and he alone was initiated into the meanings of the world. A sickle is spoken of allegorically as what the hand controls, and it indicates the nature of the virtues, as in Job: "There was no injustice in my hands." Solomon also says, "Thorns grow in the hand of a drunkard." The thorns are passionate thoughts. If this is so, it is clear that the strong harvester is the one who has reached mature humanity, the measure of the stature of Christ. Infants and women are strangers to this harvest: infants need milk, and women receive seed so that they may be saved through childbearing, if they remain in faith, holiness, and self-control.

Greek retroversion from Syriac transmission (Frankenberg 1912, TAN/TEI CC BY 4.0): καλως τα γραμματα σου δηλωτικα της σης προς ημας γνησιας φιλιας τε και αγαπης ειλικρινους και θαυμαζω πως οι λογοι σου τηι της ψυχης σου σωφροσυνηι παρεμφερουσι και η απ' αυτων παρακλησις ωδπερ της ψυχης εν αυτηι ζωσης. αλλ' ου εγχωρει ταις του μοναζοντος βιου αναστροφαις επιβαλλειν ταις πολεσιν προσμενοντα ινα μη η ψυχη πολλα και ποικιλα ειδωλα εκ των εκτος υποδεχομενη εμπλησθηι ων περι πολλακις προς τον θεον προσηυξαμην ινα η μη γενηται η γενομενα μη χρονιζηι ευχερως γαρ ο νους ειδωλα εν αυτωι εντυποι τε και εν νοημασι δαιμονων επειγεται κινεισθαι. δια τουτο ουχ η αυτη καταστασις εστιν πρακτικου και διορατικου· της γαρ αρετης κωλυτικον το εκ παθων νοημα την δε ορασιν και το ψιλον νοημα εμποδιζει· εγκοπτει γαρ την πνευματικην εννοιαν μελετη σωματικη. ει τοινυν δυνατον εμμενοντα τινα εν τηι πολει και εμπεριφερομενον ολως ανειδεον τηρειν τον νουν συ κρινε· φοβουμαι γαρ μηποτε ζητουντες τα ενεστωτα πεσωμεν απο των μελλοντων και εν τωι μελλοντι αιωνι φανωμεν αναισχυντως δανιζομενοι εν αμητωι σιτον ον εαν τανυν σπειρωμεν εν τωι εβδομωι ετει ορφανους τε και χηρας δια του κυριου θρεψομεν. αλλ' ουκ εστιν αμητος ανευ σπορας ουδε εστιν σπειρειν εαν μη πρωτον τας ακανθας εχριζωμεν και τον σπορον αποκρυπτωμεν απο των πετεινων των αρπαζοντων. ει δε οι τον σπορον αρπαζοντες ως ημας την δικαιοσυνην κατεργαζεσθαι κωλυοντες αρπαγες ονομαζονται οι τον σπορον καλυυπτοντες δια το τας αρετας εργαζεσθαι δικαιως κρυπτοντες ονομαζοιντο αν. οξυνεται δε τουτο το δρεπανον δια πραυτητος ηι και μωυσης μαρτυρειται οτι πραυς ην παρα παντας ανθρωπους και τας του κοσμου εννοιας μονος εμυηθη. δρεπανον δε αλληγορικως καλειται ου επικρατει η κειρ και δηλωτικον εστι της των αρετων φυσεως κατα το Ιωβ· αδικον δε ουδεν ην εν χερσιν μου , και Σολομων παλιν λεγει ακανθαι φυονται εν κειρι μεθυσου , ακανθαι δε λεγονται τα εμπαθη νοηματα. ει δε τουτο ουτως εχει δηλον οτι ο δυνατος θεριστης ουτος ος εις τελειον ανδρα κατηντησεν εις μετρον ηλικιας Χ. νηπιοι γαρ και γυναικες αλλοτριοι τουτου του θερισμου, οι μεν γαρ γαλακτος χρηιζουσιν, αι δε γυναικες σπερμα υποδεχονται ινα δια τεκνογονιας σωζωνται εαν μεινωσιν εν πιστει και εν αγιασμωι και εν σωφροσυνηι Syriac transmission available in the linked TAN/TEI source. The complete corpus is Syriac-transmitted; Greek survives only fragmentarily, so this display text is a retroversion witness.