Letter 7029

From: Gregory the Great, Pope, in Rome To: Andreas [a layperson, possibly a senator or official] Date: ~597 AD Context: Gregory counsels Andreas to despise the dignities of the world in order to have freedom for heavenly pursuits. Gregory to Andreas. You have written to me about the dignities and offices of this world — about whether they are worth pursuing and what they are worth. I will tell you what I think. They are not nothing. Power exercised wisely can do real good. Position can give access that makes service possible. I am not one of those people who believes that retreating from the world is always the better choice. But they are also not everything. The man who builds his identity entirely on position finds himself at serious risk when that position is lost — as it eventually is, for everyone. The man who pursues nothing but advancement eventually arrives at the top of a ladder that was leaning against the wrong wall. What I suggest: do what you do well, let the dignities come or not as God sees fit, and do not let them determine who you are. That freedom — to be yourself regardless of what office you hold — is the truest dignity there is. Gregory

AD ANDREAM. Contemnendas s@culi dignitates, ut celestibus liceat s{udiis vacare. _ Gregorius * Andrez. Magnitudinis vestrz $scripia 8uscipiens, cognita 8a- lute vestra, gavisus sum, et de benignitate piissime domne, que erga \0s suam gratiam ostendere dignata _ esl, valde letatus, Et quod domna Constantina, cla- rissima puella, priusquam nuptias faceret, ab hujus mundi illecebris est erepla, vehementer exsulto. lilud autem quod vos in militiam sponsi ejus intrasse dixi- $ts, et quod serenissimo domno imperatori commen- dari volvistis, ut vobis aliqua injungat, ubi vos utiles es8e exislimal, mentem meam non modico marore tetigit, quia ego bonitatem morum ve$Strorum in aliud tendere semper exislimavi. > Multos autem novi qui in servitio reipublice positi vehementer aſſliguntur, quia eis non licet vacare et peccata $Sua plangere; et vos © quare, nescio, implicari desideratis? Cur enim, maguiſice lili, non consideras quia mundus in fine est? Omnia urgentur quolidie, ad reddendas rationes #terno et tremendo judici ducimur. Quid ergo aliud nisi de adventu illius cogitare debemus ? Vita enim nostra naviganti est similis : 4 is namque qui navigat laboribus requiem querunt et securitatem, 5d pravis cupiditatibus non inveniunt ; volunt enim requiescere in rebus inquietis, et non permanentibus, elc. Pergat le- ctor ad finem u$que capitis. GrssAvxv. © in Vulgatis, quare nescio occupari. Corb., etc., quam Ex«usi, ubi legitur, is namque qus navigat 5tat, 8edet, jacet, vadit. Sensus hic est : Qui navigat, Sive slet, $ive 'sedeat, sive jaceat, Semper vadit, et ad portum properat, navi qua vehitur veulis abrepta. Qu:e subjiciunlur, ita ergo et nos $umus, CIC., meatem piissimi doctoris Satis osleadunt. * ray > D room wn; V - _ > dg of nd the. 1. —_ ——_—R— I 7 rn 8 may” *" % © mo an Te ——_ __——___TIT wy stet, sedeat, jarenut, Vadit, quia impulsu navis duci- A indicat, et adversitates malorum hominum maniſece tur. ta ergo et nos Sumus, qui sive vigilantes, sive dormientes, sive tacentes, sive loquentes, Sive *am- - bulantes, Sive volentes, sive nolentes, per momenta temporum quotidie ad finem tendimus. Cum igitur finis nos1tri dies advenerit, ubi nobis erit omne quod modo cam tanta cura quzritur et cum sollicitadine congregatur? Non ergo honor, non divitie querende Sunt, que. dimittuntur. Sed si bona quarimus, illa diligamus quz Sine fine habebimus. Si autem mala - pertimescimus, illa timeamus quz a reprobis sine fine tolerantur. | . Hoc ipsum vero esse in obsequio piissimi principis, quanta est menlis occupatio in appetitu terren:e gra- liz, et quantis est timor ne hc eadem griatia perda- tur, si adepta ſuerit? Perpende ergo que pena il, aut prosperitatis desiderio fatigari, ant adversitatis limore pavescere. Unde magis suadeo ut magauitudo vesira in 8uo proposito quondam, in pauco tempore delectabili © receplaculo peregrinationis vivere $tu- deal, et quietam ac tranquillam vitam ducere, $acris leciionibus vacarc, ccoelestia verba meditari, in #ter- nitatis amore $e accendere, de lerrenis rebus secun- dum vires bona opera agere, et regnum perpetuum in B7G corum remuneratione sperare. Sic aulem vivere, jam in 2ternitalis vita partem habere est. llzc, magniſice (ili, loquor, quia multum te diligo. Et quia in procellas f et fluctus tendis, verborum meorum ſunibus te atl littus revoco ; et si [rahentem $equi volueris, que pericula evaseris, que gaudia inveneris, in ips0 quietis tuz littore positus agnosces. Przterea gratias ago quia me de duabus persouis que 5 cum glorioso Callicino venerunt cautum red- dere sLuduislis quamvis persone ejus quam prius magniludo vesira nominavit, jam in malis nun mo- dicum experimentum tenemus. Sed quia mala sunt lempora, Omnia cum gemitu portamus. Omuipotens autem Deus sua vos protectione custodiat, detque vobis et hic bene agere, el apud $6 in perpetuum * in zlerna gloria gaudere.