Letter 173

From: Unknown sender To: Unknown recipient (Dioscorus, Constantinople, bishops) Date: ~515-523 AD Context: Part of the papal correspondence surrounding the Acacian Schism (484-519), the major breach between Rome and Constantinople over the condemnation of the Monophysite patriarch Acacius. Pope Hormisdas (514-523) worked tirelessly to resolve this schism, which was finally healed in 519 under Emperor Justin I. [This letter is part of the extensive diplomatic correspondence generated by the resolution of the Acacian Schism. The schism had divided the Eastern and Western churches for thirty-five years over the condemnation of Patriarch Acacius of Constantinople, who had promoted a compromise formula (the Henotikon) that Rome rejected as insufficiently orthodox. Hormisdas conducted negotiations through multiple embassies to Constantinople, exchanging letters with emperors, patriarchs, imperial officials, and powerful aristocratic women at court. The correspondence reveals the machinery of late antique ecclesiastical diplomacy: formal theological demands, careful diplomatic language, networks of lay and clerical allies, and the constant anxiety of a pope trying to manage events happening months away by letter.]

seu (a. 519 d. Suggestio Germani et JohaHnis episcoponim, Feliois et Dioscori 22 ADril ) ^ ' diacononim et Blandi presbyteri. Quanio cum honore Constantinopoli suscepti, guanto cum gaudio ipsa feria V p. majoris hehdomadae secundum l/ormisdae votum huic ecclesiae pax reddiia sit, exponunt. Similia ecclesiae Antiochenae precanda. 1. Non miramur apostolatus vestri precibus cimcta nobis pro- spera successisse, scientes, quod amplius nostro ministerio vestra vationem Praevalitanus. Atqui ex liis papae yoluntati ac votis ex animo con- sonserunt episcopi Scampinus et Lignidensis cum IVaevalitano. Restat igitDr« ut si qua iictio fuerit, in rcliquos aut in eorum aliquem cadat. Nominatim vero archiepiscopus ipse mox notatur, cui, ut ex verbis opist. 59 n. 1 coigeciun est, morem gerebat episcopus Aulonitanua. • •'') b cc verteretur. EPISTOLAE G3. 64. 857 pro nobis elaboret oratio. Ita enim totus se ecclesiastici negotii (a 519.) tulit eventus, ut dubitari non possit beati Petri per singula prove- nisse miraculum: primum quod tantum in ipsis, qui dignitate fun- guntur, invenimus religionis ardorem, ut VitalianuS; Pompejus et Justinianus nobis occurrerent in decem millibus, et de adventu nostro cum vestra gratiarum actione gloriari non arbitrarentur indignum; deinde quod tanta fuit etiam in plebe devotio, ut pars maxima po- pulorum cum cereis simul et laudibus vestris nostrum praestolaretur adventum. Sub hac itaque celebritate secunda feria hebdomadae majoris Constantinopolim sospites hilaresque convenimus, posteroque die piissimo principi praesentati; tanto ejus relevati sumus aflfectu, ut si alia ijpnime praecederent , sola nobis ad solatium piissimi prin- cipis gratia suffecisset; sed orationibus vestris majora secuta sunt. Nam eo di6 sub senatus cuncti praesentia episcopi quoque quatuor adfuerunt, quos Johannes Constantinopolitanus antistes pro partis suae defensione transmiserat, quibus apostolicae sedis libellura osten- dimuS; omniaque in eo recta^) canonicaque esse probavimus. 2. Postremo quinta feria, hoc est in coena Domini, ad pala- tium in generali conventu venit episcopus, et perlecto libello con- sentiens cum summa devotione subscripsit. Quis explicet, quanta illic principis pariter ac senatus laetitia fuerit, quas ibi lacrymas gaudia pepererint, quas voces vel in laudem principis vel in sedis vestrae, totius coetus et cleri favor emisit? Explicari haec relatione uon possunt, sed considerationi vestrae portitorique relinquimus, quod eloqui non valemus. A palatio in ecclesiam summa cum cele- britate pervenimus, ut fidei animorumque concordiam sollemnis com- munionis ^) quoque celebritas roboraret. Vix credi potest, quis fletus laetantium, quae immensitas fuerit exuudatioque populorum: ipsa suam laetitiam turba mirabatur. Nec dubitari poterat, manum ad- fuisse coelestem, quae talem mundo contulit unitatem. Acacii prae- varicatoris anathematizati nomen de diptychis ecclesiasticis , sed et ceterorum episcoporum, qui eum iu communione secuti sunt, sub ' nostro conspectu significamus erasos. Anastasii quoque ac Zenonis nomina similiter ab altaris recitatione submota. Pax est orationibus vestris Christianoram mentibus reddita: una totius est Ecclesiae auima, una laetitia; solus luget humani generis inimicus, vestrae precis expugnatione collisus. 3. Orate, ut Antiochenam quoque similis felicitas illustret ecclesiam, de cujus antistite adhuc tractatus nutare conspicitur; quoniam inter diversa vota populorum de personae electione non constat. Credimus tamen, quod precibus bejititudinis vestrae de ipsa 64 *) G* a* recte canonica esse^ et inferius perlectum lihellum. (a.5l9.) quoque velociter ordinatio digna proveniat, ut eoepta pax tempori- bus vestris per omnem mundum pariter dirigatut, et cunctis m apostolicam partibus communionem fidemque convenientibus per- fecte, sicut pridem fuerat, omnibus membris capiti suo connectatur Ecclesia.