Letter 97
Hormisdas→Unknown|hormisdas
From: Unknown sender
To: Unknown recipient (Dioscorus, Constantinople, bishops)
Date: ~515-523 AD
Context: Part of the papal correspondence surrounding the Acacian Schism (484-519), the major breach between Rome and Constantinople over the condemnation of the Monophysite patriarch Acacius. Pope Hormisdas (514-523) worked tirelessly to resolve this schism, which was finally healed in 519 under Emperor Justin I.
[This letter is part of the extensive diplomatic correspondence generated by the resolution of the Acacian Schism. The schism had divided the Eastern and Western churches for thirty-five years over the condemnation of Patriarch Acacius of Constantinople, who had promoted a compromise formula (the Henotikon) that Rome rejected as insufficiently orthodox. Hormisdas conducted negotiations through multiple embassies to Constantinople, exchanging letters with emperors, patriarchs, imperial officials, and powerful aristocratic women at court. The correspondence reveals the machinery of late antique ecclesiastical diplomacy: formal theological demands, careful diplomatic language, networks of lay and clerical allies, and the constant anxiety of a pope trying to manage events happening months away by letter.]
ITEM SUGGE8TI0 DIOSCORl DIACONI.
Per Eulogium u. c. litteras beatitudinis uestrae suscepimus, in quibus significastis intentionem monachorum Scythicomm et
5 quomodo uisum fuerat apostolatui uestro episcopo Constantino- politano causam delegare, ut ipse inter eos et qui ab eis impetuntur audiret. mihi quidem non displicuerat, quia ubi conscientia cum dei adiutorio nulla formidine teiTetur, a nullo debet declinare, immo magis festinare, ut per examen quod
10 uerum est omnibus manifestetur. significastis mihi ab illis 2 contestationem datam, ut non mihi haeretici iungerentur. quos dicunt haereticos, ego ignoro. nisi illos forte, qui synodum Calcedonensem suscipiunt, quos ego catholicos dico. Uictor diaconus dicitur: quidam cum isto, antequam nos Constantino- 3
15 polim ingrederemur, habuenmt intentionem de uno de trinitate crucifixo et de Christo composito et de aliis capitulis. nobis hic positis obtulerunt contra ipsum libellum tam nobis quam episcopo Constantinopolitano: conuenimus in domum episcopi ut, inter eos intentio quae uertebatur, agnosceremus. praedictus ^
20 episcopus synodum Calcedonensem protulit; legit ante omnes omnia, quae sunt in eodem concilio constituta, dicens 'praeter ista nihil mihi aliud dicatur: qui sequitur ista, potest inter catholicos esse\ praedictus Uictor respondit 'suseipio similiter et epistolas papae Leonis et sancti CjTilli epistolas synodales,
25 quae sunt in Calcedonensi concilio allegatae, et manu mea subscribo et sacramentis confirmo ista me suscipere et praeter ista nihil aliud praedicare, et si inuentus fuero aliquando
686
Suggestio Dioscori ad Hormisdam
extra ista aliud praedicans, nuUam circa me peto misericordiam^ Scythae e contra inchoauerunt dicere 'addatur et unus de trinitate!^ nos e contra diximus 'quod non est in quattuor conciliis definitum nec in epistolis beati papae Leonis, nos
5 nec dicere possumus nec addere\ displicuit hoc dictum. 5 Uictor taraen utrum sinceri animo haec diceret an doloso, quis nosse potest, nisi qui corda cognoscit? uerba ista nos
6 audiuimus: dei est animum iudicare. postea sine nobis magnificus uir Uitalianus magister militum inter se et episcopum Constantinopolitanum uocauerunt praedictum Uic- 10 torem ; locuti sunt cum eo : quid definierunt inter se, nescimus.
7 postea nec Uictor ad nos uenit nec est causa dicta. isti tamen Scythae sciat beatitudo uestra quia omnes accipientes synodum Calcedonensem Nestorianos dicunt dicentes *non sufficit synodus contra Nestorium* et sic debere synodum 15 suscipere, quomodo ipsi exposuerint. qui homines quales sunt aut quales intentiones habent et quid uolunt in fide catholica introducere, cum dei adiutorio manifestatum est omnibus catholicis nec indiget causa meo labore, quam deus pro sua
8 misericordia produxit ad lucem. ego, quod a patribus didici, » quod semper ecclesia catholica seruauit, non tacui, non abscondi. unus est deus, de quo Moyses loquitur dicens: audi. Israel, dominus deus tuus deus unus est, et in alio loco ait: dominus solus ducebat eos. unius substantiae credimus trinitatem, quomodo praedixi, unam 26 deitatem, tres personas, quia nec plures deos dicimus credentes unum deum esse, id est patrem et filium et spiritum sanctum, nec tres personas negamus, ne Sabellii dogma uideamur sequi.
9 uerum est personam filii, id est uerbi^^dei, consubstantialem patri: ipsa caro facta est, ipsa in utero Maiiae habitauit, 30
23 Deuteron. 6, 4 24 ibid. 32, 12
Epiat. CCXXrill 5—11.
687
ipsa naturam humanam suscepit sine peccato, unde filius dei homo factus natus est de uirgine Maria. propter quod eam 9 dei genitricem dicimus et credimus, quia unitas diuinitatis et humanitatis, quae fieri coepta est ex quo Mariae angelus Gabrihel annuntiauit dicens: aue Maria gratia plena, spiritus sanctus superueniet in te uel cetera, non tantum in utero non est diuisa sed nec in partu nec in nutrimentis nec in passione nec in sepulchro nec in resurrecti- one nec in caelo separata est, quia unus est filius dei dominus noster lesus Christus, non in personis diuisus, non in naturis separatus neque in potentia diuersus. idem est namque etlO sustinens passionem, quia omnes haereses aut diuidens quomodo Nestorius aut negans quomodo Eutyches aut minus incarnationem credens quomodo Apollinarius aut fantasiam introducens quomodo Manes a fide catholica sunt incisae: homines operarii iniquitatis et hostes doctrinae apostolorum. ista didici, ista audiui a maioribus nostris et, si forte citra ista quid debeamus sequi ignoro, exponente beatitudine uestra necesse est me sequi. Maxentius tamen quod sub abbatis 11 uocabulo dixit se congregationem habere, si interrogetur aut cum quibus monachis uixit aut in quo monasterio aut sub quo abbate monachus factus est, dicere non potest. similiter et si de Achille dicere uoluero, rem facio superuacuam; cui hoc sufBcit: semper latere propter conscientiam suam ab omnibus catholicis damnatam. Data Id. Octobr. Eutharico cons. Accepta XV. Kal. Decembr. cons. ss.
5 Luc. 1, 28 6 Luc. 1, 35
h
1 u& (= unde) V: unus a, ipse Car. 5 gabriel V 12 lies ( = hereses) V: homines o 13 eutiches F 14 Apollinaris o fantasia F, eorr. Car. 15 afide o^: afides afide V ThieUustotum locum 11 sqq. sic puiai interpolandum: idem est namque <et creans mundum> et sustinens passionem. ideo omnes hominem aut diuidentes . . negantes . . creden- tes . . introducentes . . sunt excisi, omnes operarii etc. 17 moioribus nis V citra V: extra a 18 quod V, corr. o 19 quod V: qui o' 24 hoc V: hoe a, unde homini o' 25 idus octb. V
XXXV pars S. 44
688
Suggestio Germani etc. ad Hormisdam
◆
From: Unknown sender
To: Unknown recipient (Dioscorus, Constantinople, bishops)
Date: ~515-523 AD
Context: Part of the papal correspondence surrounding the Acacian Schism (484-519), the major breach between Rome and Constantinople over the condemnation of the Monophysite patriarch Acacius. Pope Hormisdas (514-523) worked tirelessly to resolve this schism, which was finally healed in 519 under Emperor Justin I.
[This letter is part of the extensive diplomatic correspondence generated by the resolution of the Acacian Schism. The schism had divided the Eastern and Western churches for thirty-five years over the condemnation of Patriarch Acacius of Constantinople, who had promoted a compromise formula (the Henotikon) that Rome rejected as insufficiently orthodox. Hormisdas conducted negotiations through multiple embassies to Constantinople, exchanging letters with emperors, patriarchs, imperial officials, and powerful aristocratic women at court. The correspondence reveals the machinery of late antique ecclesiastical diplomacy: formal theological demands, careful diplomatic language, networks of lay and clerical allies, and the constant anxiety of a pope trying to manage events happening months away by letter.]
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.