Letter 1099
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Ὅτι οὐχ ἔστιν αἴτιος τῶν καχῶν ὁ Θεός. Πολλοὶ χατὰ τὴν. τοῦ σώματος λάμψαντες ὥραν, καὶ χατὰ τὴν τῆς ψυχῆς διέλαμψαν. Εἰ δὲ ἀπιστεῖς, θέα τὸν σωφρονέστατον Ἰωσήφ. Καλὸς γὰρ ὧν τῷ εἴδει χαὶ ὡραῖος τῇ ὄψει σφόδρα, ὡς μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ ἡ Γραφὴ, χαὶ ἡ Αἰγυπτία αὐτῷ ἐπιλυττήσασα“ ἀλλὰ τῇ τῆς σωφροσύνης ἀρετῇ πλεῖον ἤστραψε, χαὶ τὴν ἀπὸ τῆς ἡλικίας ἔσδεσε φλόγα (οὐδὲ γὰρ λίθινος Ἦν), καὶ τὴν ἀπὸ τῆς χολαχείσς χατεπάτησε τυραννίδα. Φόθδου δὲ χολαχεία, παρ᾽ ἐμοὶ χριτῇ, δυνατωτέρα. Ἑννοεῖν δὲ χρὴ, ὅτι χαὶ δέσποινα ἣν ἡ χολαχεύουσα, χκαλλωπιζομένη, χαὶ τὸν χιτῶνα () τῆς ἡδονῆς ἀναῤ- ῥιπίζουσα, καὶ γυνὴ, δεινὸς χαταγοητεῦσαι ῥήτωρ τοὺς μὴ προσέχοντας, χαὶ παλαιὸν τοῦ διαδόλου ὅπλον, δι᾽ οὗ πολλοὺς ἀνδρείους χατέδαλεν. ᾿Αλλ' ὅμως τούτων ἁπάντων τῶν μηχανημάτων ὑψηλό- τερὸς ὥφθη. Εἰ δὲ καὶ τὴν γυναιχωνῖτιν ἐθέλοις ἰδεῖν ἐν τούτῳ στεφανουμένην, θέα τὴν εὐγενεστάτην Σω- σάνναν, τὴν ἐν νέῳ σώματι καὶ ἀφράστῳ χάλλει ἐλέγ- ξαταν τῶν πρεσθυτέρων () τὴν ἀσέλγειαν, χαὶ τὸ «ἧς σωφροσύνης μὴ ἀπολέσασαν χειμήλιον. Εἰ δὲ πολλοὶ διασύρουσι τοὺς καλοὺς χαὶ ἀγαθοὺς, μὴ θαυ- μάσῃς. Πρῶτον μὲν γὰρ διὰ τοὺς χαχῶς χεχρημένους τῇ ὥρᾳ δοχοῦσι διασύρειν. Δεύτερον δὲ, ὅτε πολλοὶ ἔργον τίθενται τὸ κατηγορεῖν (). Τρίτον, ὅτι πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὴ αὐτῆς τῆς ψυχῆς χαθιχέσθαι δὲ (6ιι. Χχχισ, , " Ηδη. ΧΙΠΙ, . ἰδδὶ ἐοηὐυποι νἱ σοηΐΓ8 ἴρϑυ!η μάγογα θοίπηπ, πΠοδ Υἱθδ γδῦβα ΟΠ ἶρ80 ἴῃ Π08 ἱπνίοο πὶ ΔΡΠΊΔΙΠΏΥ, 'ρθο ργίποῖρα " π αἱδηι65, φαΐ εν ἢ εἰ δὶ πἰγίαθαυς ρΑγιΐβ μαγηϊοίοπὶ δι . ϑϑὰ αυθγοὶὶα υἱεΐ σοὶ ο, οἱ ου͵αϑνὶ8 ( ΓὙ11 : δὶ ἀΐοογα, ρᾶοῖο ἀδβίμεγα ροσϑβὶ -᾿ τὴ05 ἰηγνΐοοπι ] ΠΙσόγανγα, ἢος ἀσεηυτη 68ὲ σοηϑ. τὶ]. Ὀίοο ἰφίτυν, ἰά ἰπάθ δοοίάδγο, αυοὰ οἱ αϊνὶιϊ88 οἱ αἱογίδπι οἱ ἢ Υἱι5 γθ8, 4υ: ἰηδίδν ποτίτδ᾽ ἰθοβουηϑ, πιδ6η0 ἰῃ ρῥγοῖΐο αθδαπνυδ. ΝΆηι αἱ π ᾽ ΠἰΒΠ] οἱ ν!], Θἰΐϑην βιιηξ, Γαρυϊλγα ᾿β9σϑ ἀθοογοπιιβ, ποι υἱἱ4118 δυμδνὺ ἱπηρ] ας ἰηΐ - - τηϊο εἶα οἱ ποη ἀοηυηιϊδια με! πουΐβ ἰηνίοδηι ἰηἀΐ- σου ; ρβοοπὶ οἰ τὶ ἰΔίΘπΊ4ι16 ἀπιρ εἰ Γοίηιγ, ΟΡ αυδηὴ ΟΠη6 ὑ6] ἢ εἰ ρυχηδ δίᾳφυο ἀἰβδίἀϊυμὶ Β το ογοίυγ. ΧΧ]. --- ΟΑΘΙΑΝΟ. ) εμπὶ ΠΟΝ ἐ486 πιαίογιηι αμοίογεπι. Μυ!ι!, αυὶ δογροῦὶβ [ογὰ οχ πα δεγϊουσγημὶ, ἄ εἰἴδπὶ δηΐηιν ρυϊοἢ τιν ἀΐπ6 ον οι υογημι. Ουο δὶ ἀδπὶ τὶ ποη ἰι8 , βροεία ὑλ5: [ πλω1 δονΕ- ρθυπι. ὐπι δηἷπι Θεδεὶ ἰογπιοβυδ ἀδρθείι, εἰ ρ0 - ΟΠΟΡ νἱδϑῦ, υἱ Θογίρίυγα ἀδ 'ρ5ο ἰθρίδιιιν ᾿", οἱ ΖΕ αγριΐα ἰοπΐηα αυ ἰη ἰρδϑιπὶ ἰηϑϑηϊ : δἱ οδδιϊ τᾶ - ιἷὶς ἂς ἰδ ρογδη δ Υἱγίυα οἰἰδπὶ ΔΙΏρ] υΐζεραὶ, οἱ Παμιπιϑτη ἃ ἰδία δλάἀοἰἐβοθηιΒ οχο 6Χ- διἰηφυδθδὶ ( Θηΐπὶ Δρ᾿ . 6Γ81), οἱ 1γ γδΠ ἢ σ8η] ΥἱπΊ δι] ατἱοη πηι οὈτὶ5 Θοπουϊοαν, Μ470Γ δυΐθιν, δἷ αυϊὰ πιοὶ [], γἱ9 δι υ]αιϊοη δ φυδιη ἰ-- ΠΙΟΓΪ5. Οφίθγυιη οορσίίαγα αυοᾳυθ οροτίδὶ, αὐυοὐ εἰ ἰογα ἔμοτγὶῖ δα αυ8 δά υλθαῖυν, οἱ ογηδία δχίηνα, οἱ ιυηΐοᾶπη νοϊυρίδιϊ9 ἀδροβυθγὶῖ, οἱ πὰ Γ, ψγαν δίαυς οΠϊοαχ ΟΓΔΙΟΡ, διά ἀδιηδηιαμ . 4ὶ ποιὶ δὶ δὲ οανϑηῖ, οἱ δηιίᾳψυιπι (Ϊα)οἷΐ ἱποιγαιδηιΠΊ, ΡῈ Γ ηυοὰ ταὐ]το5 ἴοτιο5 Υἱγοβ ἀσ)εεῖί, γογυιϊπίδπηθδι πῖδεα οἰ ΐθυδ τη πἷ8 δι ρογίον ἀχϑι εἶς. ()υοι δὶ οἰΐδιη (πη μου πὶ δοχυπὶ νίάαγο υοἱ υογὶ8 [ ἢ Γὺ Ἑογομϑίυ πη), βροοῖλ ΠΟ ἰ5δ᾽ δ π ϑυδαηπδιη "δ. .. ἴῃ ἦυναη! σογρογο, δὲ ἴογην8 π νοῦ δαὶ οχρίὶ! ολγὶ ποὴ βυδδίῖ, γείυϊανίιϊ δὲ γερυ ῖ βοηίΐϊογαπι [Ὁ - ἐΐηδη), οἱ οδϑιἰ111 ρΓαιἰυδιιπὶ ΠΟΕΔΏΓυ ΠῚ ΠῚ ρδΓ- ἀϊάτι. Θιιοά δυΐϊοπ) πλοὶΐ ἰγαάυσογα πὶ [ΟΥΠ0305 οἱ θοι08, ΠΟΪΪΐ ηἰγατὶ. Ρεϊαυη δηΐπη υἱάἀ δου ΥΑΒΙΖΕ ΠΕΟΤΊΟΝΕΒ ΕἸ ΝΟΤΑ͂;. () θυνα ἀχϑβίδηϊ ἰῇ δὐΐϊο ἰμς νϑγῦᾷ, στρατηγῷ ἐχείνῳ χρώμενοι, ποη οοιμραγοηΐϊ ἰῃ ἐ04. αὶ. θ50, ἰθειμα08 ρΓῸ τῷ ἀμφότερα, 4υθ κ5ίἴδι!η δοαυϊ ιν, δοῦθ!!, τοῦ ἑχάτερα. Τυπι ΥὙ6Γ8. . ὕΓῸ διψῶντι ᾿αῦδι διψῶντος οἱ γογϑυ οομϑθηθθοριὶ, ργὸ εἰπεῖν 50Γ1- δ ἰδεῖν. ῬΟΒΘΙΝ. ᾿ () Παντὸς εἴη. ἴη πιοιϊΐο ἐδα556 ρυ1ο ἄν. δὶ δυίοπι πἰς φυοαᾳθ6, υἱ , ᾿τηδηϊοδίδ ἱπι : θ6- πηοϑι θηΐθ : συ) ἰδία νοῦῦδ ᾿ἰβίἀογιιβ ποβίος δηΐίθ οου!οθ μϑυυ , αυθ οχβίδηι Οἰμπιλίασα : Τὸ μὲν οὖν ἐπιτιμᾷν ἴσως ἂν φήσαι τις ῥᾷάδιον, χαὶ παντὸς εἶναι, τὸ δ᾽ ὑπὲρ τῶν παρόντων, ὅτι δεζ πράττειν, ἀποφαίνεσθαι, τοῦτ᾽ εἶναι. συμδούλου. Ουἱΐ δἰμ ἃ Βάῦ6Ι ἰάδιηῃ οταῖ. ἰῃ Αὐὶϑίοχιίοθπι. ἈἸΙΤΤΕΒ. () Ρόϑβι νομίζομεν ας οοὐ. Υαιο. βυρρ οῖ, δ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.