Letter 1117

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of anger. Anger is a fire: useful when controlled, devastating when unleashed. The wise person uses it sparingly and always under the guidance of reason. The time to fight anger is before it ignites, not after. Build the walls of self-control while you are calm.

βυ ἐν μά : ε« Εἰ ἐτίπι ἐπ πιοπιδας μι οοἰπηεδας τ᾿ δα !αηίοε Ἴ, ν Θνοηίδη ΡῈ ΠΟΤᾺ5 ἀυς δῖ διὶ, αὐἱὰ ᾿δῖ1 ἢΠαἋ αυυὐ ἃ Ἐθείνοἷ6 δογρία!η : « Εἰ ὁγυηῖ ἴῃ ΤΏ . εἰδυβ υἱ οοἰυπιθ ππϑα ΔΠ ; ν» ΓΟΒροηά6ο, ἰδηιοιο9ὶ πνυϊι δ Ὑ Ρυ ἰρθΐξοϑι ἰηίεγργοίδι , - δὴ 408π) ροίεγο δΘοιηρθοιιοβἰδϑίη)ο ἰά ἀχροβδίιι- Τυπ). δδὸ Π ογδὶ βόγιο ῥγοῃ) δία, 4φυΐ υἱ ἃ Βοὺγ- Ἰοοϊὶ (γοὰ ) ἰηναϑίοπα ἐυϊ] 6ὅ86η:, ἰη ᾿ΙΩθ οοιἴα- ξετγδηὶ : . , φυϑιην δ οθι68 οἴ Υἱ Γι αΓ, Δωπδῃ Ϊυδι! ἰ8 ἀϊτῖη5 δηΐμηδνογβί ΘΙ ) Θ᾽ - διιΓοδ. Νδι αυδηο ἴῃ δολ δῦ ἰοοἰ ἃ ΣΟΙ ΠΙΟΡΔΠΙΘΒ. ἐχίεδ οἰηηδη) ] [ οἰυτ οοοδί ΔΓυΐΓΔ- Βυμίυγ, " Θ᾽ ὈΧΟΓΘΘ . δἱ ἰΐυδγοβϑ, δἱ Ἵβοίογο- τυ Ργορὶπαιογὰπὶ ὀχ ἰυ πὶ ρμογρειυΐβ σοι ἶθυ8 λ6 ἰδιθη!διϊοηϊ ρΓΟΘΟηυθηΓ. Οοἰθάγαι) δυίδηι ἱἰιηϑρίηθ Δοογγίιποβ δηϊπιογιι ογυοίδιυβ οὐ ὁΟ0] ρτοροϑυΐ!. ().υἱ δηΐπι οἰληγδηὶ, οἱ δηφογοβ . δηΐπηΐ δυὶ λά ργοχίῃιυϑ οἴδγαπί, βοὴ δχίσυσῃν μεΓγ- εἰρία! ἀοίογὶ8 βοἰδιΐηπι οἱ ἰενδιμδηιπι. Ναὶ 4υο- ἀδιβηηοάο ἰονίογα θυμὶ πδγγαμο , ( Π05 ἐτυοἶδη!). Ου! γ6ΓῸ ἂυί “δῖ δυϊ δἰΐδηη αυδηηρίαπ) οὐ οουϑδη δξθβιΐο οδ᾽ δηλ δι68 ἰπνοίνυηϊ δἰαιὸ Θοουϊυη!ϊ, δε] δυϑρὶ ὁγυοϊδίυπι δυυηρβϊοδηὶ, “: ἰμμοἰογα ει Θχρογίμηιυγ τ4 ἰμναβίοῃ ΠῚ, Φυΐο ρα φια δ βαηλιὶοποπ) ποη ἰπο ποὶ, ] ροίΐι5 ΡΙ’. --- ΛΕΌΝΤΙΩ ἘΠΙΣΚΌΠΩ. Τί ἐστι" « Καὶ ἔσονται ἐπὶ τῶν ὁρέων ὡς περι» στεραὶ μειλετηξικαΐξ ; » Ἐπειδὴ γέγραφας" Τί ἐστι τὸ γραφὲν παρὰ τοῦ Ἰεζεχιήλ. ε Καὶ ἔσονται ἐπὶ τῶν ὀρέων ὡς περι- στεραὶ μελετητιχαί ; ν» φημὶ, ὅτι πολυεπείας μὲν χρῇ" ζει ἡ ἑρμηνεία " ὅμως, ὡς ἂν οἷός τε ὦ, συντεμὼν φράσω" Περὶ τῶν ἐν τῇ Βαδυλωνίου ἐφόδῳ ἀνάασω- θέντων εἰς τὰ ὄρη, ἣν τῷ προφήτῃ ὁ λόγος, ὅτι οὐδ᾽ ἂν δόξωσι διαπεφευγέναι τοὺς πολεμίους, διαφεύξαν- ται τὴν δίχην. Ὅταν γὰρ τὰς ἐρήμους χατειληφότας ἔξω τῶν δεινῶ" εἶναι ἡγήσωνται, τότε γυναῖχάς τε χαὶ παῖδας καὶ τῶν ἄλλων οἰκείων τὸν ὄλεθρον θρη- νοῦντες διατελοῦσι" τῷ δὲ τῶν περιστερῶν παρᾶ- δείγματι τὸ περιώδυνον τῶν ψυχῶν παρέστησεν. Οὲ μὲν γὰρ βοῶντες καὶ πρὸς τοὺς πέλας τὸ πάθος ἐχφέροντες οὐ μιχρὰν λαμδάνονσι τοῦ πάθους παρα- μυθίαν. Κονυφίζεται γὰρ τρόπον τινὰ τῇ διηγήσει τὰ πάθη () " οἱ δ᾽ ὑπὸ δέους, ἣ ἄλλης τινὸς αἰτίας σιγῇ τὰς συμφορὰς χαταχρύπτοντες, μόνῳ δὲ τῷ στεναγμῷ τὴν ὀδύνην ἐμφαένοντες, ἀνύποιστον ἔχουσι τοῦ χαχοῦ τὴν ἔφοδον, ἅτε εἰς θεραπείαν μὲν μὴ νεύουσαν, εἰς ἐπίτασιν δὲ βλέπουσαν. Δηλῶσαι οὖν βουλόμενος () τῆς τιμωρίας τὸ μέγεθος, ἀλλὰ χαὶ τοῦ δέους τὴν ὑπερθολὴῆν, εἴγε μηδὲ ἐχόοᾷν τολμῶμεν, «ἧς ὑποψίας ἀεὶ τὴν ἔφοδον τῶν πολεμίων ὀνειροπα- λούσης, τῇ τοιαύτῃ εἰχόνι ἐχρήσατο. τηϑρη ἀπο το οὶ ἰμάΐοαγ βυῤρίϊοὶ!, που ἰά δι᾽ δυριηθηίιη οἱ ᾿η!θῃδἰοποῖ δροοίθί. πη ἰγχίυτν δοίυμι Ὑὑόγαπὶ διἰϑπὶ οἰ δι π ἢ , πη πὶ οἱ 8οογτ ιν υπὶ ᾿πδίππι, δἰαυΐάδην ἤθ4ι6 δχοίδινδγο δυύειηυϑ, δυβρίοοηθ βϑίῶροῦ ἰοϑι ἐπὶ ἐππργδβϑΐοπθβ Ὑδὶιϊ ἰπ πη 0Ὸ ΟὈΥ̓ΘΓΒΔΏϊΘΠ, ἃ0 Γοργαϑοδίδιδιη δορί δ, ἰδηιδρίῃε οὐ αδπγοάϊ υὑϑι . ΟΧΙ. -- ΑΜΡΕΤΙΟ ὈΙΑΘΟΝΟ. Ρ ὕμηι οδιεἰ τὶς πεμπῶς ἐμ ειπι ἀα αἰίατε . » ΡΙΑ΄. -- ΛΑΜΠΕΤΙ͂Ω ΔΙΑΚΟΝΩ. « Ἐξὰν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου ἐπὶ τὸ θυσιᾶ- στήριον. "» Μαχὶ ποθ ΟΡ 8η1 ογθο ᾿θΙ πη ἰ6 Μέγιστον () τῷ Θεῷ Λόγῳ ὁ περὶ τῶν πρὰς (6ῃ. χΥῖΙ, . " ΕΖδοὶ). νη, . " Μαι ). ν, . ΥΔΕΙ ΚΕΟΤΊΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕἅ. βοἀ διΐδπι φυδτι παγγαιουνιδ 'η Δ᾽ οΓΒη) δίη8π) οχοπογαῖυγ. Οομβογ ἔθ6 ΠΗ οἰπιῖ θη δρυ ἰδ ἀυγΓθπ8 ποβίριη Ὁ. ΗἹ 6ρ. . ἰἰτττ. () Βουκόμενγος. Ῥουοὶ βουλόμενος Ῥυῖο δάἀάδῃ- ἀν, 4υο ἦτ: πι5. Οιπεἰλαγ, οὐ μονόν. ἰ5. () ῬῈῆῸ μέγιστον οο4. αι. αῦδὶ μέγιστος, εἰ γ6Γ5. ἃ διὸ λόγος δάυϊι ὁ. ΡΟΒΒΙΝ. ( Ῥιὸ ἐφάψασθαι ἰάεπ) ἐθ04. δου ἐπαφᾶ- σθαι. ΡΟΞΞΙΝ. () Ρτο ", χαὶ ἐπὶ τῶν, ἰάδπ) ἐθι1. 501π [) ] ν6ῖ χἀπὶ τῶν. ἴὉ. () Νοη βοίυπι ἰρίλυγ, υἱ αἷι Ονὶυ., ἘΕχρίειων ἰαοταᾳμεὶς ὁσετὶπτῆπο ἀοίοτ, ἘΡΙΘΤΟΙΑΒΟῸΜ , -- ΕΡΙΞΤ. ΟΧΠ], ἀλλήλους χαταλλαγῶν λόγος. Ὁ γὰρ διαλλάξας. τὰ Α τοσοποὶ ϊατἰοηθ8. Ναὶ ῥάθῃ ἰδ, ἃ οὐὐξοδεϊμιν σαν οὐράνια τοῖς ἐπιγείοις, οὗτος καὶ τὰς ἔχθρας παρα- λύει, μὴτε φῦναι συγχωρῶν, χαὶ βλαστησάσας ἀπὸ τῶν ῥιξῶν αὐτὰς κατασείων " λέγει μὲν γάρ’ ε« Μὴ ὀργίζου τῷ ἀδελφῷ σον εἰχῇῆ. » Ἐπειδὴ δὲ οἷδε τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν ὀλισθαίνουσαν (), καὶ μετὰ τὸ γενέσθαι διαλύει () τὰς ῥίζας, χαὶ τὸ οἰχεῖον δῶρον μένειν ἀτέλεστον ἀνέχεται, ἕως ἂν πρὸς ἑαυ- τ