Letter 1513

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of virtue. Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.

Ηοτιαίπν πὶ τορι δίς ὁπ εἰπὶ μἱμγίϑωςα δοηῖε σοπιπιμηΐοει. Ι Νογνογὶβ τοῦθ, ὁ βαϑοβϑπ θ Υἱγογιπ), αυοὰ οἱ Β Εὖ ἴσθι, ὦ ἀγχινοίας τέμενος, ὅτι εἰ τοὺς ἀρίστους δῃηίοοϑ Ορ᾿ΪΠ05, Ὑϑγὶιΐ, ἰη4ι8π), ἱππυϊος, οἱ Ροσυηίδτοπι οΟηΙΘΠΙρΡίΟΓΟΒ δὰ πηλ , Γαιῖ0. ΡΓΟΙΊΟΥ͂Θ- τὶ5 (πὯπὶ ραγευϊοδι ρἰδγυπααδ ἰφηίὯπΠ ΠΟρβῸ» εἰυτυπῦ πο] 6πὶ πεΐ ἸΏ ρΟΠ6Γ6) οοτυπ, φυΐ οἃ- ροβδυηῖ, υἱγίυϊα αὐ βϑίοογδιϊ ΘΟ ΟΓηΔηΪ (ΘΟΟΥΪΒ ΧΙ]. -α ΨΑΜΡΕΤΙΟ ΡΙΑΓΟΝΟ. «ὧν φίλων, τοὺς ἀληθείας, φημὶ, συντρόφους, καὶ χρημάτων χρείττονας χοινωνοὺς ποιήσειας τῆς ἀρχῆς ( ἐπισφαλὲς γὰρ ὡς τὰ πολλὰ τὸ ἐφ᾽ ἑνὶ τοσοῦτον ὄγχον ὁρμεῖν πραγμάτων), ταῖς τῶν ἀντιλαμθανο- μένων ἀρεταῖς ἀριστοχρατείαν ἀποτελέσειας τὴν ἀρχήν. ΜΔ’. -- ΛΑΜΠΕΤΙΩ ΔΙΑΚΟΝΌ. , Ἄσδοπμηςι εαίογμηι ἑπομίσαίμηι. δμ0. 4ρ. . 8δοῖαα" δία αϊγίπα ᾿οπλὶεΐ! δηΐηα!ἱ 8ιυ ἃ υἱεῖ ροβϑβὶιὶ : φυδηδοαυϊἀ6πι πἰϑὶ νοὶ ποϊθηιὶ ργἢ Ρεγβυδάθϑο ΓοΠΠΠῈ ΟΟἰοΓΌΠ), οὗιι5. ἱΘΠΘΓΑΓΘ Βααυ688 ΔΙΏΟΓΘΙΗΏ. ΧΙ]. --- ΑἸΠΡΙΟ ΠΕῚΡ. ΑὈΜΙΝΙΘΤΆΑΛ ΝΤΙ. Μωρία δοχεῖ τῷ ψυχικῷ ἀνθρώπῳ τὰ θεῖα“ ἐπειδὴ τῷ οὐ θελόντι πεισθῆναι πρότερον, ὅτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὑφέστηχεν, ἔρωτα αὐτῆς τεχθῆνα: ἀδύ- νατον. ΜῈ. --- ΑΛΥΠΙῸ ΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΆ. Ραηφ ἰοπίς διιπὶ οαϊσεπῆς. [π . ἐρ. . ὕτλνα οϑὲ πὸ ἴγάδ ροθηΔ8 ἀλγα δυη, αιὶΐ , τι δου, δϑδοῖ! ἱπλυγίϑ, δο ροίΐι8 δυπιὶ, ] οεἷΐο Ῥανιδ8. ρογϑοϊνίι, υἱήθγὶ, ροϑβϑίθα ἰπ)υγίδπι πυ πὶ ἱπιυϊ586,. υἱ δοοϊΐς βδορθιπῆοο, ΑΔ οὔτοι ῬΟΏ85 δχίψογο πο [δβιϊπαηίοῦ, δὰ ὄχρϑηὰα ἀΐ- ᾿Ἰχοηῖοῦ δὴ γόύθγα ; Γι! : α0ὸ ἀ Θηἷπὶ πιδῖΐυγα οἱ δοοιινδίθ το δχουἷδ8, πἰ8 ἰπἀ6 ] ἀδηηηΐ 8δ666- ἀδί, δἱ υἱγιιπὶ ἱηποοοπίοπι ρθη ἀᾶγα ργΡΓΟ- ΡοΓΘ δοκοβ, ἰπροπθ δοοίἀάθγο ἀδιγ πιθιλυπὶ ροιοτῖι. ΧΕΙ. --- ὈΟΚΟΤΗ͂ΕΟ ΥἹι0 ([ΑΒΟ, Δεινὸν οὐ τὸ βράδιον (θ6) δοῦναι δίκην τὸν ὡς φύς σε ἠδιχηχότα, ἀλλὰ τὸ τάχιον δόντα, φανῆναι ὕστε- ρον μὴ ἀδιχήσαντα, ὅπερ πολλάχις συνέθη" μὴ σπεῦδε τοιγαροῦν ἐπὶ τὸ δίκην ἀπαιτῆσαι, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸ δο- χιμάσαι εἰ ἀληθῶς ἠδέχηχεν, ἀπὸ μὲν γὰρ τοῦ μελ- λησμοῦ οὐδὲν βλαδῆσῃ, ἀπὸ δὲ τοῦ τάχους, εἰ μὴ ἀδιχήσαντα ἀπαιτήσεις δίχην, χομιδῇ ἀδιχηθήσῃ. ΜΙ’. --- ΔΩΡΟΘΕΩ ΛΑΜΠΡΏ. 1πφεπς εἰρρίϊοῖαπι εἰ ἰοἰεταπίϊα ΦΟτε ἀμιγαί πὶ ἤας υἷϊα, εοὦ ἷπ μίὰτγα. [ :ς αυΐάδπ), υἷγ ορίΐπι6, δβ'π ὺ] οοηνθηΐ γα Ποη ρΡοόκυπι ἰπθ Π8 δυρῃ]εἰυπι ΟΓυΟίαΙ05, οἱ βυϑι- πδηκῖ4 ραγοουογδηιία. Αἰΐογυπὶ δηΐπ αἰϊοτὶ Γ6- Ρυφαηλι, φυοΐ σογρυ ἰμεγίαἱ παίυγα δἷῖ οὐ ποχίυπ), ἨἸΟΓΟΠῚ 0η ἴδγθηβ ΟΟΠΟΌΓΒΙΠ). [Π Ὑ6ΓῸ ἰῃ δἰ Γὰ για ρογροιυϊί4ί6 ἰηιγοίαοία ριυ βαᾳδ ΟΟΥΡΙΡΙΪΟηΘ, ρυρυς ἰπὍ6 οχδβίδίογα ροϊθϑὶ αἰβϑοϊ αἱἷΐὸ : αἱ ἴ0- πιθηίοτιπὶ Οσχβυρογαηιίδηι) Ὠ6ΩΠ6 ΤΟΡΌΓ ΟΌΤΡΟΥΙ5 ΘΧΡΟΙ ΘΓ, ΟΟΓΡῸ8 ἴῃ ἰδ πὶ γε άϊεὶ ροδβϑὶϊ. Ἑνταῦθα μὲν, ὦ βέλτιστε, οὐχ οἷόν τε ἀμφότερ συνδραμεῖν, σφοδρότητα λέγω τιμωριῶν καὶ παρα- μονῆν. Θάτερον γὰρ θατέρῳ πολεμεῖ, διὰ τὸ φθαρ- τὴν οὖσαν τοῦ σώματος τὴν φύσιν μὴ φέρειν αὐτὼν τὴν σύνοδον᾽ ἐχεῖ δὲ τῆς ἀφθαρσίας εἰσδιασαμένηςν χαὶ τὴν φθορὰν ἑξοστραχισάσης, χαὶ ἡ τῆς μάχτς ταύτης διάλυσις γένοιτ᾽ ἂν ὡς τὴν ὑπερδολὴν τῶν βασανιστηρίων, μήτε τὴν ἰσχὺν ἐξελάσαι τοῦ σώμᾶ- τος, μήτε τὸ σῶμα εἰς τὸ μὴ ὃν παραπέμψα:. ΥΑΠΙΦ ΓΚΕΟΤΊΟΝΕΒΘ ΕΤ ΝΟΤΑ͂. () Τὸν τοὐυϊᾶὶ ἷπ τὴν οι]. ΑΙ. οἱ Υγ6Γ5. ἱπίθῦ μικρὰ ει αὕτη ἰηβαγὶι γάρ. ρΡ055 . () [πον βράδιον οἱ δοῦναι οοἀιὶ. γαι. Αἱ!. ἰιδόγιη! τό. .