Letter 1530

From: Isidore of Pelusium, monk To: Theodosius the Scholasticist Date: ~410 AD Context: On the proper use of a gifted and sharp tongue — restraint first, then righteous advocacy. If you have a very sharp tongue, try above all to bridle it and rein it in. But if you find that you cannot, then at least direct it to worthy ends: for the glory of God, to defend the wronged, to champion what is good, against the greed of those who harm others, against the ignorance of those who attribute the governance of all things to wicked spirits, against the madness of heretics. Use that edge where it cuts in a righteous direction. A sword does not become blameworthy because it is sharp — only when it is drawn without reason or wielded for a bad cause.

ἰϊδ4υθ ἀοίογαπι ποδίγιη ἰυἱ φραιΐα βυβοορίυηι) []- Ιογα υἱβ, ὁπ πθη] ογ6 ἰδρί θη), πὸ τηᾶῖς οἴ ρ8 ΟΧΙ͂Χ. -- ΤΠΕΟΌΟΙΟ ΒΟΠΟΙΑΘΤΙΟΟ. ζήπσωα φμοπιοάο ϑέπε μιεπάμπι. ( 1π . ορῖεῖ. ἀν, οἱ ἐπ Οἰτγυδοείοιο (ἰαεαῦ. ἱπ ἑαἱ. ἃ Βεγδὶϊ.) ΕἸ ὀξυτάτην ἔχεις τὴν γλῶτταν, μάλιστα μὲν αὐτὴν ἐπιστόμιζε, χαὶ χαλινῷ ἀνασείραζε " εἰ δὲ ἀδυνατεῖς, χρῆται αὑτῇ εἰς δέον ὑπὲρ τῆς θείας χαὶ ἀχηράτου δόξης, ὑπὲρ τῆς τῶν ἀδιχουμένων βοηθείας, ὑπὲρ τῆς τῶν καλλίστων συνηγορίας, κατὰ τῆς τῶν ἀδιχούντων πλεονεξίας (), κατὰ τῆς τῶν δαίμοσι πονηροῖς τὴν τοῦ παντὸς Πρόνοιαν ἐπιτρεπόντων ἀμαθίας, χατὰ τῆς τῶν αἱρετιχῶν φρενοθλαδείας, κατὰ τῆς ᾿Βλλῆ- νων δεισιδαιμονίας, κατὰ τῆς Ἰουδαίων ἀπαιδευσίας, κατὰ τῆς τῶν ἁμαρτανόντων χατηγορίας. Εἰ δὲ τού- των ἀφέμενος, τῇ ὀξύτητι χατὰ τῶν ἐντυγχανόντων χρῷο, ἀτοπώτατόν τι ποιήσεις. Ταυτὸν γάρ τι πρά- ξεις, οἷον ἂν εἰ μάχαιραν ἔχων ὀξεῖαν, κατὰ τῶν ἐπιτηδείων ἐπέφερες, ἣ ῥώμην, χατὰ τῶν πολιτῶν" δέον τῇ μὲν χατὰ τῶν πολεμίων, τῇ δὲ χατὰ τῶν ἀντιπάλων χρῆσθαι. Μὴ τοίνυν τὸ φάρμαχον δηλη- τήριον χατασχεύαζε, ἀλλὰ δεόντως αὑτῷ χέχρησο. υἱᾶγα ΥθπΠ60, ] πιογάδηϊοπι δουϊδηηυδ ἰδυδὲ ᾿ἰπσυλιη, ονίυγὰ πιαχίπια, οἱ ἴγεθπο ἐοϑγοοίο. [( 5ἱ πιῖιῸ8 Ροι68, υἱοῦ δὰ ρτὸ αἸνίηα οἱ ἰησογγυρία [οὶ ρτο- [οβϑίοηθ ἴῃ ργϑϑιΐαηι ᾿ ὈΡΡΓΘΒΒΟΓΙΙΝ, υριῖ- πόγὰ πὶ ἀοίδηἰοηθη : ΘΟ Γᾶ ΔΥΔΓΙΠ2π οοτγυηι, αυὶ ΡΟ ποία ἀϊίδοῖυγ; ὁΟηιΓὰ ὀογαμὶ ἱπιρογίἰδιῃ, 4υἱ υπἱγνοΓδὶιδι15 οὶ ρτεονϊμϑδείδηι τ8 δβογὶθυηὶ Βρὶ γἰ εἰ ..; δύνογβυθ ἰιοογοίσογυπὶ Δηοῖ, Οἵ Ὁ δεοιιίαν βυρογδί ἰοηθη ; οΟηγ δυύθδαογυπι ἰη80]- ιἰδῃ!; οοηίγὰ ρασοληίί πὶ σον ἷα οἱ ῃιαϊοἀϊοίἃ. Ουοΐ 5ἱ ποῃ (ροοτίβ, ᾿ἰπσῦ8δ τὲ δουΐα ἃ Οὐνὶα ηυφηυ δῦιδι8, ἀὐβυγάνπι (δοογῖ8, Εδοΐθϑ δηΐπι ρΡαγΐπι , δι δἱ δου ϑϑ᾽ παπὶ πδοιυ8 τ δάϊιπι, ἰῃ ΠΘΟΟββΑΓΪο8 ἰογγαηι Ομ να Γί25 ; ναὶ ΓΟΌΌΓ Υἱγαβ υα ὁοηϊτα οἶνα Δ , οὐἹἢ ἃ ἢύβ8ι6 ὉΓῸ - ρυφιδγα οροῦίεγοι, οἱ ᾿ΐπφια ἴῃ δινργβδγίοϑ, ποη δι βιγπροηάδ. δύ ἰρίυγ, Π6 ὕΓῸ ρῃδγπῆᾶ00 ΄αυΐῆ γμοῖυ8 4υοιηούν οροτίοϊ, υἱ6Γ6. ΥΑΙ Ὁ ΜΕΟΤΙΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤΑ. () Ρεο τὴν καχοδοξίαν 5ετίθυ! τὰς χαχοδο- ξίας ἐοοι]. ῬΟ55ΙΝ. () ἸοΓ πλεονεξίας οἱ χατὰ οοὐμ. αι. οἱ ΑΙΙ. ᾿μθς οὐπηΐα ἱποοτονα δυρρογιηῖ, χατὰ τῇς τῶν εἱμαρμένην εἶναι λεγόντων ἀλογίας, χατὰ τῆς τῶν αὐτοματισμὸν φανταζομένων ἀνοίας, κατὰ τ. [ ρ.