Letter 1536
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Paul
Date: ~410 AD
Context: Isidore expounds the ascending degrees of charity — good to friends, better to strangers, best to enemies.
It is good to do good to friends. It is better to do good to all who are in need. It is best of all to do good even to enemies. For even tax collectors and pagans accomplish the first — there is nothing distinctively Christian about benefiting those who benefit you. Doing good to all who ask is the mark of those who obey God's law. But loving enemies and praying for those who persecute you — that is the life worthy of heaven, the pattern of the One who makes his sun rise on the evil and the good alike.
ΠΟΒ, οἱ ργρπιῖδ, : Οὔμπδπν ΘΧϑιρΟΓΘἢΣ δΘΠΒΙΠ), ρϑγϑγο. Π Ὶ8πὶ ἰἰδαῦυα ἴυθ6; Πδης ἰδ ρΥγΐπιϊβ βθοίδγο, δοὶ Ἰοηφσδηϊπηϊαιο ἐῶν πορίοοιυαι! ἰη- ἰογργοίογίβ. Ονοβ δηΐπὶ 'ἰπ ᾿υάϊοϊυτη δουθγ ϑοϊ πηὺπὶ οἰΐδπ δ οοηιυγ. ΟΧΧΧΥΙΪ. --- ΡΑΌΠ0Ο. Θευἱά αἰ ἤεγαί απιϊοὶς εἰ ἱπὶπιϊοὶς ὑδη δ᾽ [ἀσόγο. 1π μπῶ Μαίί. ν, . « δὶ αἰϊσίτἰς , φμὶ νο8 αἰϊσιιπί, ποππὸ δι μεθ οαμπὶ ἀοο [αοἰπιπί ὃν Καλὸν μὲν τὸ τοὺς φίλους ποιεῖν εὖ’ χάλλιον δὲ () τὸ χαὶ πάντας τοὺς δεομένους " τὸ δὲ χαὶ τοὺς ἐχθροὺς, χάλλιστον " « Τὸ μὲν γὰρ καὶ τελῶναι χαὶ ἐθνιχοὶ ἀνύουσι, ν» τὸ δὲ οἱ τῷ θείῳ πειθόμενοι νόμῳ, τὸ δὲ οἱ οὐρανῷ πρέπουσαν πολιτείαν πολιτευόμε- νοι " ὅσῳ οὖν ἄγγελοι νομίμως βιούντων ἀνθρώπων διαφέρουσιν, τοσοῦτον οὗτοι τῶν τελωνῶν. Τοσοῦτον γὰρ πλεονεχτοῦσι τούτων, ὅσον ἐχείνων λείπονται, ἘΦ μὲν γὰρ εὔλογόν ἐστι, τὸ δὲ φιλάνθρωπον, τὸ δὲ λόγου χρεῖττον. Τῷ τοὺς μὲν φίλους εὐεργετεῖν, ἢ εὑεργε- τήσαντας, ἣ ἀντευεργετήσοντας καὶ ἀμειψομένους. Τοὺς δὲ χαὶ τοὺς τυχόντας, οὐ πάντως ἀντευποιή- σοντᾶς. Τοὺς δὲ χαὶ τοὺς χαχόν τι διατιθέντας, ἔσθ᾽ ὅτε δὲ χαὶ τοὺς αὖθις βλάψοντας. Πολλοὶ γὰρ οὐδὲ ταῖς εὐεργεσίαις ἀμείνους γίνονται, τοῦ φθόνου αὐτοὺς, οὔ φημι εἰς τὴν τῶν θηρίων, ( εἰσὶ γὰρ ἐν αὐτοῖς καὶ εὐποιιῶν ἀμοιδαὶ ) ἀλλ᾽ εἰς τὴν τῶν δαι- μόνων χαταλέγοντος πληθὺν, τὴν ποιεῖν μὲν βουλο- μένην οὐδὲν κάλλιστον, ἀλλὰ χαὶ τοῖς βουλομένοις ἐμποδίζουσαν. ῬΛΗ͂', --- ΑΘΑΝΑΣΙῺ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Αἰοΐϊοῖὶς Ὀδποίασογα ρυ ει γιπὶ 6βί., ρΌ] οἰ γῖ8. - ηἶθυς ἱμαϊχαπιῖθυβ : οἱ ἰηϊιηοἶ8 ᾿ρ518 "Θῃ6 πιογογὶ ρυοποτγγ πηπ πὶ. « ἰϑι ἃ Θηΐη) οἱ ρυθ] οδηὶ εἰ ξθι65 (Δοἰυηὶ ; » ᾿Π᾿υὐ οἰἴδπι, ] ΙΘ ) ΒΟ ΡΎδῆ1 ; ος ἀδηΐᾳυθ, αὶ Ἑσὦἱο ἀΐψιαπι ἀυουπι νΥἱίδηι. Θυδηῖυπι ἰκί υὙ Δη ] δρὶ Γυ5 ΠΟΙ Ἶἰ Ὀυ. 6Χ [ Ὑἱνεπιὶ θυ ργϑϑίδηϊ, ἰδπίιπὶ οἱ ἢ ρυ 6Δη ἃπί6- οοἰϊυμ!. Τδηῖο δηΐτη ἢ δυρουίογοβ ὀχϑίϑίαπί, υλη- 10πῈ δ ᾳ6 δυραιϑδηίυν. Αἰ οἶδ ϑἰαυΐϊάθηι Ὀοπίζη8 4έτα, οἱ ᾿ν6, 4υΐ "6η6 δυμπί ποτὶ ἰ, οἱ θαποῆοία Γοροηθη θυ ΤΟΙ ΠΟΓΔΗΙΪθ08 Ὀαηδίδοργα ; ἰ( γαϊϊομὶ οοηϑοηίδησῦπ).. ΘὈν δυΐαπὶ φυΐϊθυβ4ι6, οἰἰδιηβὶ νἱοἰβδὶ πὶ ὑθποῆοϊα ποθὴ Γοροπϑηῖΐ, ὈοηοίδοσΓα, πυπιδῆυπι. Μαίυπι ἀδηΐᾳφιθ ργὸ Ὀομοῆςοϊο ΓΟ- Ῥοηδηιθυ5, ἰπὸ δ ἀοπεθυ8 οἰἶαπι, Ὀοηΐβηδ ἴδοοΓὸ ἰος πλ8], ΄συδπὶ υἱ ἀχργίπιϊ ογαιτὶοης αυοαὶ. Μι δηΐηι ὕδηοἤςο ποη ἤμπηι! πηοίΐοτοδ, δδα ἰην ϊα ἱρ- ποη ἀΐσλη) ὈΘΑ.] ΔΓ ΠῈ (η8πιὶ οἱ [ Ὀδηοίδοια ἰηϊογάσπι ΓΟρΡΟΒυΘΓΌἢ ) ἀξΕΠΊΟΠι1Π) ὨΙΠΊΘΓΟ - δτοξληοβ σ6η860 : αὖἱ ἀφηηοπθ8 Πἰ Π ὈΘΗ Ο Βογυμὶ ἴλεεγθ, ἱπιὸ γθείδ δβεγθ βδίδβεπιεβ, αυᾶ ρΡοδβυπηί, ἰδηϊυπὶ ᾿πρααϊιηί. ΟΧΧΧΎΙΙΙ. --- ΑἸΤΑΝΔΒΙΟ ΡΆΕΒΒΥΤΕΒΟ. « Βεαιὶ δειὶς, οἰιπὶ πιαϊεαἀϊχετὶπί υοὐὶς ποιιῖπός. » (Μα!ἢ. Ὁ. .) ὋὉ Δεσπότης Χριστὸς ἐμαχάρισε τοὺς δι᾽ αὐτὸν ἀχούσαντας ῥητά τε χαὶ ἄῤῥητα, εἰ ψευδόμενοι οἱ ἐλέγχοντες ἁλοῖεν. Χρῇ οὖν εἰδέναι, ὅτι ἀμφότερα δεῖ προσεῖναι τῷ πρὸς τὴν ἀχροτάτην μαχαριότητα ἀφ- ιξομένῳ, καὶ τὸ δι᾽ αὐτὸν πάσχειν, χαὶ τὸ ψευδῇ εἶναι τὰ λεγόμενα, Ὡς ἂν () μὴ θατέρῳ προσῇ καὶ τὸ ἕτερον, οὐ τοσοῦτον ὠφελεῖ" ὠφελεῖ μὲν γὰρ, οὐ το- σοῦτον δέ. Εἴτε γὰρ δι᾿ αὐτὸν πάσχοντες τἀληθῇ ἀχούοιμεν, ἐρυθριᾷν ἀνάγκη" χαθ᾽ ὃν γὰρ μέρος εὐδοχιμοῦντες χατὰ τὸ ἕτερον ἐλεγχόμεθα. Εἴτε μὴ δι᾽ αὐτὸν μὲν, τὰ ψευδῇ δὲ, ὑπομονῆς μὲν χομιούμεθα μισθὸν, οὐ μὴν τοῦ ἄχρου τύχοιμεν μαχαρισμοῦ" οὗ τύχοιμεν ἄν, εἰ ἀμφότερα συνδράμοι. ΡΑΘ΄. -- ΗΛΔΙ͂Α ΔΙΑΚΟΝΏ. ΟἸιγίβιυβ Βοιηϊηυ5 θδδῖο8 ργωαϊοαί 4υΐ μΓΟρίοΓ ἱρ- 8δύπ ) υάΐτοηϊ ἀΐϊσαην1, οἱ ποι αἰοθη ; 5ὶ 4υΐ ΓΟρΓθ- μοηάσυηι, πηϑηι εἰ ἀδρτγαϊιοινάδηϊ!". ϑοϊοηάιπὶ ἰίδαᾳι6 ἀυο δάδϑβα ρογίεγα, υἱ βυπιπια "θδδὶι18 ηυΐδ ργ σοί: αὐτὴ υἱ ργορίοῦ Ομγίδίι ἢ) ροιίαῖιν, οἱ [αἰδϑυμι δἷι., ᾳυοά ἱπιροηίτυν : υἱ δὶ δίιθγυπιν αυϊἀδπὶ δὐδὶι, δῦδὶῖ υθγὸ δἰίδγσυπ), πο δ60 ρῥγοβδὶὶ, ργοοὶϊ ἰδιῆθη, . ποὴ ἰϑηίυμν. ϑίνε δηΐπὶ ὕγο Οδείϑιο ραιϊθηίθβ "δῶ διυάϊου! , Ὠθο6580 6δὲ ΓΌΡΟΥΘ δυϊυπάϊ ὁχ υπὰ ᾳυϊάδι) ρϑγίθ Ὀγοὶ ὀχϑίϑιθηιθδ, ὁσ ΔΙΊΟΓΆ ΥΟΙῸ ͵υδῖὶ6 ΓΣΟρΓΟΙΘπδὶ. δῖνθ ΠΟ ΠΓΟΡΙΟΓ ΟΠ βίυη) ᾳφυϊάδαν, [ [πι δ] δυ ϊδη)υ5] ἰοἰε- Γδηϊ ρῥγειυπι) οϑρίοπιιϑ, ΠΟῚ ἰϑπηθ 81Π ργιοἶρα8 "θαι υἀϊηΐ5 ογἰ ; αυϑᾶ ἰυτῇ ἀσπιυμι ΘΟΠΒΘ4ΙΘΠυ, Οοτπὶ υἱΓΔ4 ΘΟΠΟΌΓΓΟΓΪΗΙ. . ΟΧΧΧΙΣΧ. -- ΠΕΙ1Ὲ ΡΙΑΟΟΝΟ. ϑρεοίαπάο, μι ἀσεπάο, ρεοροατὶ. (Οοη[ετν. ορῖει. , , .) Εἰ μὲν τῶν προπυλαίων μόνων, καὶ μὴ τῶν ἀδύ- δ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Paul
Date: ~410 AD
Context: Isidore expounds the ascending degrees of charity — good to friends, better to strangers, best to enemies.
It is good to do good to friends. It is better to do good to all who are in need. It is best of all to do good even to enemies. For even tax collectors and pagans accomplish the first — there is nothing distinctively Christian about benefiting those who benefit you. Doing good to all who ask is the mark of those who obey God's law. But loving enemies and praying for those who persecute you — that is the life worthy of heaven, the pattern of the One who makes his sun rise on the evil and the good alike.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.