Letter 1544
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
γαϊθηὶ : ποῇ ἐδ Γοὺπ8 5ρ᾿ γί ΠΑΡ ἷ, ἀδ [Δ] δοῖυυ8: πο ἀδ Δροβίο!!εἶβ, βθὰ δοιποβι θη οἷς : ΠΟη ργορ οιὶο8, 86ιἱ οοῃϊοηιϊοϑἷδ;; ΠΟῚ ἀ6 δηϊ- πυπὶ ΔΘ γι υυ8, . δυάΐϊίυπι ἀδιηυΐοογα πἰ ; ποη αυἱ νἱνίἀα αϊοσύμι8 Ορογδ ἰηδρίτγϑηϊ, δοὰ αυἱ ῬΤΟρΡίΟΓ οἰοαυδπιϊδλῃ ἢυὰο ἃὲὸ μιογίυο δυΐύϊ πα ὀχοϊρὶυηίυν. Θυΐϊά ἱφίτυν [Δοϊδηυπ ἰδ οἢ- ἀνηπα Ἶ , ραΓΙου]οδιιπὶ .. Αη ὅγβᾷοὸ ἰοᾳφυθη- ὀυμ Υ δὲ [Δ φυοά ἀϊείίυν, . ποαυς [γυοίυπν ποὸ ορογυπὶ οἴδβοία τι βουιγ, . ἴῃ ρίλυδυμι ἀὐ]ῖ. Θοι οἰϑὶ ἰἰὰ Γ65 ᾿αῦδὶ, ἀϊοοπάυπι ηἰ οι ἢ" 6δί, ριϑίδιφυο, υἱ Ορίοτ, ἀΐϊσθηιο πὶ ποη διυε τὶ, 4υ δι ὯΟη ἀἰοσοηιθ) ἃ Βοιηΐηο ΓΟΡΡΟΠδπάϊ : ε Θυᾶγα πο ἀοά διϊΪ ρΕουπίδπι πιθῶπΠὶ δ πιριδᾶπι, οἱ γϑηΐθη8 Β δὲ υϑηγϑιὴ ὀχορίβϑθπι δηλ » Ῥόγογοὶ ἰκίταν φυΐ ροιϊοβῖ, ηὲ δὰ δυάϊϊογαρδ δἷῖ [υἀΐοὶ β6γιηο. ΓΟ. --- ΟΙἹΕΥΜΡΙΟΌΟΒΟ. Χεπορβοπιὶς ϑούταίε ἡμαϊοῖο εἰ ἐχεπιρίο ποτίαϊαν, μὲ τοϊϊοιὶα οἰϊοεὶς οἰ ἱπαπῖϑις σονμεπιρίαἰἱοπῖϑμε υἱγίμίωνε αεἰϊοπὶ ἀδάαϊ. ᾿Αφέμενος, ὦ σοφὲ, τῶν μεταρσιολεσχῶν, χαὶ μετεωροσοφιστῶν, χαὶ λεξιθήρων, τῶν πλέον λόγων ἐχόντων μηδὲν, εἰς τὴν πραχτιχὴν ἀρετὴν σαυτὸν σύντεινον, τὴν μαχαρίους ἀποφαίνουσαν τοὺς ἐρα- στάς" εἰ δὲ οἴει ταῖς τῶν ἀρχαίων γνώμαις δί- χαιὸν εἶναι μᾶλλον ἀχολουθεῖν, τοὺς ἄλλους τέως παρεὶς, αὐτὸν τὸν παρ᾽ αὐτῶν σοφώτατον ἁπάντων ἀνθρώπων χηρυττόμενον, ἐγγυητὴν τῶν ἐμαυτοῦ λόγων παρέξομαι. Τί οὖν φησι Ξενοφῶν περὶ αὖ- Ομ θ5ἷ8, δρίϑηβ, δυδ᾽᾽; Ἰοαυδηιἷα, πγοίθοτο ΒΟρ δι οα, ψογθογυπὶ ἰμηυϊβ᾽ ιἰθη6, 40ῷ ΥὙοΓθᾶ, - Ργφίογθα ηἰδ ], οὁοηιἰποῖ, οοηίοπὰθ αύυ8ἃ ροῖ68 δά Υἱγίυίαπι, ἰη δοίίοη ροβϑἰΐδᾶ, Δ0 8υἱ Διῃδηίθβ μοδῖοβ γούάϊι. Δι δὶ νϑίϑγυ πὶ ροϊΐυ8 δθηϊθη ἀιιοὶ θἰδοδαί, οὐπὶ Πδοίθηυ8 δι: 856γ8, διιηὶ, τηοτίδ ἰαπὶ οἰ ἑ πὶ δα ρίθη τ 55ἰ μι αὶ ἱρ8ὶ μγοηυηι- Γυηΐ, ϑιυσίογοπη πιοὶ ᾿ ἀΐοι! . )Ὀ6. αυὸ αυϊὰ, φυῶδο, Χοηοριοη τοίου ε Νόιηο, ἰπαυϊῖ, «οὔ (); « Οὐδεὶς πώποτε Σωχράτους οὐδὲν ἀσε- ς. δοογαίοπι ἱπιρίυπι φυϊά ποίλἀυϊη ἀοδίβπϑγα δὲς, οὐδὲν ἀνόσιον, οὔτε πράττοντος εἶδεν, οὔτε λέγοντος ἤχουσεν. Οὐδὲ γὰρ περὶ τῆς τῶν πάν- τῶν φύσεως, ἅπερ τῶν ἄλλων οἱ πλεῖστοι διελέγοντο, σκοπῶν ὅπως ὁ χαλούμενος ὑπὸ τῶν σοφιστῶν χόσμος ἔχει, καὶ τίσιν ἀνάγχαις ἕχαστα γίνεται τῶν οὐρα- νίων, ἀλλὰ χαὶ τοὺς φροντίζοντας τοιαῦτα, μωραΐί- γοντας ἐπεδείχνυε. Καὶ πρῶτον μετ᾽ αὐτῶν ἐσχόπει, πότερόν ποτε νομίσαντες ἱχανῶς ἤδη τἀνθρώπινα εἰδέναι, ἔρχονται ἐπὶ τὸ τοιούτων φροντίζειν" ἣ τὰ μὲν ἀνθρώπινα παρέντες, τὰ δαιμόνια δὲ σχοποῦντες ἡγοῦνται τὰ προσήχοντα πράττειν" ἐθαύμαζε δὲ, εἰ μὴ φανερόν ἐστιν αὐτοῖς, ὅτι ταῦτα οὐ δυνατὸν ἀν- θρώποις εὑρεῖν. Ἐπεὶ χαὶ τοὺς μέγιστον φρονοῦντας ἐπὶ τῷ περὶ τούτων λέγειν, οὐ τὰ αὐτὰ δοξάζειν Υἱάϊι, δυὶ ἀΐοογ δυάϊνὶι. Νοες οηΐπ ἀθ τογυπὶ ΟΠΙΠΐἶ πὶ παῖυγα δος ἀΐββογεῦδὶ, υἱἱ σοιῃρίιτγας δἰ ἱΐ ῬΒΠΟΒΟΡΙΝ : πἰπηΐγυπὶ οΟπβίἀογϑηβϑ, ῥδϑοῖο ἰ5 υἱ ρτγοίοββογθυβ βδαρίδηι πιυηάπς ϑρρεϊϊδιίαγ, οὔίυβ 5ἷϊ, αυϊυβαυθ ἀθ οϑι818 ΠΘΟΘ588 . Γ68 οΟἸοδι68 ἤδηῖ. ἴπ ὸῸ , υὶ ἰ8 γοῦ8 οσουρᾶ- τοηΐυν, [Δἰ008 ἀδπηοηβίγαθαί. Ας ρτυπ) ( ος εοποίἀογαραῖ, 8Δὴ αυοὰ ΓδΔιΐΪ υΠη8Πη8 8Π ἰηι Πα δὶ ἰγδοίδη4δ φοοθύογοηΐ, δῆ γο οι γοῦυ8 υμηδηΐβ ἀϊνη88 ἐοηϊοιηρ ᾿πία8, ἀν δββϑῃὶ οὔϊεϊ;, ἔδεογε ρυϊδτοηί. Μίγαδ8- οὐλὴ) ΠΟ. εἰαγίβϑίιη6 ραγϑρίοογθ, μοι Π6 [ς ἰηγαπὶ γα ποη ρ0886. Νβο 6ηἷπιὶ , αυἱ ρὶυγπηυπὶ Δγγοφθηί δἰ, φυοιὶ ἐδ [ιἷ8 ἀΐδβθγογο πογίηϊ, δδδάβθιν ἀλλήλοις, ἀλλὰ τοῖς μαινομένοις ὁμοίως διαχεῖσθαι Ὁ πίε Ορὶπίοπο8 [ΟΥ̓́ΓΟ, ) ἰγ᾿οδογυι ἰηδιδ Γ πρὸς ἀλλήλους. » Ταῦτα μὲν οὖν Ξενοφῶν ἔγραψεν᾽ καὶ Πλάτων δὲ ὁ τῶν ἄλλων ἀπάντων ἑλλογιμώτερος, χαὶ μάλιστα κάντων τὸν Σωχράτην ἐπιστάμενος, τὰ αὑτὰ τῷ Ξενοφῶντι διὰ πάντων ἑαυτοῦ σχεδὸν τῶν διαλόγων χατεσχεύασεν. Εἰ τοίνυν χἀχεῖνος, μᾶλλον δὲ χαχεῖνοι, χαὶ ἐπετήδευον, χαὶ ἔλεγον, χαὶ ἔγραφον, " Μδιι ). χχν, . μίαν οομῃραγδῖοϑ .» Εἰ ᾿, ᾳυϊιδιη ΧΘηΟΡ οη δογίρια ταοϊΐιϊ!. ΡΙαῖο αυοᾳφιθ οιογὶ8 οπιηίθυς [] ὐϊδοτίυβ ἴῃ ομπΐὶθυ5 ρῈ) ὀϊα!ομὶβ ἰάθη ἐγδαϊαϊξ. ᾿σὶ Ὁ ] ἰδβι6 σγὸϊ ἢ μοιΐυ8 οἱ βιδίυδγυηϊ οἱ ἀϊχεγυηῖϊ, δου ρβαγυπίαυθ νυἱγιυΐθαι ἰῃ Δεῖ] 0η0 ροϑβἰίδπ) ὀχογοδιάδπι . ἰρβὰ δηΐπι,, υἱ οἱ ΡΙπἴοι: ΥΑΒΚΙΖ ΤΕΟΤΙΌΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΙ͂. () . δὲ αἰἱειὶε οἰ [αεἰἷἰς δοεοταιί , ἰηὶι. ΤιΔ- ἄϊάπι οἱ Οἴσοτο ἐς ὅοογ. ΡΒ οσορ δ ἐΟΘἸ0 ἴῃ ἰθΓ- γἃ3 ἀοηοβαυδ γονορδβ86. Τα
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.