Letter 1565

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore meditates on the vanity of human greatness and the universally surprising frailty of human life. Everyone, without exception, is utterly astonished and struck dumb when they see how quickly the great collapse and the powerful are brought low. What seemed immovable — office, wealth, reputation, the whole edifice of human greatness — proves as fragile as a stage set, and the actor exits as suddenly as he entered. The scriptures have the answer for this astonishment: "Man is but a breath and a shadow." There is nothing solid in what dazzles us. The comedy, as the poets also knew, is set in motion and then cut off — and the man who yesterday seemed like a god is not even a memory tomorrow. Let this thought work in you not as despair but as liberation: if none of these things is real, then losing them is not a loss, and you need not spend your life protecting what cannot be kept.

(αοἰμηιπίανὶ Ἰποτίμο8, πε[αδ. γαϊύθ οπηηθ8 ΠΙΙΓΔΠΙῸΡ δὲ θιυρθϑου, ΘΓ ἢθἢ “Ὁ Ἐρίιθ8. Υ, ὅ. Ἡρθν. χι, . Πάντες χομιδῇ θαυμάζουσι χαὶ ἐχπλήττονται, πῶς ΥΛΆΙΖ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ἣ κωμῳδία. ἴπ ἰταρι άϊα ἰάδιη ἀϊχὶϊ ἴῃ Α)αεε Γοτατῖο ϑορὨοςο : οἱ ἃρυὰ ϑιοῦθιιπι γ- ., δίυο ἰπ ᾿νοιφεὶίαο Ἐύγὶρ. δρυἋ οιπηάθη : ΓΑν- θρωπός ἐστι πνεῦμα κχαὶ σχιὰ μόνον. ἀοιηΐοιδ [ὉΓίΘ6 (νε4υς δηΐπ μοδῖϑῈ ΠΟΘ η διῖ0 ) δρυά Αἰθιιδοῦ πὶ "Π0. νι ἀδϑιπγοσ. Τὸ μηδὲν ἐστι και σκιὰ κατὰ χθογός. γι ΟΠ ΠἸδείθη δάμριο : ἤἥοπιο δμίία, οἱ Ποτγαιίυπι " . 1τ᾽΄ν, ο64 : Ρείτίς εἴ μπῦτα δε. υἱ ΡΊὐΔΓῸκ ἱα Ρυιμοπὶ εὶς : [πιδτα τοπιπίιιπι, οἀΔ οχιγθίιᾶ ; σχιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος " οἱ ἰι Νηιεοπὶ δίς. ἴῃ δΔ οΓὶ5 γ6τῸ , - ἐγ ἤγομο, οἰπὲς, [επμπε, Πὁ8, δἰ ἐΐνη5 δδοοθυϑ ᾿Ν : Ῥαρονγ ααἀ πιοάϊοιμ ἀπγαπες υἱία πιογιίαἰΐαιν. ΒΟΤΤ. ΕΡΙΘΤΟΊΔΑΌΝ Ε18. Υ-. -- ἘΡΙ5Τ.ΟΟΙ. οὐχ ἐρυθριᾷς, οὃς ζῶντας ἐχολάχενες, τούτους τε- Α ΘΓΌβεβοδ5, αυΐθυ8 εἰνδηι . αἰἰυ]ατὶ ] εἷνα , - λευτῶντας χαχηγορῶν. ΣΜΖ’, .-- ἸΕΡΑΚῚ ΔΙΑΚΟΝΩ Εἰ ἀκριδῶς ἐπίστασαι, ὅπερ χαὶ ἀληθές ἐστι, κἂν οἱ ῥάθυμοι παραγράψωνται, ὅτε ἡ μὲν ἀκολασία χό- λασιν ὠδίνει, ἡ δὲ ἁγνεία ἁγιωσύνης στέφανον" δι᾽ ἣν αἰτίαν διώχεις μὲν ἣν φεύγειν χρὴ, φεύγεις δὲ ἣν διώχειν θέμις : ΣΜΠΗ΄. --- ΠΑΥ͂ΛΩ. Ῥασὶεποὰ ιἐδα9. δεῖ. διὰ υἱία ἔαμοῖ95 σα] πηι Τὶς ΘΟΧΙΝΙ τ ΠΙΕΠΑΟΘΙ ὈΙΑΘΟΝΟ. Β] τοοῖα τρϑιϊπιθβ, αυσά δἰ ὑδρυηὶ ει, αἰεὶ ἱᾳπανὸ ὀχοεριϊοπο βυῦυπιονθδη!, ᾿ἰδἰο μϑηδπι. σἰβηΐι; ολ5ι1- ( οοηϊΓἃ δδηοεϊποη ρϑρΐς ἐθγοπαπι : ΟΡ ἰ(Δ788 ἔυφίοπ Ἄϑηβοοίδεῖβ, ἰυρὶδ σθηϊγα αἰκὸ ἐθηξδοίδεῦ ξδοησιπ . : ΟΟΧΕΥ͂ΠΙ. --- ΡΑΌ10. δε πιοείμ θεὶ εἰ ποηιΐπιπι. ((οη[ἐγ. ἐρίεῖ. ὅ ἰἰῦ. τν. Πολλάκις κατ᾽ ἐμαυτὸν ἐννοῶν, πῶς ὁ τῶν ἀνθρώ- πὼν φόδος τοῦ θείου ἐστὶν ἰσχυρότερος, καὶ μηδὲ ΔΘΡΘΠΘΠΊΘΓΟ ΙηδοηΔ ἦρθ6 οομβίιανί, πιοηιοῦσ Πηδίυ6Γ6 ] δᾶπιυ ΠΟΙ ναἰδη φυδπὶ Βαιη ": τὴν ἔννοιαν τῆς ἀτοπίας χωρῶν, χατεγίγνωσχον τῆς ἢ δἰ ΓΔΙΪΟπα πὶ ἀθουΓάδπι ΠΟὴ ΟΟΙΠρΓΟἰοιάθη8, ἀδιηπανὶ ἀλέχτου ῥᾳθυμίας. Τοὺς μὲν γὰρ δυνατωτέρους καὶ ὑδρίξοντας φέρομεν μετὰ ἐπιειχείας πολλῆς, τοῦ φόδου ἀντὶ χαλινοῦ γινομένου, καὶ περαιτέρω προ- θῆναι μὴ ἐπιτρέποντος " πρὸς δὲ τοὺς ἀσθενεστέρους μηδὲ λελυπηχότας ἀπεχθανόμεθα, χαίτοι τοῦ Χριστοῦ παραχελευσαμένου " « Μὴ ὀργίζου τῷ ἀδελφῷ σου εἰχῇῆ. » “Ὅπερ πολλῷ ἐστιν εὐχολώτερον τοῦ φέρειν ἕτερον ὁδριζόμενον εἰκῃ. Ἐχεῖ μὲν γὰρ πολλὴ τοῦ πυρὸς ἡ ὕλη, ἐνταῦθα δὲ ὕλης μὴ ὑποχειμένης τὴν φλόγα ἀνάπτομεν " οὐχ ἔστι δὲ ἑτέρου πῦρ φέροντος μὴ κατακαίεσθαι, ἴσον, χαὶ μηδενὸς παρενοχλοῦντος ἡσυχάζειν χαὶ ἢρεμεῖν. Ὁ μὲν γὰρ ἐχείνου χρατῆ- σας, ἀχροτάτης φιλοσοφίας δοχίμια δέδωχεν" ὁ δὲ τοῦτο ποιῶν, θαύματός ἐστιν ἄμοιρος. Ὅταν οὖν τὸ ἱπεγοά ]6η) ᾿οπιΐϑυμπι δοθογάΐδπ). Ῥοιοηιογ65 δηΐιη (ον π πι ρα. , οἰΐδηι ᾿π͵υγῖ05, πηθῖ ἢῸ8 νου] [ΓΘ Π0 τοιϊοηίθ, οἱ υἱ6γῖ8 φγοφγεάϊ νοίληῖος ἰθητ Υ6ΓῸ οἰἶδ ποη δῇϊοϊο . ἰμπδιγῖλ ᾿[ - ἀΐϊηυ8 οἱ δνδγβδπιγ, Αἰφιυΐ Ἰαυοῖ ΟΠ γί βιυβ᾽: ε« Νἕἧ Ἰγϑο ἔγαιγὶ ἴ00 ἰδηογο δ΄, » ()υοδ πι] δε (Δο ΠΠπ8, φυδηὰ ἴαγγο ΔΙ ἰ6γυ πὶ ᾿π]υγίδηι ΘΠ γα ἰη - γοηίοπῃ. ᾿θἱ οηἶη ταυϊίᾶ ἰχηΐ5 πιδίογία οὶ, εἷς Ὑ ΓΘ πιδίογία ποὴ δυϊΐθοιλ Παιηπιᾶπὶ δοθδηάϊπιυύδ. Νδιμ " ΡΟΐΘ65, ]16γῸ ἰφηδιη ἰδ γῆ ί6,- ΠΟ.) ϑάυγὶ ; [Ογ6 οἰἰλπι, ποιΐηθ ἰυγθδη!, αυΐδδοσγα δῖαι6 Δρρᾶῦογο. θυΐ ογξο ἴῃ ἴΠ0Ὸ βυρδγαὶ, ἰβ ργϑιδη ἴβϑὶ τα Ρ[Ὴ - Ιοϑορἶδ βροοίθιῃ ἀδύϊι. Ουἱ ναγοὸ ροβίου δ ἰ8Δῃ- ( ργαβίϑι, δάμη γαιίίοηθ οἀἰξηυδ ποη [. Ουᾶγα μεῖζον διὰ τὸν τῶν ἀνθρώπων φόθον ἀνύοντες, διὰ ὦ οὐπὶ φυΐάρίαπι Βοπιίησαι ᾿πθία ὀχρϑάϊπιυε, θ6ὶ νθγθ τὸν θεῖον μηδὲ τὸ ἔλαττον βουλώμεθα ἀνύσαι, ποία ἡμῖν λελείψεται ἀπολογία ; ΣΜΘ΄. --- ΕΡΜΙΝᾺ ΚΟΜΉΤΙ. ποῖα πὸ πιἰπἰπιὰπὶ αυϊάοπ) ρτορογαηιυδ, ΘΟηι ΟΓΖῸ ΓΘ οἴᾶ πο ὀχευ δαί οηἷβ ΟΟΟ ἢ ΟσΟΧΗΙΣ. --- ΠΕΒΜΙ͂ΝΟ ΟΟΜΙΤΙ. ὕ! οαρὶι6 αὐτοιαπῖε, ἰοέμιπιὶ φορὰ πιαίο Παϑοῖ, εἰς «αὖ πιαίο ἐρίξοορο ἰοἰα Εεοίεδῖα. Ὲ146 διιΡ. ρει. .) Ὅταν ἡ χεφαλὴ, ἡ χαθάπερ ἀχρόπολις τοῦ σώμα- τος οὖσα, χαὶ τῶν ἀναγχαιοτάτων καὶ τιμιωτάτων ἀνθρώποις αἰσθήσεων οἰχητήριον, ὀφείλουσα τοὺς ἐκ τοῦ σώματος ἀναπεμπομένου; ἀθμοὺς () πονηροὺς διοιχῆσαι, χαὶ εἰς τὸ δέον χαθιστᾷν, μὴ μόνον τοῦτο μὴ διαπράττηται, ἀλλὰ χαὶ αὐτὴ χαθ᾽ ἑαυτὴν ἀσθε- νὴ: οὖσα τύχῃ, τὰς νοσώδεις αἰτίας ἀποχρούσασθαι μὴ δυναμένη" ποία ἐλπὶς τῷ σώματι