Letter 1590

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of general. The spiritual life is a journey with a beginning, a middle, and an end. The beginning is difficult, the middle uncertain, and the end glorious. Persevere. What matters in the end is not what we knew but what we did with what we knew.

αυμπι ποιηΐηα υηΐνογβα εἰν ρυγαυθ παίυγα δίιγθαῖδ ᾿3δη28 ΒυρΟγοηϊ οοηαϊοηΐδ το ηδυγδῃι, ἰδ υπ0 σΟμφΡρυδηΐοΓ πδίυγῷ οἱ υἱγίθυβ ποδί ὶβ ἀἶνὶ- ἢῦπὶ ὐπθῃ π08 ἰμπἰδτὶ πιασχίπιο ἀθοοί. Ουϊὰ δυίθτ ἰϑδιυὰ Απἰπιὶ δυυντἰβ8ῖο. Ουἱά οηΐθ ΒΔΌΘΠΙΒ οἰυϑπιοιίὶ φυοά Θτίο Γ6 η08 διὶ ἀγγυβδη(ἰδπι γαὶϑδὶ ἢ υἱ μαϊγίαγοα Αὐγϑθδπὶ δὶς : ε ΤΟΥΓᾺ βυυβ οἱ οἰνἶβ ; » οἵ τοῖο ἰοφίβιδίου αἷιϊ ρμίνξε "; οἱ ἰυχίᾶ Ῥεαϊίοπι τγορίυμῃ : γεγπεῖς οἱ [ἐπμηα δ᾽; ὁ] ἰοηἷς γ6ΓῸ γδ8 Ραυΐϊυ9, πεϊδετία δ. ΟὟ 4υς5 δηΐμ δβοίρβϑῃπὶ τηϊβογαίυγ, πιϊβογυσιαυο ρτϑάϊςαι, οὗ , οἱ ἀ6 υηἷ- ΥΟΓΒῸ δθηθγο δυπιδηο ἰδιο αὶ συ], Ὁσαδιόῦτοηι ἰΠυτῦ, « φυὶ οὐπὶ ἰῃ ἰοτηδ οὶ βοιβοὶἱ ρδῦπι δυϊηἶανὶι .» αἰ οηγ. Οἰθηοπι ἰίδυο. [λϑιυ δ ἰυγείἀυπι πδίαγο ποϑίγβ σορυρηδηΐδπι Δὐ ϊοἰοπίο8, Βυπ Πἰδίοπι ἠϑίυγ ΟΟὨΥΘὨΪ ΘΠ . ΒΟΡ ξοκηδίδη) ΘΧΟ ΓΟ ΔΠΊ18. ΘΟΟΧΙ, --- ΜΑΒΟΙΑΝΟΙ Ααἀδβοτιίαῖἷο φμαίΐε 6ε26 ἀεϑεαιϊ. ((οπ[ἐεγ. ἐρεῖ. .) Δύσχολον εἶναί μοι δοχεῖ, τὸν παραινοῦντα τῷ ἃ Ἑαυΐάοπι ἀἰδοὶϊ ορίποῦ πογίαπάυ ἰδ μὴ θέμις δρῶντι, μὴ εἰς ἀπρεπεῖς ἐμπεσεῖν () λό- ὦ (λεῖα πείλ5, πο ἱποίάεγα ἱπ ἰθάθοογατι οΓϑιΙ ΟΠ 6ΠΙ. γους" ἃ γὰρ μὴ πράττειν θέμις, οὐδὲ λέγειν θέμις. Τί οὖν ποιητέον ; Ἂν μὲν γὰρ σεμνῶς εἴπῃς, οὐ δυνήσῃ χαθάψασθαι τοῦ ἐνόχου τοῖς λεγομένοις ὄν- τος" ἂν δὲ βουληθείης χαθιχέσθαι σφοδρῶς, ἀνάγχην ἔχεις ἀπαμφιάσαι, χαὶ τὸ παραπέτασμα ἀνελεῖν. Διὸ χαὶ ἐπαινεῖται ὁ εἰρηχώς " ε Φοδοῦμαι, μὴ τὰ προσήχοντα περὶ σοῦ λέγων, εἷς οὐ προσήχοντας ἐμαυτῷ λόγους ἐμπέσω. » Οὐχοῦν μέσην τινὰ χώραν βαδιστέον, δι᾿ ἧς μήτε ἑαυτόν τις αἰσχύνῃ λέγων ἃ μὴ δεῖ, μὴτε ἐχεῖνον ἀνωφελῆ χαταλείψῃ.