Letter 1596

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of virtue. Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.

Βοπὶε αάνυεγεα ραιὶ ἰαμαὶ εεἰ, τιαϊὶ ἀεάεοοτὶ ; εἰ ξέφ. ἐρὶε!. ἔξᾳαυπι 6δὲ ἔυπο 4υϊάθηι οὐ νηα!οῆοῖα ρυηΐίυπι ΘΓΌθΟΒΟΘΡΟ, ΔΙ ογ πὶ Υογὸ Υἱγίυ σγδιὶα Θ68 εἰο- Γαι]. ΝΟ δι ΐη οδιΐϊδπι ὈΙΡΓΟΑΙῈ ρᾶγ δδὶ δϑ γα, διυϊοηῖο γογυτ βοδίδγυπ) ρἰυγ ἢ ἰηνίοοαηι ἀἷ- βογορϑηίθ. Νϑῳυθ Θηἶ πὶ δὶ ᾿ΔιγῸ δὲ "ΠΔΓΙΥΓ ρᾶΓ68 ρᾶἃ- εἰδηίυν ογυοίαιυδ, οδ θη) βυηὶ Γαιϊίοηθ φϑιἰπηληΐὶ ᾽". ΠΠῸ δηΐτ φυξ οομμἶδὶϊ 'π ρολιδηι νϑγίυηὶ, ἢυΐο δυίθῃ) ΠΟΓΟΙ δυρρμοάϊιδι, ἰφίυγ πιϊδογυπὶ ΔΡρΟΠ]οῖ ἤδΟ6886 , ; ἢἰΐς Υ6γ0Ὸ Ὀοδίυῃ) ἢ0Π- ουρει. ΟΟΟΘΙΧΊΙ. --- ΕἸΡΕΜ. Ὁ μὲν διὰ καχίαν κολαζόμενος αἰσχύνεσθαι, ὁ δὲ δι᾽ ἀρετὴν ἐναδρύνεσθαι δίχαιος ἂν εἴη. Οὐ γὰρ τὰ αὐτὰ φρονεῖν αὐτοὺς χρὴ, τῆς ὑποθέσεως, ἀφ᾽ ἧς Ὑίνεται, πλεῖατον διαλλαττούσης. Οὐδὲ γὰρ εἰ λῃστὴς καὶ μάρτυς τὰ αὐτὰ πείσονται, ὁμοίως διαχείσονται. Τῷ μὲν γάρ ἐστι τιμωρία τὰ γινόμενα " τῷ δὲ στε- φάνων ὑπόθεσις " διὸ ὁ μὲν «ταλανίζειν ἑαντὸν ὀφεί- λει, ὁ δὲ μαχαρίζειν. ὝΞΙ". -- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. δὲ εαὐέηι τε. Νϑὴ οούθηι δἤϊοὶ ἀοῦδιι πιοάο φαυΐθυδ [υεί6, οἱ αυϊϊι8 ἰπ͵υδία ἰη Βος πηυπάο (για οὐνδηΐυηι. ΠῚ δἰ δοοίἀσης παΐδ, υἱ Ὀγουοίαν, Βυΐϊ ὁχ τρορὶο δὺ8 οιἶρλ. Ηυΐος ἰίδαυο ἱΠΠπὰ αγο δδὲ υδυγρδπάυπι : « Νοὴ ῥῖῸ ρῥδοοδιΐϊβ ἀΐξπο 84ι18 Προ ληυν ; » πβῖίο υϑῦὸ : ε Νόοῃ δυπὶ οοπάϊιιϑ ρϑεβδίοῃβθ ἢυ το ρογὶ5 [υἱυγλπιὶ φ]ογίδπι ", » 'ς ααΐάοιῃ ἔδγεηϑ ρδιίθηι ον ροοοδίᾶ οχρίδι : ᾿ιΐς ὙθγῸ βθη6- ΓΟΒ6, ᾿ΠΠυδίγοι ἠΔηοἰβόδιυῦ ΘΟΓΟΏΉΔΠΙ. ΘΟΟΟΙΧΙΥ. --- ΡΕΤΆΟ ΜΟΝΑΓ(ΗΟ. Οὐχ ὁ δικαίως καὶ ἀδίχως πάσχων τι ἐνταῦθα λυ- κηρὸν, ὁμοίως διαχεῖσθαι ὀφείλουσι " τῷ μὲν γὰρ χατ᾽ ἀξίαν συμδαίνει, τῷ δὲ δι᾽ εὐδοχίμησιν. Διὸ χαὶ ὃ μὲν λέγειν δίκαίος ἂν εἴη" ε« Οὐχ ἄξια ὧν ἥμαρτον μεμαστίγωμαι. » Ὁ δὲ οὐχ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν χαιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν. ν» Οὕτω γὰρ ὃ μὲν εὐγνωμόνως ὑπομείνας ἀποτρίψεται τὰ πταίσματα " ὁ δὲ εἰ γενναίως οἴδει, στεφάνους ἕξει τιμαλφεστέρους. ΤΙΔ', -- ΠΕΤΡΩ ΜΟΝΑΖΌΝΤΙ. Οταιιίαίμν αἢἰοοπίϑως, εἰ σμοικοάο εἐμυεναπάς. Οἰδευπι Πναϊδιὶ οογιδιθίηυπι ῥυϊοοὶρίυπι, πὸ- τοὶης βδυύοηγυβ Δίααθθ δάθ0 ὀχδυϊίδιηυς : οἱ πιδία- τίδιη ρϑηοθυτγίοῖ δυρραάϊ!Δ5 Γαι σηΐΒ. ῬΔΓΡ ἰϊ8- δάνί αἰ !αγα, δίᾳφαθ ἢυΐδ ορογῶπη ἀδγδ δἰι [] ] 0Γ, 4ιι6 πὶ Θοπμδοιυθεὶβ 8ἷ, ε αὐ γΓοίρο δυμὶ οὐ νίβοοηα δ 6ἃ 4φυε δυπί Ὀγΐογἃ ἰοἰρδυηι ὀχίοη- ὧΔ85 ῬΊ» Π6606 οσίϑιϊ θα οογοηδίο δρβιϊβοηάνιη ἃ ἰθογο ἀδίησορβ. Μυϊΐ ϑοΐπὶ ἰΠΠυδὲγὶ ἴδοιο Ρυβηδ ἰπἰ1 , ΠΊΟΣ δυρὶπδ δβθηίο65 ἰυγροπὶ νΥἱῖξ οχὶ- ἰυπὶ δοουϊὶ δυηῖ : αὐοὰ οπ]6ῃ, Ορῖο, ) ἃ βϑς[Ὸ ἰυ0 εδρίϊα ἀναγίαι. Γ(ΟΟΧΥ. --- ΓΆΑΜΝΡΒΕΤΙΟ ὈΙΑΓΟΝΟ. Λαμπρὰν μὲν ἔσχες τῶν ἀγώνων τὴν ἀρχῆν᾽ διὰ ποὔτο χαὶ σχιρτῶμεν, χαὶ χαίρομεν, χαὶ πανηγύ- ῦεως ὑπόθεσιν τὴν σὴν εὐδοχίμησιν ποιούμεθα. Δί- χαιος δ᾽ ἂν εἴης ἀγρυπνεῖν χαὶ φροντίζειν, ὅπως λαμπροτέραν ἕξεις τὴν τελευτὴν " ἕξεις δὲ, εἰ τ τῶν μὲν ὄπισθεν ἐπιλάθοιο, τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεχτεί- νοι" » καὶ μὴ νομίσας ἤδη ἐστεφανῶσθαι, τῶν πόνων παύσοιο. Πολλοὶ γὰρ λαμπρῶς προοιμιασάμε- νοι, χαὶ ὑπτιωθέντες, τελευτῶντες αἰσχρῶς χαᾶτ- ἐστρεψαν" ὅπερ ἀπείη τῆς ἱερᾶς σου χεφαλῆς.