Letter 1600
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
ἱποογγυρίϑ δοιιροῦ ἀἰνίδαια υἱβ τοὶ οἱ ροίαοὶ Δι ΄Ζυθπι ΠοηογαΓ6. ϑοίυβ οι Ὠόυ5 ᾿αθοί φυο ἰο- ῃογδὶ, νοϊπίαιθ αυϊάδπι οὐ [οι οοΓιΔηΐο. ᾿υᾶτγα δἀδπιθπη8 θθιν), αυἱ δοῖυ8 οἱ νυ]ϊ ΠΟΠΟΓῸ Δί Ο6Γα, οἱ Παθθί αῦὸ πο ἰδηίυ ρτοὸ ἀϊᾳη δία, 56ιὶ οιΐδιν δυργαὰ πιογυπι Ποπογοὶ : ε Νομ ομίην, δΑἰϊ δογίρίυγα, οΘοπἀϊσπο δυηὶ Ρ 0Π ᾿Νυ ἰΘΙΠρυγί8 δ [υτγαῖ φἰογίδην, 4υ88 γαυϑ λυ ἰμ που ᾽“. » ΟΟΟΙΧΧΙΙ. --- ΤΠΕΟΡΘΌΟΔΟ ΡΆΖΕΕΟΤΟ. θΘμὶς ομιΐηις τοὶρωθίϊςΣ ργαεὶι δημαγωγός. ἤΑριστον δημαγωγὸν χαὶ ἡγεμόνα ἐχεῖνον ἂν ἔγωγε ὦ Βεἰρυθιϊοα οριϊπαπι διῖπὶ ἀϊχογίωι φυθοτηδίογθιη ὁρισαίμην, οὐ τὸν μισθοδοσίαις στάσεις χινοῦντα, χαὶ τῶν ἑαυτοῦ ἴσων (οὐ γὰρ ἂν εἴποιμι χειρόνων) ὥσπερ δεσποτῶν τὰς φωνὰς ἐξωνούμενον " ἀλλὰ τὸν δι᾽ ἀρετῆς χαὶ εὐσεδείας τοὺς δήμους ἑξαρτώμενον, καὶ οὐχ ὲν ταῖς φωναῖς μόνον ἀναχηρυττόμενον, ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς γνώμαις στεφανούμενον. ΤΟΙ". -- ΖΩΣΙΜΏ, ΜΑΡΩΝΙ, ΧΑΙΡΗΜΟΝΙ, ΚΑΙ ΕΥ̓ΣΤΑΘΙΩ. ἃ. ρτγϑίοοιυηι, Π01 αυΐ ἰαγρὶἰοηἶθι. Βο !0Π68 60η- οἷοι, ἃς δὶ . πὶ. ποι) ἐϊοαπὶ εἰοἰογίογιιπι, νὸ- ᾿υκἱ ἀοπιϊογυι νοῦ γοαϊιημῖ, . νἱγίυϊα Ρἰοίδια δυδροηϑυπιὶ ἰθηθαὶ ρορυ απ) ἤραυα αἱ μ0- ῬυΠ ἰδιπὶ ΒΘΥΠΊΟ6 οἱ νοο6 ΟΟΘἰΘΌΓΟΙΓ, 86ι οἱ δΔηΪπΠΊ0. ΘΟΘΙΧΧΠΙ. -- ΖΟΘΙΜΟ, ΜΑΒΟΝΙ, ΘΗ ΖΞΈΚΕΜΝΟΝΙ, ΕΤ ΕΌΘΤΑΤΗΙΟ. Δα ϑοπαιὰ γτατγεις [γισέμι ἱπυΐαί. (5μ . ἐρὶδι. , εἰ .) Ἑλλόγιμοι χαὶ ἀληθεῖς ἄνδρες ἐχτόπως ὑμᾶς τῆς χαχίας διαδεδαιοῦνται εἶναι ἐραστὰς, χαὶ τὰ χατ᾽ εἶδος πλημμελήματα ὑμῶν ἐκχωμῳδοῦντες, πολλὴν γχαταχέουσι τοῖς μὴ ἀναλγήτοις τὴν ὀδύνην. Ἐγὼ δὲ Ὀίβορὶ] νἱγὶ ἰἰάθηφυθ ΥΟΡΙ διπάη68 ὨΔΓΓΔΗΐ, νῸ5 ΒΌρΓα τοὐπὶ ρτΟθΟ8 , γεϑβίγααιθ 11ἃ 'η- δυϊδιῖπι ΓΕΡΓΟΠΘηἀΘηϊ6 τ] πὶ ἀἤδγαμθ (γί ϑι ἴα» βθηϑυπὶ ἃἰϊχαθίη παρθαηιΐθι5. Εχαϊίθιῃ ἀμ ο" 68ι- αὐτὰ οὐ φράσω ὃδνοῖν ἕνεχεν. Οὔτε γὰρ βούλομαι μο- ἢ ποη τείθγαπι. Νϑαια ὀπίτη ΠΠπρύϑιῃ παγγδη λῦναι τὴν γλῶτταν, οὔτε εἰ βουλοίμην, δυναίμην " οὕτως ἅπαντα λόγον ὑπερῦαίνει. Ὑμῶν οὖν ἐστι οχοπεῖν, ὅπως παύσησθς τῶν τοιούτων δραμάτων, ἃ καὶ τοὺς λέγοντας ἐρυθριᾷν παρασχευάζει. ΤΟΔ', --- ΠΑΥ͂ΛΩ. σοι δι ΐπαγα γοο, , δὲ ψο]ϊη, ροβϑέιῃ, διίθυ ΟΠΊΠ6ΠΙ δυρογδηῖ ἀϊςοηδὶ νίμ. Ουᾶγο νοϑίγυπ) οϑδὶ πιδάνογίογα υἱ οἱ πούυπὶ ἀσἰϊοἰοταηι ἰη6 πὶ π ο- ἀυπιαυθ δβιδίυδι., υἱ οὐ " ϊ ορογίθυ8 αἰδιῖπ68- ιἰ5 ΠΆΓΓΑΠΕ μυι ογοι ἰπουϊαη, ΓσΟῸῸΙΧΧΙΥ. --- ΡΑΌΙΟ. γι γί αηιρίἐοιεπαάα. Τὰς ἀρετὰς τίμα, μὴ τὰς εὐημερίας θεράπευε. Αἱ μὲν γὰρ ἀθάνατόν εἰσι χρῖμα, αἱ δὲ ῥᾳδίως σθὲν- γυνται. οιῃ. νει, . Υἱγιυϊθιη σο], π6ς [ογίυμα ὑοηΐᾳ βαγνίλς, Π θη ΐ αυΐ! ἱπηπηοΓγι8 δϑὶ ; [ρα τ γῸ ἤωχα βυηῖ, οἷ- ἴοηη6 ρΟΓΘαμ . ΝΑΙ ΠΕΟΤΙΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤ “. () Ἰμίοτ καὶ οἱ τοῦ ΔΏΜ σο . ἰπδοννὶ πρὸ οἱ μι] Ῥ051 ῃγυ ἀναγχάξουσι δβογίθυηϊ ἀναγχὰ ῬΟΦ“5ΙΝ. ΠσΟΟΙΧΧΥ. --- ΕἸΌΕΝ . ἸΘΙΌΟΒΙ ΡΕΓΌΘΒΙΟΤΑ ΤΟΙ’. -- Τῷ ΛΥΤΩ (). Ππἰοττοηαιῖο πὶ εαοτὶς Π οτὶ8 υεἠεηιοπίίοτεπι το αἷξ οταίἱοπεηι. Ουϊβᾳυΐβ ποι ἰδ ἀμπη ατ4η ἰμίθτγτοϑαὶ, ( οχδυύίθηιί τι Ἰυύίοῖο ἔδγὶ φδουϊομ εἴδη, Οἰδγίο οι οἱ οΠἤὶ᾽οδοίογθην ἰηϊογγοραηάο ἀδπιοηβιγδιίοπθιη [Ὡ6]!. Νδηι [υἀϊταη68 δγγορδηιί νυΐζυ5 δοουδᾶϊ. (ἡ 6ΓΓ0- ξληίοϑ γ6γῸ 6ἱ ἰθηηογίιδῖθ ΠΊΔ]ΟΓΟ5 ρυϊαί, οἱ ἸΙθομιαν ῥτοραῖ, 4ιδϑὶ ἀΐοῖ8 ρεγεϊρίδηί, οἱ ρογρθίυο ἸΤυάΐεοηϊ, Νὰπι βι ΠΓαρὶο δα πιθὶ ἴδῖ0 ΓΟυΘΟΔΓΘ γνογεουηάδημιγ. δ'ς ΟΠ γβίυ . ἰη6 6ἱ Ῥαι(γὶ8 δϑρί οἶα δ ρ6 Δ Γα ] ἱπιοΓΓορι]0η6Π2, τηαχίπια ἷν υἱη! οτγὶβ ρᾶτα ο ; γα : ε (υπὶ ΘΓΚΟ νοοῖ ἀοπιΐηι8 υἱηθ, αυϊὰ (Δεϊοῖ ἀργίΉ0 Ὁ. ν»͵ Π δυΐοπὶ ἀϊσαηυ8 : ε ΜΆΪΟ05 πη816 ροΓ(αὶ, οἱ νἱηθαπὶ δυδπὶ ἰοσα Δργὶο0 ", » ἰδίῃ Γέβρουμϑο ἰἰἰογασὶ δυοιογί θη δά αϊπ. ααπὶ αεΐπὶ ΘΠυΠ ἾΔΓΟ ἰρ86 [0Γ6 ροδ86ῖ, οοοσὶί δ56ηϊθη[8Π ἴογγθ, ἰἰδαυ δ δυρύγαν! οἱ δοηιθηἰπὶ . νι. Αἀ οπλἀδπ) του δὲ υδϑίυϑ Ῥαυ]ὰβ ] Π δυύϊῆον, [δοἷϊ. ἀὐπὶ θα ροϑ886ὶ δῇὶγπ)δίθ ἀἴοο ΓΘ : « Νοη ἀδοδὶ πν]]6Γο πὶ ἡ σαρ! Βουπὶ ρΓδοϑγί, » Ῥογ ἰυϊεγτοφαιϊοηθι ἀγαθηϊ ὀχίογϑὶὶ ΓΟΒΡΟΠδΌΠ,, οὐ δἷς αἷΐ : ε Ὗο8 ἱρϑὲ Ἰυάΐς65 ἀδβίοιβ, ἀδοδθίῃηθ στηῦ- ἐἰδγθῆν ποθὴ γοἸδίϑιη ογᾶγὸ θουπὶ " Τὰ δγρὸ εἰηὶ- , δἱ ᾳηϊὰ ἀθἤηϊΓα οιρίλ5, ρογίδη , - ψΟΓΟ8, 8θϊ ιΓ2685 [ΟΥ . Μ0 Θπἷπὶ πος πηυάο εοἰϑὶ δ'οαυϊ ὈεποαϊοοηιΒυ8 ΟὈ]οφαυηῖαν, αὐ τ0- ἀδϑίδᾳυθ ἰηϊογγοφαϊΐοηθ οἰοδοίογοπι) (δηηομ8ιΓ8- ιἰοποῖι ρῶγᾶγα ϑϑίαψο. ϑ΄[ θη ἶπὶ ΓΟ ΔΡΡΟΏ6Β, Ομ πὶ νἱοογίϑ, ἰαυθδηα8ὸ [οΓῸδ πι ἃς πιοάροΓγαί! ἱαροηΐΐ. ΟΟΟΘΕΧΧΥΙ. -- ΜΕΝΩΣ ὈΙΑΘΟΝΟ. ὋὉ μὴ ἀ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.