Letter 1601

From: Isidore of Pelusium, monk To: Paul Date: ~410 AD Context: Isidore argues that genuine justice and chastity can only be attributed to those who had the power to do wrong and chose not to — not to those who behaved well only because they lacked the opportunity. It is not the person who has no opportunity to do injustice who deserves to be called just — but the one who, possessing the power to act unjustly, does not touch it. Nor does the person who is chaste only from compulsion deserve to be called chaste — but the one who, having full access to pleasures, voluntarily embraces self-control. Many people construct a false appearance of decency precisely because they cannot do what they want; once given power, they are exposed for what they always were. But the finest men hold firm most of all at the very moment when power creates the temptation to do wrong. Virtue that has never been tested is not yet fully virtue; it is only untested innocence. The virtue that has faced the open door and closed it is the real thing.

ἘΡΙΘΤΟΙΛΑΆΙΜΝ . Ν. -- ἘΡΙΘΤ. (ΟΟΧΧΧ. ΘΟΟΙΧΧΥ͂ΙΙ, --- ΡΑΌΠ,Ο. « Ο μὲ ροιμι ἰγαπεργϑαξ οἱ πον σεὶ ἰγαπερτεεεμδ. » (Εςοίῖ, χχχι, .). ᾿ Οὺχ ὁ πάσης ἀφορμῆς πρὸς ἀδικίαν ἔρημος ὧν, δίχαιος χεχλῆσθαι δίκαιος, ἀλλ᾽ ὅστις τὴν ἐξουσίαν τοῦ πράγματος ἔχων, ἀδιχίας οὐχ ἅπτεται " οὐ μὴν οὐδὲ ὁ ἀνάγχῃ σωφρονῶν δώφρων εἰχότως χεχλήσε- ται, ἀλλ᾽ ὅστις τὴν ἐξουσίαν τῶν ἡδονῶν ἔχων ἐἑχού- σιον σωφροσύνην ἀσπάζεται. Οἱ μὲν γὰρ τῷ μὴ δύ- νασθαι δρᾷν ἃ βούλονται, ἐπιείχειαν πολλάχις πλάτ- τονται " ἐν ἐξουσίᾳ δὲ γενόμενοι, ἐλέγχονται. Οἱ δὲ ἄριστοι τότε μάλιστα χαρτεροῦσι, χαὶ τοῦ διχαίου ἔχονται, ὅτε ἡ ἐξουσία τὴν ἀδιχίαν τίχτει. ΤΟΗ͂΄. --- ΜΑΡΚΙΩΝΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ.. Νυὴ φιιὶ απιιὶ οαγοὶ αὐ ἱπργοθ ιϑίθδι) ΟΟσ βίο ᾿υδίιι8 ἀδυοὶ Δρροὶαγὶ, ] ροιΐυ8 αυϊ, οὔτ ροπϑίϊ ΠΟ4υδπη) , πιδίη!α νυ!!. Νοαᾳὺυθ ἠθοραβί (ι6 ἰθιρογϑηδ μιούδιδίιβ, (ΘπΊρογδῃδ ποτα νο- οοίυΓ, αυἱ νο]υρίδι ἰμ ζ ΓΘ οὐπὶ ρμοϑϑὶ. ἴ6Π: - Ρογδηείδϑι ἰἰγθη5 οἱ νοϊθηβ οοο! ρ]δοι αν. Ουΐ δηΐπὶ 4υδ νοϊυπὶ, ρϑΊγᾶγ ὯΘθ01) ροδδυηΐῖ, ΒΒ Ρ6 βεγνληΐ : δὶ συ! δυρροί. ἀφοπεΐ (Δ60 γοίγθη δι 5δηηϊ. Οριΐπι8 ΐ δι] ἀτῶν ἡμαχίηνθ ἰμνα βοῖῖ, οἱ ἰυδιας ἐαοίηγ, φιιδηκ(ίο λοι μα Ὁ] ἈΠ ρΔΓΙΑΙ. ΟΟΟΙΟΧΧΎΙΙ. --- ΜΑΠΟΙΟΝΙῚ ΡΒΕΒΒΥΤΕΙ͂Ο. ὅκα ἀἰϊφπέιας ϑοπὶ ξαεοτγαοίϊς. Π ετπιοσεηὶξ ἐρὶξοορὶ ἰαις. Εἰμεοϑ!ϊ υἱερετγαιῖο. (ϑαργ. ορὶδι. .) Ὁ ἐχ τῆς τῶν ἔργων λαμπρυνόμενος ἀρετῆς, οὗτος ΒΟ φιυῖ νἱτγίυ! οραγί!π5 οϑιοηάΐ!, η48 ᾿ΠΠ Π6 ψ6ΓῸ γνήσιος ἱερωσύνης τυγχάνει χόσμος. Ὅστις δὲ ἔνδον «ἧς ἀξίας οὐ φορῶν () τὰ γνωρίσματα, ἀλλοτρίαν σχηματιζόμενος εὐπρέπειαν, τῇ τιμῇ μόνῃ ἐν- αδρύνεται, οὗτος ὑπὸ τῆς ἀληθείας εἰς τοὺς νόθους ἀπέῤῥιπται. Ἐπεὶ οὖν ὁ μὲν θεοφιλὴς ἙἭ ρμογένης ὁμολογοῦσαν τῇ ἀρετῇ χαὶ τὴν ἀξίαν ἔσχε" πρὸς γὰρ τὸ οἰχεῖον ἑχάτερον ἔσπευσεν, ὁ μὲν τῆς ἀγιστείας χόασμος τὸν ἄξιον ἐπιζητήσας, τὸ δὲ τῆς ἀρετῆς ἀρχι- χὸν τὴν παρὰ τῆς θείας χάριτος ὀφειλομένην προσ- θήχην΄ ὁ δὲ θεομισὴς, ὡς γέγραφας, Εὐσέθιος ἀρετῆς χηρεύων, τῇ ἱερωσύνῃ μόνῃ σεμνύνεται. Ὁ μὲν παρὰ πάντων ἄδεται, ὡς ὁμολογοῦσαν τῇ ἀξίᾳ καὶ τὴν προαίρεσιν εἰσενεγκάμενο:" ὁ δὲ χαχίξεται ὡς νόθος, χαὶ εἰς μηδαμόθεν αὐτῷ προσήχουσαν χληρονομίαν εἰσδιασάμενος. ΤΟΘ'΄. --- ΔΩΡΟΘΕΩ ΛΑΜΙΡΟΤΕΡΩ. δδοογ οιίο ογηδιηθηίο. Οιὲ νέγὸ ἰπιτμϑἝοι δ ἀϊσιϊιλιῖ5 δοϊθιἶἷλπιὶ ποὴ πάθοι, δἰΐθο Οδβίδμίας οΥγΠδιπθηίο, οἰαίυβ ΟΠ ΟΥΘ : [ ᾿πδῖαγ βρυγὶϊΐ Γ6- φψογὰ ἰδοοτὶ οὶ βἰδια]. ὅὑπὶ ἰσίιγ ] διηγίουϑ Ηδγινοσοησθ8, νἱγίΐ βυς οοπγθηϊθηίοι) ο8ι ἀἰκαϊ- ( 1ὴ ΘΟοηβ6ο , Αἀ υἱρυπαυδ οηΐ ἢ τ] ργορτγίυπ : ΠΟΡΟΓ6 ὁοηϊδης ., αυΐρρὸ ἴρϑιυαι ἀδουβ νίγυπι ἀΐσαυο) οχίρὶ!, οἱ νἱγίυ ρυϊπεϊρϑίυς ἀα!ἑίαπι ἃ ἀΐνίη)α σγαιϊα δὐἀϊδιποηίαπι. ΑἸΓΓ νοῦὺ Βὲο ἰηνΐβιβ μοῦ , 8ι ) μὶθ βου , Υἱγίυ!α ὕΔΟ. , ἰλοίαὶ βδοογάοιΐο Π Π6 αιϊάθδιη ἃ)» ΟἸ ἙσΟΙδγαίαγ, οἱ οοηϑθηιΐθηβ αἰρηΐ8ι [ΓΟ - ροϑίίαπι ὩΔΠθγ ἢ : ΐσ ΘΟΏΙΓΆ υἱ δρυγίιι5 ποίδίυγ, αμλ8ὶ ἰδὲ τΐηὺβ σοηνϑηίαπίθοπι γούδοιυδ 5ΟΓΙΘΠ, δίᾳιιο ᾿νδογού " Δ(6Π . ΓΟΘΟΓΧΧΙΧ. --- ὈΟΒΟΤΗ͂ΕΟ ΟΙΑΒ155. ΥἹΗΟ. (υἱ οταϊπαπαΐ ξαςογ(οίοξ, Μὴ τοὺς μόλις, χαὶ διὰ μυρίων ἀγώνων ἀρετὴν κατορθώσαντας, χαὶ εἷς τὴν εὐάγεστάτην ἱερωσύνην τελέσαντας, ἀπὸ τῶν ἐξ ἐπιδρομῆς ἐπιπηδησάντων αὐτῇ χαραχτήριζε" ἀλλ᾽ ἐχείνους μὲν ἀναχήρυττε, τούτους δὲ ἀποχήρυττε. Τοῖς γὰρ μὴ ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἐπὶ τὰ αὑτὰ ἤχουσιν, οὐχ ὁμοίως προσενεχτέον " ἀλλὰ τοὺς μὲν ἀρετῆς ἄθλον τὴν ἱερωσύνην ἐσχηχότας ἐγχωμιαστέον καὶ μακαριστέον. Τοὺς δὲ ἐπιπηδῆσαι αὑτῇ τολμήσαντας, τόδ᾽ ὅπως () φράσω, αἰτιατέον χαὶ ἐλεητέον " ὅτι τὴν φέρουσαν ὁδὸν ἐπὶ τὴν θείαν λειτουργίαν παριδόντες, χαὶ τὴν ὁσιωτάτην χαὶ εὐαγεστάτην ἐν πολλῷ χρόνῳ τῶν φιλαρέτων πόνων ὑπομονὴν ἀτιμάσαντες, θεσμούς τε χαὶ τὰς ἄλλας ἁγιαστείας τὰς ἀπὸ τῆς ὀρθῆς πολιτείας παρωσά- μένοι, ἀποχρῶσαν ἐνόμισαν ἑαυτοῖς τὴν χειροτονίαν" δι᾽ ἣν χαὶ μόνην ἐναδρυνόμενοι, κατὰ τῶν ὀρθῶς βιούντων ἐπιφύονται. ΤΠ’. --- ΑΡΠΟΚΡΑ ΣΟΦΙΣΤΗ. Να ογάἀϊηθβ, γο οι . φυΐ Ρ6Ρ νδγίᾳ οου ηΐηᾶ διὶ ν᾽ γιυἱ6ι ἰηβίγυςοι!, ἰδηάθιη δὰ 5δογοβϑηοίυπι - οογοιΐυπ) ηἰπυπίυγ, 4υΐ ἱγΓα Πρ. η! : ΠΠ ροιΐυ9 δδοογάοιθϑ ΘθΏβ6 Γᾶ, Υ̓6ΓῸ ΓΟΡΟ]]. Οἱ Ομ ἢ ᾿ἰβαπη ποὴ ὁδάδηι [ὁ5ι Π8η1 : ΘΟΥΌ ΠῚ ΠΟῸΠ δαάδσιῃ ᾿θαη δ Γαιΐο δι, νἱγίυνἱ8 ργωπιῖμπι, βδοογαοί ἢ δ θριὶ, Ἰδυἀϑηι ρυὈ φυηῖί, οἱ [οἰ ργ Ἰοαπεῖ. Αἱ φυΐ ἰγγυρογο δίηυβ ἰπ5 γ δ