Letter 1605

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore tells the story of two estranged brothers as an example of what patience and gentle persistence can accomplish — urging his reader to do the same. There were once two full brothers who had quarreled so violently with each other that they regarded as enemies even those who dared to come to them as peacemakers, asking nothing more than that they speak reasonably together. For my part — since I truly thought it impious to abandon such a task — I did not stop, even after being met with contempt, from setting out to heal the wound. For in this as in everything else, persistence counts for more than boldness. Eventually they were reconciled, and together they showed that no breach among people who are not actually enemies is beyond repair, if someone loves them enough not to give up on them. I urge you to do likewise for whoever has been commended to your care. Do not let early failures discourage you. The peacemaker who quits after the first rejection is not a peacemaker at all.

Μοπεοῖ μἱ διι0 ἐποηιρίο αἀπιΐσοα γδοοποὶ αγο εἰμαφαί. Ενγαηὶ ἀμο οἰΐπη φογηδηὶ ἔγδιγοθ, διίἰίθο ἰοῦ ἀἰδβίδηίθβ, υεἱ οἰΐααι ἰηἰ ΐἶςο8 ἀυσογθηὶ , ἀ6 Ἤστην ποτὲ δύο ὁμογνησίω ἀδελφὼ, διενεχϑέντε πρὸς ἑαυτὼ τοσοῦτον, ὡς χαὶ τοὺς εἰς συμδαττρίους τοοοιο αιομα σοῦρὰ ἴλθθγα δυύογομ!. Ἑᾳυϊάθηι ἢ λόγους τολμῶντας ἐλθεῖν, ἐχθροὺς ἡγεῖσθαι. Ἐγὼ δὲ (νϑγυπὶ δηΐιη εδὶ ἀϊεδηάι γΓαρυΐϊδαι ὙΘγῖ , ρΓὶσ Ἰπατἢ οὐ ἀφοῦ οὐ ποίαθατ, Τϑιθιη ἰὰ ἀδρθη6- Υἷὶβ ΔΠΠΠΪ ΓΔί5, ΠΙ ἷρ86 σοῇπογίαιι8 ἰά οἰπηΐηο ΠΠοΡὶ ορογίθγα, δἰϑὶ ἃ 560ρ0 ΔΙ"δγγδγοιη, ορυ8 δθγαδϑιιβ δι η), Γαῖυδ 4υ!ἀ6πὶ ορογοϑυπὶ [ἃ , 56ἀ ἰδηιθῖ ἱπβρογδίᾶ οἰϊδιῃ ἀρργοαΐθη8, ἰδηὶ ( ] ᾿ Ροβίθα δοιῃροῦῖ, υἱ π0 1Δ ορυβ γε] Πδιίοπς [ Γ] . οι δηΐ [ Θ6ΓΠ ΟΠ ΘΠ ΟΟη1 . θυ ᾶγθ οἱ ἰὰ πόροι! αἰὶῆοι ΠΟΙ: πον τὶ, οογίδηιϊοι! 5ι.- εἶρα : [ογί6 θη Π ΠῸῚ ΠΙΑβΠ0Ὸ Ορὺδ [πρΥῖ ἰδθογὰ. ΟΡΧΧΙΥ͂. -- ΕἸΌΕΝ, (δεξὶ γὰρ τἀληθῇ λέγειν) τὴν ἀποτυχίαν δεδιὼς ὥχνουν αὑτῷ παρὰ τὴν πρώτην διαλεχθῆναι" ὕστερον δὲ ἀγεννὲς εἶναι τοῦτο νομίσας, χαὶ παραχελευσά- ὕενος ἐμαυτῷ τοῦτο πάντως χρῆναι γενέσθαι, χἂν διαμάρτοιμι τοῦ σχοποῦ, ἦχον ἐπὶ τοὔργον" νομίσας μὲν αὐτὸ ἐργῶδες εἶναι, ὅμως δὲ χαὶ τοῖς ἀδοχήτοις ἐγχειρῶν. Τοσούτῳ δ᾽ εὗρον ῥάδιον τοῦτο, ὡς μηδὲ ἀχροδολισμῶν δεηθῆναι. “ἥρχεσς γὰρ ἐχείνῳ τὸ ἐμὲ τῶν λόγων ἅψασθαι. Οὐχοῦν χαὶ αὐτὸς μὴ τῇ τοὶ πράγματος δυσχολίᾳ πρόσεχε, ἀλλ᾽ ἅψαι τῶν ἄθλων᾽ ἴσως γὰρ οὐδὲ πόνων δεήσῃ. ΥΚΔ', --- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. ϑρίγαἰϊς ποείγα πιϊ α, φιιοηιοάο ἱπει θη άα. Θυληθο οχογοϊίυ8 φγυάαηιίς, ΟὐΘαἸΘηι125, οὐ οἱ εἰδοὶϊ μι ϊενδα τ τα γῖϑ 68ὲ ραγιΐοορ8, (σης [Ιοϑε Εγανΐβ δίῃ! ἰογγοτγί , οἱ ὕγο αὐυ(δΔοία ηιδάλτηῃ Ὅταν φάλαγξ σωφροσύνης, χαὶ πειθοῦς, χαὶ τάξεως, χαὶ στράτηγιχῆς ἀρετῆς μετέχῃ, τότε τοῖς ἐναντίοις δεινὴ χαταφαίνεται, καὶ πρὸ τῆς εὐτολμὲξό ἘΡΙΘΤΟΙΛΆΌΝ . Υ. “- ΕΡΙΟΤ. ΟΟΧΧΨΥΙΠΙΙ. τὰ τρόπαια πολλάχις ἴστησι, τῶν ἐχθρῶν πρὸς ἵχε- Α ἰΓΟρα" Β6ρ6 τορι, μοδιϊ θ08 ΒΌΡΡΙ] ἰδηυοηιὶ- σίαν χωρούντων χαὶ πρεσδευομένων. ἘΚεὶ τοίνυν ταῦτα παρ᾽ ἡμῶν ὀφείλοντα γενέσθαι κατὰ τῶν δαι- μόνων, οὐ γίνεται" οὖ γὰρ μετ᾽ ἀλλήλων κατ᾽ ἐχεί- νων, ἀλλὰ κατ᾽ ἀλλήλων μετ᾽ ἐχείνων στρατευόμεθα οὐ θαυμαστὸν, εἰ ἡττώμεθα" ἀλλὰ μᾶλλον ἐκεῖνο, εἰ μηδὲν ποιοῦντες ὧν τοῖς νιχῶσ: προσῆχε, νιχᾷν ἀξιοῦμεν. ΚΕ". --- ΤΟΙΣ ΔΡΧΟΝΊΊΟΥ ΠΑΙ͂ΣΙΝ. νυΒ πᾶβας, ἰεψαιοποπιαυθ πε δπεἰυι8. Ουτη ἰρίιυν ΟἸΪΔ ΜΌΪ͵ ἀοθαδηΐ ἤοῦὶ δάνογβιιβ ἀϑπ0- , ἢ66 [ἰὩηὶ (Ωθὴ Θηΐἷπιὶ ᾿ἰπί6Γ η08 σΟιγΓὰ ἢ058, 86ιΐ ἴῃ δ05 πηθτ00 οὐπ [ἢ Δοΐδπι ᾿πϑι Γαΐ ν5), πἢ πκΐ- Γαδ πὶ δἱ Υἱησδιπῆν, δ66- ἃ Ροιΐθ8,, δὶ ῃ1 [- αἰρῃ! ΘΟΓ πη Πι88 Ὑἱησδιμί ῃι ἐοηνοπίαπι, ΠΟ νἱπόοτο ρ8Γ δ. (. ΟΌΧΧΥ. --- ΡΒΕΈΕΕΟΤΙ ΠΙΒΕΆΙΒ. δε Εμιοπὶο αἀΐασοπο. ΠΠοΥϊαῖμν αα απιϊοὶϊ ἰσπι οἱ ςοποογήϊαηι ιμπάπε. Ἔπεμψα τὸν πανάριστον Εὐτόνιον, λόγων συμδα- ξηρίων ὑμῖν χαθηγησόμενονι Αἰδέσθητε τοίνυν πρῶτον μὲν τὸ πρέπον, δεύτερον δὲ ἑαυτοὺς, τρίτον ἐμὲ, πὸν ἐν οἷς ἔξεστιν ἐξκιτἄάττειν, συμδουλεύοντα " “ἐ- τάρτον, τὸν χκαταδεξάμενον τοσοῦτον ὑπομεῖναι διὰ τὴν ὑμετέραν εἰρήνην χάματον. Καὶ πᾶσαν ἀπ- ἐχθειαν ἐξορίσαντες, ἄσμενοι τὴν πρὸς ἑαυτοὺς φιλίαν ἀσπάσασθε. γΥκῴ.. -- ΖΩΣΙΜῺ ΠΡΕΣΒΥΤΈΡΩ. Ορμιίπηυπν πεἶκὶ Επιοηΐαπι, υΐ ῥα ἤοοβ νοῦἱβ δος ΠΊΟΠ658 Γαίδγηι, Βονοτγοιηϊηὶ ἰἰΔη ρΥγίη ἀδύονι" ἐεΐ νὸ5 ἰμ505, ἰ6γιὶο πιθ, ᾳυΐ συπβ πῃ ἢ ἕη ἦϊ5 αυὰ Πανὶ οροτγίοι ; φυδῖίο διπ, ] ἰϑἴιπὶ ρΘοῖβ νόβίγο ξγϑιία ἰαθου δυπ)ρδὶὶ, ΘΒ οὐπΐᾳυς οὐΐο ἀἰδρυδίίο, ἸηἴοΓ γὃὁ8 βογυδία διιϊοἰτδηι. ΟΥΧΧΥ͂Ι. -- ΖΟΒΘΙΜΌ ΡΗΑΕΒΒΥΤΕΡΒΡΌ. ἦπ ε)ιι5 υἱα, φιὶ ἰδηιθνθ αὖ Ἐπμεοὺΐυ ἐδεοὶ ον ϊναίπδ.. Ἔρδη αὖ ἔβοοίοεῖα σοπιπιιπίοπα δεραταπάϊ. (Ο(ΟΉ[εἐΥ.Ψ ορὶδι. ὃὉ Εἰ χαὶ ἐνταῦθα, ὦ κάντα μιχρὰ πρὸς τὴν σὴν ἀναλγησίαν φθέγξασθαι, χῶρος εἰδδέχεται τοὺς οὐκ ἁπὸ τῶν αὐτῶν ἧχοντας, ἀλλ᾽ ἐχεῖδε διάχρισις ἔσται ἀχριδῆς. Πρώην μὲν οὖν, ἡνίκα οἱ τῆς Ἐχχλησίας πχιδευταὶ χαὶ δι᾿ ἀρίστην πολιτείαν τῷ βείω ἑλαμ.- πρύνοντο Πνεύματι, χἄνταῦθα ἐχωρίξοντο οἱ πταίον- τες χαὶ γνωσιμαχοῦντες, πάλιν καὶ ηριθμοῦντο εἰς δὴν ἱερὸν τῆς Ἐχχλησίας σύλλογον. Νῦν δὲ (ἀλλ᾽ οὐδὲν βούλομαι δυσχεοὲς εἰπεῖν) πάντα αὐάιδοὺς τολμᾶται, χαὶ οὐδεὶς ὁ ἐκεξιών. ᾿Αλλὰ τοῖς μὲν φιλ- αρέτοις εἰσὶ βαρεῖς, τοῖς δὲ φιλαμαρτήμοσι προσ- ἡνεῖς. Τοὺς μὲν γὰρ ἀποναρχῆσαι παρχσχευάζουσιν «οὺς δὲ εἰς καχίαν μείξονα παιδοτριθ