Letter 211: We all greatly marvel at the mystery of the Incarnation — and rightly so.

To the same. \"Woe to those who are with child and to those who nurse in those days.\" To the souls, he says, that are pregnant with divine love but do not dare to speak boldly and bring forth the confession concerning God and steadfastness in faith; and to those who have acquired an infantile and imperfect disposition concerning divine patience, and who do not attend to the hope of recompense, but have been made slack by threats or assaults, and have been stripped of future blessings. For the one who conceives the truth within himself but lacks the courage to bring it forth into the world through bold confession is like a woman who carries a child but cannot deliver it — the life within her brings not joy but only suffering. And the one who nurses, that is, who feeds upon the milk of elementary teaching without ever progressing to solid food, remains perpetually immature and vulnerable to every attack of the enemy, unable to stand firm when the day of trial arrives.

ΣΙΑ΄. – ΤΩ ΑΥΤΩ: « Οὐαὶ ταῖς ἐν γαστρὶ ἐχούσαις, καὶ ταῖς θηλαζούσαις ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις. » Ταῖς ἐγκυμονούσαις, φησί, τὸν θεῖον ἔρωτα ψυχαῖς, καὶ οὐ θαῤῥούσαις παῤῥησιά- σασθαι, καὶ τεκεῖν τὴν περὶ Θεοῦ ὁμολογίαν καὶ ἕνστα σιν, καὶ ταῖς νηπιώδη καὶ ἀτελῆ περὶ τὴν θείαν μακρο- θυμίαν γνώμην κεκτημέναις, καὶ τῇ ἐλπίδι τῶν ἀμοι- βῶν οὐ προσεχούσαις, ἀλλ' ἀπειλαῖς ἢ προσβολαΐς χαυνωθείσαις, καὶ τῶν μελλόντων γυμνωθείσαις. ΣΙΑ΄. – ΕΥΣΤΑΘΙΟΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Χρὴ τὴν μὲν ἔχθραν εἰς ὕδωρ γράφειν (45), ένα ταχέως ἀφανίζηται· τὴν δὲ φιλίαν, εἰς χαλκὸν, ἵνα διὰ παντὸς βεβαία καὶ ἀκίνητος διατηρῆται. Εἰ δὲ ὃν φὴς πρὸς σὲ διαφέρεσθαι τουναντίον ποιεῖ, τοῦτό σε μὴ ταραττέτω, ὡς εἰς τοὺς στεφάνους παραβλα- ΣΙΒ΄. – ΟΥΑΡΣΕΝΟΥΦΙΟ. Εἰς τὸ, « Μάθετε καλὸν ποιεῖν. » Ἐπειδὴ πολλοὶ τῶν τὰ μέγιστα παραινούντων οὐδὲ τὰ μικρὰ ποιεῖν ἀνέχονται (64), ἀλλ' ἐν λόγοις φιλοσοφοῦντες, ἐν τοῖς ἔργοις αἰσχύνην ὀφλισκάνουσι, διὰ τοῦτ᾽ εἴρηται τό, « Μάθετε καλὸν ποιεῖν, ι Οὐχ- οὖν χρὴ συμβαίνοντα τῷ λόγῳ τὸν βίον ἔχειν, τὸν μὴ μέλλοντα ὀνείδη τε ἔξειν, καὶ τιμωρίαν ὑφέξειν. ΣΙΑ΄. - ΖΩΣΙΜΟ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ. Εἰ οὐ βούλες θεραπεύειν τι, καὶ ἐπιτείνεις τῶν πενήτων τὰ τραύματα, τι τοῖς μαχομένοις τῷ δυσνουθετήτῳ καὶ δυσμάχῳ τῆς πτωχείας θηρίῳ χαλεπώτερον κατασκευάζεις τὸν ἀγῶνα, τὸν παρὰ τῶν ἐλεημόνων αὐτοῖς εἰς τροφὴν παρεχόμενον ἔρανον σφετεριζόμενος; Τι ἐκ τοιούτων κερδῶν τὴν ἀκόρεστον σαυτοῦ ἐμπιπλῶν γαστέρα, νομίζεις ἀπολαύειν ; Διάβλεψον μικρὸν ἀνενεγκὼν ἐκ τῆς τοιαύτης παραπληξίας. Εἰπὶ πρὸς ἑαυτὸν · εἱ ὁ τὰ οἰκεῖα εἰς ἐλεημοσύνην μὴ προϊέμενος, εἰς τὸν ποταμὸν πέμπεται τοῦ πυρὸς, ἀφόρηταὶ βασανισθησόμενος· ὁ καὶ τὰ τῶν πενήτων ἰδιοποιούμενος, τί πείσεται; Εἰ ὁ τὰ ἑαυτοῦ μὴ διδοὺς οὐ συγγνωσθήσεται, ὁ καὶ τὰ διδόμενα ἀποσυλῶν ποῦ χωρήσει; Εἰ μὲν γὰρ ὑπὸ πενίας ἀναγκαζόμενος τὴν καινὴν ταύτην ληστείαν, μᾶλλον δὲ τυμβωρυχίας χείρονα κακουργίαν ἐπενδησας, ἦν ἄν σοι καὶ ἔχνος ἀναισχύντου ἀπολογίας. Ἐπειδὴ δὲ τρυφῶν καὶ σκιρτῶν, τὰς ἄλλοτρίας συμφορὰς δέον ἐπικουφίζειν, ἐπιτρίβεις, ποία σοι λείψεται ἀπολογία; Τις Έλεος; ποία συγγνώμη; Ταῦτα δάκρυσι σχεδὸν κεράσας τὸ μέλαν, ἀπέστειλα. Τάχα πως σαυτὸν μὲν γνοίης, τοὺς δὲ πένητας ἀδικῶν ἀποσταίης, τὸν δὲ κριτὴν ἐξιλάσαιο, ἡμᾶς τε ἐπὶ τῇ σαυτοῦ μετανοίᾳ εὐφροσύνης ἐμπλήσας (44). ΣΙΑ΄. - ΘΕΟΔΟΣΙΟ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Ἀνὴρ διαφεροντως τῇ θειοτάτῃ θρησκείᾳ ἀνακείμενος, καὶ τοῖς τὰ αὐτὰ αὐτῷ μετιοῦσιν ἐντυχεῖν περὶ πολλοῦ ποιούμενος, κάκεῖσε ἀφῖκται. Ξεναγὸς τοίνυν ἀγαθὸς αὐτῷ γενοῦς ἵνα σε τε καὶ τὰς ἄλλας τῆς ἀρετῆς θεασάμενος εἰκόνας, ἐμπλήσῃ τὸν οἰκεῖον ἔρωτα.