Letter 213

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Cyril, Bishop of Alexandria Date: ~414 AD Context: Isidore addresses the boundary between secular and spiritual authority — a matter of particular urgency in Alexandria, where the two had become entangled. Secular power and spiritual authority are different things and must not be confused. The priest who reaches for the instruments of civil government — the power to coerce, to punish, to govern in temporal matters — has not extended his authority. He has abandoned it. The Church's power is the power of the word, of the sacraments, of excommunication at its strongest. These are genuine powers. They are also the right ones. The moment the Church borrows the sword of the state, it has implicitly admitted that its own instruments are insufficient — and in doing so, has made them so. Exercise your proper authority with full confidence. Do not reach for what belongs to Caesar.

Πορὶα ροιεξίας οἴδγιηι πα οταϊΐπονι τγϑάϊσετο απ ροϑεῖ!. ((οπί. ἐρὶδι. , οἱ {ἰ. χι, ερίδι, , εἰ {ἱ. εγνὶει. . (λτυδοξί. ὃ τοφὶ εἰ τποπαςπὶ σοπιρμαγαιϊοπε.) ΘΔΟΘΓΟΟΙ Ϊ οἱἐπιὶ ἀἰσηΐ ροοοϑηῖ ΓΟύλγΙΟ δὶ ", Γαχουδίι , θη τοῦθ ἢ }οἰα : - Εὐδ ΔΠ|) ρΓ{}}}Π| ΠΟ Δη)ἶδὶῖ, Βοὶ αυΐ Δεοῦιίο- εἰ. ἰηἰείαι! δυηι, ποῖ. ΘΟ ΠῚ Ἰη, . δριιά. :ει:- Πάλαι μὲν ἡ ἱερωσύνη πταίουσαν τὴν βασιλείαν διωρθοῦτο καὶ ἐσωφρόνιζε, νῦν δὲ ὑπ᾽ ἐχείνην γὴν γεν, οὐ. τὸ οἰχεῖον ἀξιωμα ἀπολέδαασα, ἀλλὰ . ἐγχειρισθέντας οὐχ ὁμοίους τοῖς () ἐπὶ τῶν ἡμεῦέ" ΥΑΠΙ ΓΠΕΟΤΙΟΝΕΝ ΕἸ ΝΟΤΑΩ͂. Ὁ) Ῥγοὸ ὁμοίους τοῖς ἐοὐὰ, γαιὶς. εἰ Αι. Ιοχίι ὁμοίως τῶν. ῬΌΦΝ. ἘΡΙΒΤΟΙΑΒΌΜ {{. . --- ΕΡΙΘΤ- ΟΟΙΧΧΙ. ΟΠ . ρὼν προγόνων ἔχουτα. Πρώην μὲν γὰρ εὐαγγελιχὸν Α ἴτππὶ θυμι. ᾿πθιμογίθ ὨΒ] τ . ροῦυηὶ. ΟἸδΝ χαὶ ἀποστολιχὺν πολιτενομένων βίον τῶν τὴν ἱερω- δπίιν οὐπ ὀνδιροϊϊοαιν δἱ ἀροβιοϊϊοδιη ἀυοδγοηὶ σύνην ἐστεμμένων, εἰχότως ἡ ἱερωσύνη τῇ βασιλείᾳ νυίιδιν ιηὶ ϑεγῖα. τίια ορογαυδηίαγ, ποεῖ ο γορίδα ἣν φούδεῤά" νῦν δὲ ἡ βασιλεία τῇ ἱερωσύνῃ μᾶλλον ἀϊφηΐιλιὶ αγαμι ΙΘγγοτγὶ : πὰς ΥΘΓῸ Θοηϊγα ΓΕΙΆ δὲ οὐχ αὐτῇ, ἀλλὰ τοῖς ἱερᾶσθαι μὲν δοχοῦσι, δι᾽ ὧν πι.}ι βαρεγι οιΐ. γε] ροιῖπ ποη ἱμὶ, ἰἴ, φυὶ δὲ πράττουσιν αὐτὴν ὑδρίζουσι. Διό μοι δοχεῖ καὶ ἡ δαρογίοιίο. αιΐίδιη νἱάδιίυνγ, (δοι. δυΐοπὶ βίδιυὶ βασιλεία εἰκότως ποιεῖν" οὐ γὰρ τὴν ἱερωσύνην ὑδρί- διιηῖ ἰηὐγί!, ΠΘοι ἰἰάι σοηβιυΐυνι ϑφυμι ΓΟβ. σαι προῃρημένη, ἣν ἐχθειάζει, ἀλλ᾽ ἐχδιχῆσαι ὑδρι-ὀ Νοῖὴ δυΐη βασδγθοίίαπι Ἰϑάθγα ργοροβίίαπι , ζομένην, τοὺς οὐ δεόντως αὐτῇ χρωμένους σωφρο- ἠμποά τε] φίο ἱρδὶ γανδγοδηίιν, } νἱμαΐεᾶγθ Πὶ νίζει, αἰξηϊιλίοι. ἃ ἰϊβ, αα πο ἀθ} δὐπϊδιγδιίν δαί ηηῖ. ΣΞΘ'. -- ἩΛΔΙᾺ ΔΙΔΚΟΝΩ, σΟΧΙΧ. -- ΠΕ ὈΙΑΘΟΝΟ. αι αὐυέτεα, ταἰμίατε σογροτὶ απὶπιασιο. ((οπ[εν. ορίε!. . εἰ .) «Α Βοπιΐπο ξονγὶρέιπιτ, πὸ οαπὶ κος παπο ἀαηηθηλμ ὅδ... Οὐ τοὺς πταίοντας, ὦ τᾶν, καὶ χολαζομένους ἐν- ' Π)ε]ηηυδηί, ου οἵ ἴῃ πᾶς νἱια οδϑιίψαιῖ ταῦθα θρηνεῖν χρὴ, ἀλλὰ τοὺς ἀτιμωρητὶ πταίοντας. ἀερίογαπεΐ ποη ιιηὶ, } φιΐ ἱπρηπ δρουηι. ὕ Ὥσπερ γὰρ οὗ τὸ νοσεῖν δεινὸν, ἀλλὰ τὸ νοσοῦντα αῃΐπι ηοη ἴΔῃ τηο᾽ϑέιιπὶ ὁδὶ ιθγοίλγα, πὶ ΠΊΟΓΌΟ θεραπείαν μὴ προσίεσθαι οὐδὲ τὸ ἔχειν σηπεδόνα πηρ(εἴλπι ποη οἴεντὶ ; ΘΔ. δἊ πόαιιβ μυϊτεβοθπῃ ὁ θρήνων ἄξιον, ἀλλὰ τὸ ἔχοντα μὴ ἀπολαύειν ἰατρι- υ]οιι ἸΔιηι} οϊφινα πη, βαὰ ροιίαβ τοι ξη πὶ ἃ χῇς τέχνης (ὁ γὰρ τεμνόμενος καὶ χαιόμενος τρὸὲῤ πγρίΐοο πο ] να τὶ : φιὶ οηΐπι βθοϑίμγ γα Γνὸ, θεραπείαν ὁδεύει, τὴν ἀπὸ τῇς ἀλγηδόνος θεραπείαν λ ουγαιΐοποηι ργορογαὶ, ἀοίογαπι ρδγοθρίι Γι } - χκαρπωσάμενος)" οὕτω χαὶ ἐπὶ τῶν ψυχῶν διαχεῖσθαι (οἸδη) : ἰἀδην δηΐπν υϑυνοηΐγα δχἰ δἰ πδηὐυ πὶ δί. χρή. Αἱ μὲν γὰρ χολαζόμεναι ἐνταῦθα, πρὸς ὑγείαΣν φυκ οεΐπὶ ἷς ρῶπθ δυρρϊείδφυο ἰο]ογαηίιν, δά ἕλχονται" αἱ δὲ ἀτιμωρητὶ πταίουσαι, εἰς ἀναλγη- δαΑΪυϊύπ) ἰταάιοιηι: δὲ ἱπιρυπὸ αἱ ἰδτυπηῖ, ἰΐ [γ- σίαν ὁδεύουσιν. τ δἷΐ δυΐ βαιϑπὶ δην ἰυηῖ. ΣΟ΄, --- ΕΡΜΙΝΩ ΚΟΜΗΤΙ. ΠΟΟΙΧΧ. - ΠΕΆΜΙΝΟ ΟΟΜΠΤΊ. Τοπιαίϊοπος ἐαοηιρίο Φοὺ εαἰμιὶ . ((ΟΉ[Υ. ορῖει. , , ], , εἰ .) Οὐ πάντως τὰ αὐτὰ πάθη τὰς αὐτὰς ῥίζας ἔχουσιν, ΑΠδοιϊίοποα οοοάδπη γλάΐοοα Παῦση! πὸ Οπιηΐηο οὐδὲ πᾶσαι αἱ χολάσεις ἐνταῦθα ἐκ πλημμελημάτων “΄ δαπὶ, υἱ πεηυδ ρα πῃ ᾿ἷς ΟἸΠΠ Χ ρ ἢ)- τὰς ὑποθέτεις ἔχουσιν᾽ ἀλλ᾽ οἱ μὲν δι᾽ ἁμαρτήματα βδηὶ οτίρί πὶ : }}} Οὐ ἐγ ηΐηα ρυεἰυμίυγ, | χολάζονται, οἱ δὲ διὰ τὸ δοχιμασθῆναι πάσχουσιν, νοῖὸ, υἱ μιο δηῖυῦ ὀχρὶογαπίυγαυθ, ἰἄ σαι βΠ- ἵν᾽ οἱ μὲν δίχας, οἱ δὲ δοχίμια τῇς ἀρετῆς δοῖεν. ιτυτ. ΕΠ] φυϊ δια αἱ ρ πα ἀδηί, ἱ σὑυὰγὸ υἱ νἱγία Καθάπερ γὰρ ἡ βασανῖτις λίθος τὸν χρυπτὸν δοχι- ἀδμὶ δρεοίηοη. Θυειηδἀηπούιην ἰδρὶ. δηΐ μη ἔγα}: μάζει, ἐξ ἧς λίθου οἶμαι καὶ τὸ βασανίζεσθαι ὧνο- βασανίτης, ἐαφρίοταίογ, ἀἰει ες, (οἱ ἀηγαμ ΘΙΡΙοΓΕΙ : ματοπεποιῇζσθαι" οὕτω χαὶ οἱ πειρασμοὶ τοὺς δι- πηά εἰ σιδευπὶ γογῦυμ βασανίζεσθαι ργοὸ ἐχαηιξ- χαίους ἐλέγχουσιν, ὡς χαὶ τῷ Ἰὼδ ἐῤῥέθη" « Οἴει παγε οἱ ἐαρίοτατα ἀδγιναιμπι : δὶς οἱ ᾿ρ ( - με ἄλλως σοι χεχρηματιχέναι, ἣ ἵνα ἀναφανείης δί- π οπιοηυπι δὲ ργοῦθαμί, αἱ δοῦ ἀἰχὶξ: χαῖος; » Οἱ δὲ ἀνόητοι ἀπὸ τῶν πειρασμῶν χαὶ « "Ρε τπη {Π} ΓΘΒΡΟΙἾ ] αυΠ} Οἱ ΔρρΑΓΘᾺΒ τοὺς βίους τῶν πειραζομένων διαδάλλουσιν. “Ὅπερ [ δ» ΤΙ ρίεπ| . ΥΓῸ ΟὟ (δι δι[π Υἱἴ}} καὶ οἱ τοῦ Ἰὼδ φίλοι, καὶ ὁ Σεμεεὶ, καὶ οἱ βάρθαροι ἰΠοταπι αυὶ ἰδηιϑπιι οΥἰπαϊμᾶπίυτ, υ οἱ Δπνΐο] ἰμδῖιιδ πεπόνθασιν. Οἱ μὲν γὰρ ἔλεγον τῷ ἀοιδίμῳ στεφα- }, οἱ ϑεπιοῖ, ἂς ὑδγρδγὶ (δσεγυηί. ΠῚ δινΐον ἢΠΠα- νίτῃ τῷ πᾶσαν τοῦ διαδόλου συγχόψαντι τὴν δύ- ι} δΔι!], φυΐ οπνπαπὶ ἀζηηοι ἔγθρῖῖ ἱπιρθίυηι, ναμιν" « Οὐχ ἄξια ὧν ἡμάρτηχας μεμαστίγωσαι; ν Ὁ ἴχογιηι : ες Νόπμα ἀΐρπθ ΟἿ) ρεοολιᾶ Προ αι Ὃ δὲ ἀνδροφόνον ἐχάλει τὸν πραότατον, ἀπὸ τῆς » ϑαηιαὶ γοΓῸ πιἰιἰσϑἰπιυη) Ὀάν Ππὶ ἰποἰδηιϊδὶ συμφορᾶς ταύτην φέρων περὶ αὐτοῦ τὴν ψῆφον. Οἱ υἱ ]Πιοπιϊοίδην, οἰ Δ πη . ῃΠο [ἀγθη . ΠΟ}. δὲ ἐπειδὴ ὁ ἔχις () τῆς χειρὸς εἴχετο τῆς ἀπο. ΒΑΓΙΆΓΙ νόγὸ (η Μεϊ ἃ ἰμ ), οὐ π διϑυ ΡΜ] στολιχῇς, ἔφασχον" ε« Πάντως φονεύς ἐστι ὁ ἄνθρω- πηλπι} Δρργα , ᾿δείαγυ! : ε ὑιη. Βοιηῖ- πὸς εὗτος, ὃν διασωθέντα ἐχ τῆς θαλάττης ἡ δίχη οἷάδ δῖ Βἷς ποπο : ] οὑπὶ ογαβογίι ΠΊΆΓΙ, { ζῇν οὐχ εἴασεν. » " 'ηἶ ουπὶ υἱ γα δ, ) ΣΟΑΛ΄. --- ΘΕΟΓΝΩΣΤΩ. ΘΟΙΓΧΧΙ. --- ΤΙΕΟΟΝΟΘΤΟ. ᾿ϊνιῖα, ποπον, εἰ Ῥγμάοπίϊα πππιαπα, σαάτιοα δμπί, ἰάδοφιιο μτειαὶ )εο οοπβάοτο. ((οπ|. ἐρὶδι. ὅ, ὅ εἰ ὅ, εἰ ἰδ. Χχν ἐρὶει. .) Οὐδὲν, ὦ θαυμάσιε, ὁ πλοῦτος, χἂν πολὺς ἧ καὶ Ὀἰν ἴα, υἷγ δἀηνγαηθ, διοὶ τϑαϊ, δὲ ὑπ] } πάντοθεν ἐπιῤῥέῃ" οὐδὲν τὸ ἀξίωμα, κἂν βασιλιχὸν ΠΠυοπί, Η]}}} διιΐ, ἤθ ἀἰρηϊ(, π τϑρὶᾶ ᾳ]- } (ογ,. χ . } χχχπι, . [ἃ. Λοῖ, ΧΧΝΗΙ, ἃ. ΥΑΒΙ ΓΕΟΤΙΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤΙ. (Ἴ) ὕτο ὁ ἔχις φνθο οοἀ . Παθομ! ἣ ἔχις, ΡΟΒΒΙΝ. . [] ΡΕΙΌΒΙΟΤῈ Γ τίσ ον ; : ὺΎ) μἴται, εἰ ἄσιῃ, Ὁ πόι θτιι δι εἶα, Πἰσοὶ θδηα ἀϊσαηΐ ογηλῖᾶ ἃ ἦ οὐδὲν ἡ σύνεσις, χἂν εὐγλωττία χοσμῆται, Βου , ηἶδὶ ἷι θοιπὶ ἰοπρογθίιγ, Οδαιοῶ εἰδηΐπι ἀϊν εἴα, αυΐθυ ἀϊνίμθπι πυιηδη ποη [Ἀγδὶ. Ῥεγάυπίυγ Θηΐ πὶ σοροθυπηογο, οἱ συ} ροββθϑβογί γδάϊεἰτι ὀνθγίπῖαγ υϑῖαεἷ μίδηία διεγ , δι ἀσγα- ργορίπηυΐϑηυδ ποχία ἀγϑογίθι. [εΠ αιθίυ Εἰ [ΠΣ γορία ροίαϑιδ, εἶδὶ } ἰηνίοία οὶ ἐδχιὸγα γεράῖιν. Αὦ ἰδ Βγυΐοιηἶα, εἷ] ἀϊνίἃ ΟΥΘΙΙΓ - Ρἰοπίία, ἱπη}}}} μίδη ϑι, αυλεὶ ἴγθηο (ἰϑι{{|. Ῥρυνθι. ἘΠΙΠῚ δηογναῖ, γοίγοαυδ δεὶί οἱ ἀθϑμιὶι ΘΟ ἢ) ΘΟΟὨ } }. ΟυΔ ] ἴη νἱῖδ οδάιιε })η{ , ὲ Θγζὰ Παὺπὶ ἰηβι } βδιιηΐ, οἱ (υυγὰ ΗΝ θα, ἃ. βϑογαπι οον Γι Δ Π}}} ΔΠΟΠΟΓΆΠΙ. (ΟἸΟΧΧΙΙ. -- ΝΙΠΟ. μὴ τῇ ἐλπίδι τῇ πρὸ: τὸ Θεῖον κιρνᾶται (). Πλοῦ- τος μὲν γὰρ σαθρὸς, ᾧ τὸ Θεῖον οὐχ ἐπιψηφίξεται" συνανεσπάσθη γὰρ πολλάκις χαὶ ῥιζωθεὶς τοῖς χτη- δαμένοις, ὥσπερ τι φυτὸν ἄχαρπον χαὶ ἀνήμερον, χαὶ τοῖς πλησίον λυμαινόμενον δένδροις " σφαλερὰ δὲ χαὶ βασιλεία, παρὰ τῆς ἀηττήτου δεξιᾶς μὴ οἰαχιξο- μένη" φρόνησις δὲ μὴ χοσμουμένη τῇ θεία σοφίᾳ, ἀνόνητος, ἅτε δὴ μὴ ἀνθηνιοχουμένη. ᾿Αποστρέφει γὰρ φρονίμους εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ τὴν βουλὴν ιαὐτων μαραίνει. Εἰ τοίνυν χαὶ τὰ ἐνταῦθα σαθρὰ τοῖς Ἐρὺς τὸ Θεῖον σαθροῖς, χαὶ τὰ μέλλοντα χαλεπώτερα, ἔχω- μεθα τῆς ἱερᾶς ἀγχύρας.