Letter 215

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Peter Date: ~410 AD Context: Isidore explains the "coals of fire" image from Romans 12:20 — arguing that repaying evil with good is not merely a spiritual strategy but the deepest form of victory. On "heap burning coals on his head" [Romans 12:20]: repaying evil with good is not merely a clever strategy for converting enemies — though it does sometimes accomplish that. It is the highest form of victory available to a human being. The person who returns evil for evil has descended to the level of his opponent. He has been changed by the encounter in exactly the way his opponent intended to change him. But the person who returns good for evil has refused to be changed. He has maintained his own shape in the face of pressure to deform it. The coals are not revenge administered through niceness. They are the overwhelming evidence of a different way of being — and that evidence, sometimes, is genuinely combustible.

βοπμπι γύὸ πιαίο τερέπάοπάο σταιΐα ἱπίίμγ; « εἷς οατϑοηεδ Ἰσπὶς σοπσέγεα δρτγα σαρκὶ }μ. ν (Ποπι. χιι, . ϑμΤ. ορίει. .) Ετὶ ποῖαπιὶ ΟΠ ἶθυ Θχοίβεϊ, ἀπιθης ΓΟΘΙ ΠῚ δίηι οὐἶο αθγίιη διἰ ψογβα ἢ" πὶ ἰυι, (Δ πηθη Π||- εἶι συ ἱ ροίθι}) Θχβϑαῦθγαιγ, Ὑογιη πὸ ἰὰ ( τυγθοῖ, πό]π Ὀοἰΐυπὶ δυδεῖρί ᾿ππρ }}}} : ! ἢ Ροί θπ πηογοηο ἰρϑιπὶ ἰηγογίογ διαί. Εἰϑὶ ομἷπὶ [γὰ . ΟΠ ηΐυ ἀυγίοῦ ροίΡᾶ, ἰἀπιοθῃ δι- (ἰεἷο νίοίυβ ἴθ, οἀΐιπὶ ΡοΠΘΙ. (ἝΟΧΧΧΙ. - ΡΕΤΒΟ ΜΟΝΆΑΟΘΙΙΟ. δογίριιτι οταῖϊο ἠμπιϊ ἷ, πιόπς ὑτο[μπάα : Εἰ χαὶ πᾶσι δῆλόν ἐστιν, ὅτι ἄνοιαν ὀφλισχά- νων (), καὶ ὑπὸ τῆς ἔχθρας μεθύων ὁ σὸς διάδιχος, ὅμως ἐχλαλεῖ ταῦτα, ἃ δυνηθεὶς πράξει. ᾿Αλλά σε τοῦτο μὴ ταραττέτω, μηδὲ εἰς τὸ ἀδιάλλαχτον χειβ- αγωγείτω, ἀλλὰ χαὶ εἰς τὸ εὖ ποιεῖν αὐτὸν προτρε- πέσθω. Εἰ γὰρ θηρίον εἴη, καὶ παντὸς λίθου ἀναι- σθητότερος, ἀλλ᾽ ὅμως αἰδεσθεὶς τὴν εὐεργεσίαν, χατάθοιτο τὴν ἔχθραν. ΣΠΔ'. -- ΠΕΤΡΩ () ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. ἤππιαῆα ἀμίφηι δαρὶοπιὶα ομ]α νοτθὶδ, δειομ εαεεα. ματὰ παης ἱΠἰ, μι ἀπο ίαηι ἀοπιΐπ, ἱπεοτυῖτα αὐπμιμ οί. Ὀινίπα ρ}}}ΠΟορ ογϑίΐο ἴῃ βδογὶ [ἱιγῖ ἢυ- ἢ) Τῆς; θείας σοφίας ἡ μὲν λέξις πεζὴ, ἡ ἕννοια δὲ }}}} αυΐείδιν , )) ΥγῸ } π|}, Ρ] Δ! (. Εχίογποῦυ ἢ δΠ δβογρίογυπι ερ[οη πα . ογαιίο, γθὸ νθγὸ ἰνυηνΐ Γαρί!. δὶ ιι ἰφίίαγ {ΠΠις γα θοαὶ ΟΠ }}, ἰ)υ} νγὸ ἀϊςοπεϊΐ οἰαρδη- ιἰλπι, πῷ ἰ|| βαρίθηι δ ηι. ᾿αυθαίιγ, ΕἸο΄υ δ η οηΐπ) ἱπϑιγυπιδηίιη σΟρίι} δοἰ οηἾ:, δὶ οἱ υἱ δΔηΐπιῖδ ΟΟΓΡΙ ] εἰ δίυν, οἱ ιἴ ἰγγὰ ἰγγίϑια, ΘΑ ΚΒ πἰ}}}} αι θην ρείναι πη ἱπηουϑηβ, ιὶ ἰμ!θγ- οὐρανομήχης " τῆς δὲ ἔξωθεν λαμπρὰ μὲν ἡ φράσις, χαμαιπετὴ: δὲ ἡ πρᾶξις. Εἰ δέ τις δυνηθείη τῆς μὲν ἔχειν τὴν ἔννοιαν, τῆς δὲ τὴν φράσιν, σοφώτατος ἂν διχαίως χριθείη" δύναται γὰρ ὄργανον εἶναι τῆς ὑπερχοτμίου σοφίας ἣ εὐγλωττία, εἰ χαθάπερ σῶμα Ψυχῇ ὑποχέοιτο, ἣ ὥσπερ λύρα λυρῳδῷ, μηδὲν μὲν οἴχοθεν χαινοτομοῦσα νεώτερον, ἑρμηνεύουσα δὲ τὰ οὐρανομήχη ἐκείνης νοήματα᾽ εἰ δ᾽ ἀντιστρέφοι τὴν ΥΔΒΙ ΠΓΠΕΡΤΙΟΝΕΒ ΕἸ ΝΟΤΑ͂. () Ποπιοϑι δηΐου ὁϑῖ, παράνοιαν ὀφλισκάνειν, ον, ἰῃ Τιιποσιαίθι : Ἐφ᾽ ἐχάστου τούτων ἡλίχη) τὶπί πονεῖθα ἐκ πηοημογμα ἤογαπι ᾽ ΘΟΠΟΤΤ. () Νοη Πέτρῳ μὲ} Πρίμῳ ἰιαης ἰπϑογὶ}!} οοὰ ς ἂν ὠφληχότες παράνοιαν ἧτε' ᾿καπία ἱπδαπία αὖ ὙὝλῖῖς. . ῬΟΒΒΙΝ. Πομεϊπῖθια ἀαμ παγεηιὶΐ, οἰ ἀἐδδί μετ υος μα ςαυές ] ἘΡΙΒΤΟΙΑΆᾺΜ . Υ. -- ΕΡΙΞΤ, ΟΕΧΧΧΥ. : τάξιν, χαὶ δουλεύειν ὀφείλουσα, ἡγεῖσθαι, μᾶλλον δὲ Α ρτγεῖληξβ {ΠΠ}π| πηοα ας! ο : δ'ι. ογάΐμθιῃ ἢυης ἰμ- τυραννεῖν οἵα τε εἶναι νομίζοι, ἐξοστραχισθῆναι ἂν “ γογιδι, οἱ οὐπὶ ἐδὺδαὶ βογυΐγθ, σέβαγα δὺϊ ροίίυς εἴη διχαία. ΣΗΒ'. --- ΒΟΗΘΩ ΜΟΝΑΧΏ. ἱμρόγδγα τὰ], ταυυπὶ υἱ χροὶ! ]δίυ. ΠΟ ΧΧΧΙΙ. --- ΒΟΗ͂ΤΘ ΜΟΝΑΟΠΟ. θεὶ υοἰμπίαίε ὑμειΐ ἰπ πιιπάο ξερε αἢδίσαπίμν, ((οη[εν. ερὶδι. εἰ .) Μὴ θορυθείτω σε τὸ πολλοὺς τῶν φιλαρέτων μυρία ἐνταῦθα πάσχειν δεινὰ, ἀλλ᾽ εἰς ἔννοιαν ἀγέτω, ὅτι καὶ οἱ τῶν ἐπὶ γῆς βασιλέων φίλοι, οὗτοι μά- λιστα παραχινδυνεύουσιν ἐν πολέμοις, καὶ τραύ- ματὰ ἔχουσι, δι᾽ ὧν τὰ τρόπαια ἔστησαν, ἀποδημίας τε μαχρὰς στέλλονται. Εἰ δὲ οὐ χαταδέχῃ, ἐννόει ὅτι εἰσί τινες καὶ τῶν διχαίων χἀνταῦθα εὐημεροῦντες. Ὥστε εἰ σχανδαλίζουσί σε, ἅτε ἀσθενέστερον ὄντα, οἱ ἐν πειρασμοῖς, οἰχοδομείτωσάν σε οἱ ἐν ἀνέσει. ὕδγταο ἐοηιυγροὶ ἰὸ φυοὰ πηυΐιὶ νοὶ πηαἷδ ἰηβηΐ ραιϊδηιυγ; ἑη πιδηίοπι Γανοοῦδ, ἰάθπι δι πὶ ΓΘ- δυ ἀπιὶεἰβ υδυνρηΐγα. Ηἰ οηἷπι ἰῃ Ὀ| μοι βδἰ πηι ρον οἸ δηιυν, δοεϊρίυηϊφια συϊηθθγα, αυΐθυς οεὶ σὺ δοἰοηὶ ἴγορῶδ, οἱ ἰη Ἰοησίπαυδϑ δυϊοζϑηιυγ γορίοηθδ. Οιιοά ἱ ἤθη οαρίβ, οοφίια δἰ ᾿δίογιπι πη} Ρόγθ ἢἰς δζοηίος δὲ αυΐεῖθ. [Δ βἰ οἰεινάδηϊ νοοῖ πη θα! Πόσα υΐ ἰῃ (οη!αι]η}}} δυηῖ, ογὶ- ἔληϊ ἰγϑηᾳυ}}}} : οἱ ἱ οἰδξηάδηι υὶ ἰη υἱιίΐογυπι ] -- Καὶ εἰ σχανδαλίζουσί σε οἱ ἐν ἀνέσει τῶν πονηρῶν, Β εεπιΐδ νεγβαπίυγ, Θπμαπάδηϊ ( ΄υΐ] ρουΐ οἱ δυρρ!!- ὁρθούτωσάν σς οἱ ἐν χολάσει χαὶ τιμωρίαις.