Letter 233: Injustice breeds instability.

Of Saint Isidore of Pelusium. Whoever touches the altars of God while weighed down by sins, and handles the holy things in an unclean manner, shall himself suffer judgment, but the divine tribunal is not contaminated by his deeds. For the holiness of the mysteries depends not upon the worthiness of the minister but upon the power of God who instituted them. To Konon the Ruler. What sort of person the bishop ought to be. The beginnings of affairs and of nations, and the heights of thrones, and the austerities of tribunals, if they are yoked with good-willing dispositions, are truly genuine forms of authority, reflecting the order that exists above. For just as the heavenly powers exercise their authority in perfect harmony with the divine will, never using their power for selfish ends, so too must earthly rulers — and bishops above all — govern not for their own benefit but for the welfare of those entrusted to their care. The bishop who rules the Church must be a mirror of Christ's own shepherding: gentle with the weak, firm with the obstinate, patient with the slow, and utterly selfless in the exercise of the authority given to him.

Σ. Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου Α πταίσμασι, θυσιαστηρίων ἅπτεται Θεοῦ, καὶ χειρίζει ἀνάγνως τὰ ἅγια, αὐτὸς μὲν ὑφέξει κρίμα, τὸ δὲ θεῖον βῆμα ταῖς ἐκείνου πράξεσιν οὐ κοινοῦται. ΡΜΗ΄. – ΚΟΝΩΝΙ ΑΡΧΟΝΤΙ. Ποταπὸν χρὴ εἶναι τὸν ἐπίσκοπον. Αἱ ἀρχαὶ τῶν πραγμάτων (43) καὶ τῶν ἐθνῶν, καὶ τῶν θρόνων τὰ ὑψηλὰ, καὶ τῶν βημάτων αἱ αὐ- στηρίαι, εἰ γνώμαις φιλαγάθοις συζεύγνυνται, ὄντως ἀρχαὶ τυγχάνουσι, τὴν ἄνω τάξιν μιμούμεναι· ἂν δὲ πονημαῖς προθέσεσι περιπέσωσι, τυραννίδες μᾶλλον ὑπάρχουσιν, ἀκόντων ἄρχουσαι, καὶ ἀντὶ πειθοῦς ἔριδας καὶ στάσεις τεκταίνουσαι. Τί τοίνυν τὰ πρῶτα καταλιπών, τοῖς δευτέροις συγκακουχεῖς; Οὐ γὰρ κακίζεις τοὺς ὑπηκόους, ἀλλὰ σαυτὸν πρὸ ἐκείνων ἀμύνῃ. Ἡ γὰρ τῶν δήμων προπέτεια, τῷ μὲν ἄρ- χοντι προσρηγνυμένη, πολλή τίς ἐστι καὶ δυσ- ήνιος, εἰς δὲ πλῆθος μεριζομένη, βραχεῖα καὶ δυ- σεύρετος γίνεται, ΣΛΓ. – ΑΛΦΙΩ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Λίαν θαυμάζω, ὅπως οἱ τοῖς αὐτοῖς χαίρουσι πάν- τες ἄνθρωποι· ἀλλ᾽ οἱ μὲν συγγινωσκόμενοι ἐφ' οἷς πταίουσιν, εἰς ἀρετὴν, οἱ δὲ εἰς κακίαν παιδοτρι- βοῦνται· καὶ τοῖς μὲν ἡ χρηστότης σωτήριον εὑρίσκε- ται βοήθημα, τοῖς δὲ ὀλέθριον δηλητήριον · τοὺς μὲν γὰρ ῥώννυσι, τοὺς δὲ ἐκλύει· τοὺς μὲν δυσωπεῖ, τῶν δὲ καὶ τὸ ἐρυθριᾷν προσαφαιρεῖται. ᾿Αλλ' οὐδὲ τῷ - παραπόδας ἀπαιτεῖσθαι δίκας, πάντες ὁμοίως ὠφε- λοῦνται. Οἱ μὲν γὰρ ὡς ἀπάνθρωπον τοῦτο αἰτιῶν- ται· οἱ δὲ φόβῳ μὲν, οὐ πόθῳ δὲ, τῶν κακῶν ἀπ- έχονται. Καὶ οἱ μὲν φιλονεικοῦντες τῇ δίκῃ, ἀδι- κεῖν πειρῶνται · οἱ δὲ παθεῖν φεύγοντες, οὐ δρῶσιν ἃ δρᾶν ἐθέλωσιν· ἀμείνους μὲν ὄντες τῶν μηδὲ φόβῳ σωφρονιζομένων, καταδεέστεροι δὲ τῶν πόθῳ εὐδο- κιμούντων, πλέον ἢ ὅσον αὐτοὶ ἀμείνους εἰσὶ τῶν μηδὲ τὴν δίκην δεδοικότων. Οἱ μὲν γὰρ τὴν τιμωρίαν, οἱ δὲ τὴν σωτηρίαν φεύγουσι καὶοἱ μὲν τὸ μὴ δοῦναι δί- κην, οἱ δὲ τὸ δοῦναι διώκουσιν. Ἐπεὶ τοίνυν τί ποιητέον ἔφης ἐν τοσαύτῃ συγχύσει, ἀκριβῶς μὲν οὐκ ἔχω λέγειν. Ὁ γὰρ τὰς καρδίας ἐμβατεύων οἶδε - πλὴν ὡς, ἔγωγε οἶμαι, χρὴ ἐπὶ μὲν τοῖς μικροῖς ἁμαρτήμασιν, εἰ μὲν λανθάνοντες βελτιοῦνται, μηδὲ εἰδέναι προσ- ποιεῖσθαι· εἰ δὲ εἰς τὸ χεῖρον τρέπονται, μετὰ τὸν ἔλεγχον καὶ τὴν μετρίαν ἐπιτίμησιν, συγγνώμην νέ- μειν, ἐπὶ δὲ τοῖς μεγάλοις ταύτην ταμιεύεσθαι, καὶ σωφρονίζειν τοὺς πταίοντας, καὶ χωρισμῷ καὶ ἐπιτιμίᾳ, ἕως ἂν μετανοήσωσι, καὶ τότε προσ- ίεσθαι.