Letter 241
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Heron the Politician
Date: ~410 AD
Context: Isidore on the arrogant mind that cannot see its own faults — arguing that it substitutes a crooked path for the straight one without knowing it has done so.
The arrogant mind cannot follow the straight path because it cannot see it. It constructs its own path — crooked, self-serving, shaped by its own preferences and prejudices — and then insists that this path is the straight one. The self-deception is complete.
This is why argument alone rarely reaches the arrogant person. He can answer every argument because he controls the definitions. What reaches him, when anything does, is not argument but experience — the experience of his path's consequences. Unfortunately, by the time those consequences are clear, it is often very late.
Θ᾽ ΠΟ ϑϑθουῖυ. [ἰ ΒΌΡΟΓ Θοπιρηἶδιΐ, "" { δυρογλιυβ δι}πΔ| πιοιο ροσἤγ ν]}]-- Γι ϑρρᾶγει ( δου! ζΓὩ ΠΟ), ἢ }} δύπι Ἰυιμίοαῖα, γε ἃ γοάάογ. δὲ ἀΐοα διΐ}}} ἃ }- ἰοηκίδτη Γἀγϑιῖ ἰπ]υγί πὶ ἢΠογὶ (ἀΔ{{ τι [τὸ ἐοηνῖ- οἴυδ, τηἶτ ἀΐςαγ), {Ππ υἱ ᾿υὐϊοδίυπι : ΓΕ Γαπι. ΝΙΝ δ ]. [υὐϊοαία) [ΠΓ}, οὐ τυηογυι [υδτὶϊ ἐποοργιρίυβ, ] δοηί(θηι(ἴδη}) (, ενἱδὶ [εἰ }- βίυπι [ὑογ]ϊ. γαγυπιίαπθη πῆς ροσὶ νἱοϊογί πὶ ρΓγᾶς- εἰαπη ἀο, ᾳφυδίο) } ἰπ: δηιαιδη) σαγίδγοι (- ἀἴδι}, ] νβηΐδη) ροϑὶυ . Οροτγίοῖ Π}}} Θυροῦ- υ"ὸς Δηϊπ|, δοῦμε «υἱ ιροΓαιὶ δἷηϊ, ΠῸἢ ἰΔι θη Υἱοῖο οσ βι πΊη, ἀἰδργίπηογο, Ὑδη δ} ΥΘΓῸ ΓΟδὶρὶ- Βη{{Π}Π. {ΓΙ ΌΘΓΟ. ΟΌΙΧΙΧΣ. - ΠΕΙΟΝΙ ἈΕΜΡ. ΘΕΒΕΝΤΙ. Βοπούμηι εὐ αί σγαϊα. Μὴ ὥσπερ ταῦρος χαὶ ἀγέρωχος, καὶ ἀτιμαγέλας ΝοΙΐ αἱ ἢ οί ἢ Δ οὨΠ ἀρ Θ ΓΘ (ΔΉ Γ, ΑΒΕ ΠΜΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΑἅ. () ἴθτὸν συνηδῶσαν οἱ τῷ χρόνῳ ᾿Ἰάοιη σοἀ(. ἰη- βιιάμι συναχμάξουταν " Ιυτᾶ θη ρρίοιὰ [γὴὶ σοηυποιο χαὶ, ) ἀαο Π| ηθοία! Ποιΐμ. ΠΌΘΟΙΝ. ἷς Βοος Γι ϊπάυογα σοηγθηίυϑ, δο μιδχίιηο ἀας ΟΥΓΠΔΠΊΘη( ὀρβγοραγὶ δδη)ε ( Ποπΐηΐθυ. δαΐμι ΠΟ ΠΙΟΘῸ ΟΥ̓ΝΔΙΠΘΠΙΟ Θι, ] οἱ ῥγρβιΐυιη εἰυὶ ἐοΝΟἰΠ}, Π ἃ ἐγ σιρίῃ νἱἀοαγίβ. ΟὔΙΧΧ. - ΠΕΙΔΗΝΟ ΘΟΝΊΤΙ. . ΙΘΊΙΡΟΒΙῚ ΡΕΠΌΒΙΟΤΕ, Μῃ Α τὰς ἱερὰς αννόδρυς ἀτίμαζε “ ἀλλὰ μέγιστον ἡγοὰ χόσμον τὸ τοῖς ἁγίοις συναγελάζεσθαι. Τοῦτα γὰρ οὐ μόνον χόσμον, ἀλλὰ χαὶ ἀαφάλειάν σοι προξενήσει, «ποὺς τὸ μὴ θηριάλωτον γενέσθαι. ΥΟ, --- ΕΡΜΙΝΩ ΚΘΟΜΗΤΉΙ. δὲ Εμεεὐθϊϊ ορίξοορ. Ρεϊμεὶϊ υἱεἱϊα οἱ εἰκεοπῖα. (δμργ. ομὶει. . δὲ πὶ εἰ ἐδ. κι, ορῖει. ; ἰδ. , ερὶΨ. Ὁ εἰ ; Πὺ. κι, ἐρίει. οἱ οἱ ; {ἰδ. ὃν, δρίεῖ. .) διίδὲ ποπιοπ ἰὰᾳ ΡΙὶ ἱπιρρειῖΐξεο, φαὶ ἱπρρίας ἐδδεῖ, εἰσπίβοαί ]οἷά. (ἐν. ν., ἐρῖει. εἰ - {ἰὺ. ", ἐρίει. , δ᾽ γῶν, οἱ δογί , οἱ {Ππηἷβ ΠῸΧχ ϑυροῦ Ευδ- ΝΠ ποροι!β ογία δδὶ : βοαυυηίυγ δεΐπι ΔΙ α ΠΩ ΪΆ Ραμ, π} νογιιδίθιν ἀἸ ΔἸ οΔηκ πὶ ρτδυφημος ἰηὐϑυοίδθ, οἱ ἀ}ς{} αιἰδηϊηιπ ἱφηογδιΐὶδ βϑι θη ἰω μογηίϊεΐοια (δρίυγ δάνογβυβ σα] πηι ΐδίοΓα , οὐΐοᾳιθ βορνδηῖοδ. (Οη ΠΟΙ: γΓῸ δοουδαιίοῃ, ΓΘΟλγαυὶο- μἱθυδ νϑοιιϑθ, ἰπϑοη γαρίαμ!, ἀδογοιΐβ οιπὶ (ἰδι[- ΘΟΓ γοιδδοίδιΐβ. Ὁυἱ οηΐη οὐ ΟΟΠΥΘΓΘΘΗΙΠΙΓ, ἰα να ἱρεὶυβ Γαι ΟΠ πὶ ἰηερίεἰθηι, οἱ βυδιὴ δι ϑδιμόδε ςΟΠροπθη , ο] υπηηἶΔ ἃ δοηιϊίθυς δι ἰι- ρηίθ ἰγδηοίογγο ἤθη εἰ η}. Η] αιιΐάδπι ηιιὶ γο-- ἯΕΓΔ διηΐ ἱπργοδί, ργορίοῦ ἰδγφίἰοποβ δυβοϊ νηί , [ ΥΘΓῸ ποίυηιϊ ραουνΐα ἀφ Διο ἶβ ἦπ λει ῦθμ- ( σΟΓΓΟΠΊΦΘΓΟ, ἱξηοηπ)!ηΐᾷ ἀἤϊοίΐαηι. δὶ ναγοὸ οὩ]απὶ- μἰαγὶ Πἰοεδὶ, ὶ φιυΐ δι ᾿παχ βογυμι ογίπιϊμα μι γαῖ, υγῸ ραδηδιὴ Θχϑίϊησυυη!. ΑΜ ποι) ποιὸ (φοοῃθηϊεβ, ι} δἱ δᾶυβα πηϑὶΐογα μγαλ!, ει ἰπη- ΡΚΟΩΪ οἈρμμε, φυοὰ ραου ἰμἰ ἐπϑι ες. να] " μοδϑδίν!, γ] ηρίϊμ! τη ἰσατο. Αι βασεγαυίίιι γύγο ἀυεί(Γ ἃ} ποῖ Υἱγίιις αυΐδβαι ογηδίυβ, οέ " ορίυυ. ἃυυμ ΔυγῸ αἰφηϊαίοιν ἢΠΠπ ΘΙ ΓΘ Εἰ δεινὴ, ὡς γέγραφας, χαὶ ἀσέληνος νὺξ τὰ πράγ- ματα ἐπὶ Εὐσεδίου χατέχει" ἔπογτᾷι γὰρ ταὶς δια- θολαξς αἱ τιμωρίαι, οὐδεμίαν ἀναχωχὴν εἰς τὸ διω- γνωσθῆναι τὴν ἀλήθειαν παρέχουσαι, χαὶ ἀγνου» μένων ἔτι τῶν ἐγχλημάτων ἡ ἐπ᾽ ὀλόθρῳ τῶν συχο- φαντουμένων Ψῆφος ἐχφέρεται " αἱ δὲ πεκλασμέναι χατηγορίαι ἐλέγχων χηρεύρυσαι ἀναρπάζουτι τοὺ; ἀνευθύνους, τῶν. θεσμῶν εἰς ἀχοσμίαν νεωτερισθέν, των. Οἱ γὰρ περὶ αὐτὸν ὄντες πρὸς τοὺς αὐτοῦ βλέ- πόντες τρόπους, χαὶ τὸν, ἑαυτῶν ῥυθμίζοντες βίον, ἐχ τῶν ὑπευθύνων τὰς διαδολὰς εἰς τοὺς ἀνεγχλή: τους μεταφέρειν οὐ παραιτοῦνται᾽ τοὺς μὲν ὄντο; πονηροὺς μισθοδοσίαις ἀφιέντες, τοὺς δὲ μὴ ποια- μένους τὸν ἔχοντα τὴν ἐξουσίαν τῆς μηνύσεως ἐπὶ τοῖς αἰσχίστοις χαταγγέλλοντες. Διὰ γὰρ τὴ συχύφαν- τεῖν ἐξεῖναι, οἱ μὲν τοῖς ἀργαλεωτάτοις ὑπεύθυνοι χρυσῷ τῆς χολάσεως χρατοῦριν. Οἱ δὲ μὴ μόνον. χαθαρεύοντες, ἀλλὰ χαὶ πλεονεχτήμασι χομώντες, ὡς πονηροὶ ἁλίσχονται " χρήμασι τὴν ἄδιχον ἐπιθου- λὴν ἢ μὴ δυνηθέντες, ἣ μὴ ἀξιώσαντες καταπραῦναι. Ἐπὶ δὲ τὴν ἱερωσύνην οὐχ ὁ. ἀρϑτῇς ἀνάπλεως ὃ" μα }}}, ())ἱ |Π}Π| Ε(ΗΙΙ}) δἰ. θιιγα δὶ ἴϊξο, ( χεέεται, ἀλλ᾽ ὅστις πλούτῳ χομῶν, χρυσῷ τὴν ἀξίαι μι μ΄ υγὰ τ)] γα οΟμμ . Εἰ υδαθίιΒ, θυ η- πΠ| ραΘῃΔ , οοπἀδημμαξα μ}} μαα! φαΐ θ οἱ ργου δι» : φαΐῃ ροιίι ] Ἰοιμφδη πη λίη) Δ ΓΆΓΘ, συ ραπἰθηιίδιη ἰϑρ ἰηνίιοι. θ- Ρμίογα Υϑγο ἱμῃηρα θηιίαπι ἀυγί αι, φυς [ΠΠ δά διυογυ δια γαρίαϊ ἰοτιπμοηία. ΟΡΩΧΧΙ. -- ΕὔΌΖΕΜΟΝΙ ΡΆΕΒΒΥΤΕΠΟ. ἀγοράσαι προήΐήρηται, χἂν τῆς ἀν[ὠτ]άτης ἧ πονηρίας ἔμπλεως. Εὲ τοίνυν. χαὶ ναῦτα, χαὶ τούτων πλείονά τε χαὶ μείζονα δρῶν, οὐδέπω δίκην δέδωχξ, μὴ χατα" ψηφίζου ἀμέλειαν τῆς θείας προνοίας " ἀλλὰ τὴν ἣν μακροθυμίαν αὐτῆς θαύμαζε, τὴν εἰς μετάνοιαν τοὺς πταίοντας χαλοῦσαν. Τῶν δὲ μὴ μετανοούντων χαταθρήνει τὴν ἀναλγησίαν, τὴν. εἰς πιχροτάτας αν: “οὑς βασάνους προάγουσαν. ΥὉΑ΄.--- ΕΥ̓ΔΑΊΜΟΝΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Λα υἱτίμεμι [οτγιἱμἀξπθλημ ἐπ αὐἀυονεὶς ἠρτία!αγ. βθυδηήοᾳυΐϊάδη) ἰοπηρυ νεηὶ! Υἱγίυ αυΐάδηιϊ μ» αἰμδη ροβίιλ), Οδἰἐ δι δ) φυδιίαηι) [Δι π|}} [ογι υδπα νυ]βὸ ργρϑίθα, διιδοῖρα δἱ "ΠΟ ΓῸ Δρροιθ Ἐπειδὴ ἤχει χαιρὸς, ἀρετῆς μὲν ἐπίδειξιν ἐπὶ τῶν, δεικνὺς δὲ ὅσον ἀνδρείᾳ τῶν πολλῶν διενήνοχδτι δέξαι ἀντ᾽ ἄλλου τινὸς ἑρμαίου τὴν δραματουργηθεῖσαν οομ φίλ) Θοηιγα ( ϑοουϑϑιίοηθπι, οἱ (απιροεὶ δά νίγ.- Ὁ χατὰ σοῦ ἐπιδουλήν χαὶ χαλοῦντι τῷ χαιρῷ πρὸ υἱὸπι γοσϑη κι ΟὈ ΘΠΊμβογα εἰ} ἀῤφοηθῦ, ἤϑαυὸ ρὰ- ΓΝ ΥἿΓΙ] ργῶ ( [ΓΘ , αυΐῃ ροιΐίυϑ ἰδ Διϊοῃιιηι Ὑ]ΟΙοΓ ουρ] δρράγογο. ΟΡΗΧΧΙΙ, --- ΡΟΒΙΌΟΝΙ ΡΒΕΞΒΥΤΕΠΟ. ἀρετὴν, ἄχουσον, μηδὲν ἀγεννὲς, μηδὲ ἄνανδρον ἐπι- δεικνύμενος, ἀλλὰ χρείττων τοῦ πειρασμοῦ ἀναφ" νῆναι πειρώμενος.
◆
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Heron the Politician
Date: ~410 AD
Context: Isidore on the arrogant mind that cannot see its own faults — arguing that it substitutes a crooked path for the straight one without knowing it has done so.
The arrogant mind cannot follow the straight path because it cannot see it. It constructs its own path — crooked, self-serving, shaped by its own preferences and prejudices — and then insists that this path is the straight one. The self-deception is complete.
This is why argument alone rarely reaches the arrogant person. He can answer every argument because he controls the definitions. What reaches him, when anything does, is not argument but experience — the experience of his path's consequences. Unfortunately, by the time those consequences are clear, it is often very late.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.