Letter 37
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed benefactor; and to Luke the Archimandrite
Date: ~410 AD
Context: Isidore praises a benefactor for tithing, and writes to a monastic leader about a wayward monk.
You honor the Lord well by offering us the firstfruits of your harvest and tithing the produce of your land to the one who gave it. This will guard your sufficiency in times of need, and afterward provide you with eternal joy.
To Luke: A certain monk came to our remote dwelling, bearing a letter stamped with your right hand and sealed with the mark you use for your disciples. When we asked why he had come, he carried a petition that we should ask your charity to forgive him for his offense. Whatever he has done, I urge you to receive him back — for the shepherd who seeks the lost sheep does more for the flock than the one who merely keeps the ninety-nine.
Καλῶς τὸν Κύριον τιμᾷς, ἡμῖν τῷ () χαρπῶν ἀπαρχόμενος, καὶ δεχατῶν τὴν εὐφορίαν τῆς γῆς σου τῷ διδόντι. Ἣν πολλοῖς ἕξεις χαιροῖς " νῦν μὲν τῶν ἐν χρείᾳ σοι φυλάττουσαν τὴν αὐτάρχειαν, μετὰ ταῦτα δὲ τὴν αἰώνιον εὐφροσύνην παρέχουσαν. ΤΙΗ!. --- ΛΟΥ͂ΚΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ. Μοναχός τις πρὸ; τὴν ἡμετέραν ἐσχατιὰν ἀπὴν- τησε, σχῆμα τὸ τῆς τιμίας σου φέρων δεξιᾶς, χαὶ ᾧ αὑτὸς οἷδας σφραγίζειν τοὺς ὑποφήτας σου. Ὅτου δὲ χάριν ἧἥχει ἠρόμεθα- ἐχεσίαν δὲ εἶχε παραχληθῆναι καρ ἡμῶν τὴν ἀγάπην σον, συγγνῶναι αὐτῷ ἐπὶ ΟΟΟΧΥ͂ΙΙ. --- ΠΕΆΜΙΝΟ ΟΟΜΙΤΙ. Ῥγϑοϊγα Ὠοπιΐπυλη οτηᾶς, οὐπλ Π} ἐγυοσίαυ πη τυογυπὶ ΡΥ αλ ιἰ. {{|ι, ἀθο ϑιη ρΔΓίθ:} χ υδογίαια ἰΘγγβ ἰυα", οἱ, ἃ αυὸ ") δοοορίβίϊ, ρθι- (. θυδιὴ φυΐϊάδιω ἴθ ἰ πιυΐϊἃ ἰθηρογα διδυϊἑγυδ : υπ αιϊάθιῃ δοῦιι, ΟΡυ βἰηϊ, δι ῇὶ,οΐθη - ἰθη υδη {ἰδὲ οὐϑιοι !θηἴθι : ΡοΟΒὶ ἃυῖθΠ}) βε Πρ] (Γ- υδι} νο!υρίδισι ΔΙ ΓΘ }. ΟΟΟΧΥΙΙ. -- ΟΣ ΛΕΟΠΙΜΑΝΌΒΙΤΑΕ. Μομδοιυ. αυϊαπι ἃ πῃ ποδί γδπ υδη !, Ποπογὰ πα: ἴθ ᾿πΔη Βροείδηι δίᾳυθ παθίλυπ ᾳ- γα ὃ, ἀϊδείρυ!ο ἰμ οοηδίφηδγα ποϑιϊ. Οὐπὶ δ .Ιη, ὀσυη} Οἷ» οἀυπὶ ΥΘη ΘΙ, ν}Π}, βιιρρίεχ ἃ ποῖβ ραι δ, υἱ ἰθ σμαγὶιαΐθ πταίσματι βραχεῖ, ὃ ἐξ ἀγνοίας ὑπέμεινεν. Εἰ τοίνυν ἢ) ργεείνυβ ἐοπιαπίδγθπιαβϑ, υἱ . οχίσιιυπι δγγαίυπι μἢ ἐν συνηθείᾳ πταισμάτων ἐγένετο, πολλάχις ἐξ- υδρίσας εἰς τὴν μετάγνωσιν, χαὶ δραπετεύειν δι᾽ εὐ- χηλίαν γαστρὸς ἢ γνώμης μεμάθηχε, πάρασχε αὐτῷ δι’ ἡμᾶς τὴν συγχώρησιν. Εἰ δὲ τοιοῦτός ἐστιν, οἷος μιδὲν ἐχ τῆς συγγνώμης βελτιωθῆναι, μηδὲ τῶν ἡ με- πέρων γραμμάτων ἀπόνηται, ἀλλ᾽ ἔξω τῆς τῶν ἀδελ- (ΟΠ οΠᾶΓ, ἰπ αυοἀ ὁχ ἱφπογδιίοηθ ἰποὶ . θυᾶ- ΒΙΟΡΙΘΓ, δὶ βοὴ ἴῃ ροορδηάὶ σοπδυοίυάίηθι γϑηϊῖ, ρ᾽ Υἱήδιΐοοι {Π| μοηἰιδη δίφυς τοδὶ μίβοθη- σομΠ|}, Οὔι γϑηι δυὶ τηη} δ. γοΐυ- . ἰαν] δίθη) ζιφὰπὶ σάροβδϑογα Ἂἰάϊοὶ!, ποβίγα ὁδυδβὰ γοϊΐηὶ ἱρϑὶ νϑηΐδηὶ ἰγίδυδ. δὴ δυίθιῃ δί, ΥΑΒΙΙ ΓΕΓῚΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ε, τοφίοπα νοοΐβ ἐπίχουρον οο(. ΑἸ!. ἰΐδπὶ ἰοειϊ ποῖ ἰῃ πηαγαίπο βυκρογῖι, κα δάμποίδπϑ : "Δλ- λως, ἐπιχουρίαν. ὕεγδ. εοὐ. αι. οι ΑΙι. ὁρῶν αϊδηὶ ἴῃ ἐρῶν. ἴΌΙΝ. : () Ρτο νοεῖ οσοά. ΑΙ. ᾿αυδι συνωθεΐ, ἴρ. () ῥγὸ τῷ δογίθε τῶν, υἱ ι ἰη οοὐϑά. γαϊ, οι ΑΙ. . . ΙΡΟΒῚ ΡΕΓΓΌΘΙΟΤΕ θὲ ηυΐ νοηΐδ εἰ ἰοάυϊφοπιϊδ πρϊηίια ὑλο] ἰοῦ ἤδι, ποῖαι Α φῶν γαλήνης χαθίσεται, μὴ χυμάτων φλεγμονὰς χαὶ Γριοίαῳ ὁχ ΠΠπογὶ. πρβιγὶδ ψ!!}.πὰ οαρίδι, νογαπὶ ὃ (γϑίγυιῃ ἰγδηηυ ἐδ (Γ ] οαφίυς : ἰυπιῖ- ε ἡποίυδ, ἃ γογιϊψίηθα, ῥ᾽ οί ἀΐβ δὲ αυΐϊφιὶα ἐρευ- ΤᾺ πιοεῖθῃ ἀχοίίαι. ΝᾺπ] Βος ᾳυοῆμρ ἰὸχ ρδγδθο θα ΟΟΥΙΪ ΟΡ ΒΟΥ, οὐπ , αυΐ Ιφργὰ Ἰαθβογδηῖ οχίζα οδϑίζα δλ εἰ. Γ(ΟΟΧΣΙΣ. -- ΡΟΒΟΤΗΕΟ ΡΒΕΒΒΥΤΕΒΟ. τἱδιι. Ουπὶ βδοογὰοβ σγοϑὶβ [ογιη, οἱ Βοοΐοϑια ἰυ θη αἀϊοῖυβ , Ὧἀ γϑύδγα δῖ, δια , υἱ ΘΟΓΔΙΏ ]- , ἷς ἱρβίυβ πηουῦῖθυ ἱπιργίπιὶ ἤθο ϑὶ. θυο- Οἶγοα δἰ ἰυθ Υἱβ, δυΓΓ Πἰδίο), ἃ. γἰδυ Ροιυϊδηιΐδιη οὐΐο ἰπϑοοίαγα : π Δ]]ουἱ πη}} μ- ιυυἱοπεϊδιω ἃς ρεοοσδοϊίαιοη ἀροθλβ : ε ϑδρθγάυ δη ΠῚ Ὠοπιΐηὶ ομιπίροιβηιῖ, δῃ κε ". » Αηβθὶυβ δαῖοαι Β τίϑυ μι ἡοϑοὶβ, Β, ΕΠ) ῃλοίμ, ρΆνΟΙΘ πα ἰδ ΓΔΉΆ, ΟΟΟΧΧ. -- ἸΠΑΜΑΘΘΙῸ ΜΟΝΑΘΙΟ. ἴη ἐμᾷ, ς Νά. φιυιὶε [ογπίσαιοῦ" αμὲ ρμγχοίαημδ, ἕεω.» Οὐ ὡι ὀχρὶογαι δϑίαλυιαι μϑθρα, βαϊιγὶα- ἰδ Υυἱἱἱο αἴΐδεῖιβ ρΡάγοΓο, συϊδιημ δὰ ᾿ἰα ο οἱ ᾿αβοϊυΐβ θΘΓ ΓΔ ΘΓΟ, ἢἷ}}} πδορβ, δ, υλη)- ΟὗΓΘ οσ, Π| βοἰβοϊ(δγοσίϑ, αυξρῆϑη, ΒΟΥ ΠῚ ὑΓθῸ- ἔων ΘΧΡΙ Δηδιϊο ϊ, « Νἧὰ ᾳυ}. (ὑπηϊοϑῖοῦ δὶ ρΡοίδηυβ, "ἱ ι" : » οὕ} δεῦίρίυγδ βᾶογᾷ ουπηὶ ῃΓΪπιοξοηΐϊο- ΓΆΠ| ργοά ογθ Οὐ τργ ἰηφίυνίθ νὸς δινήσεις τοῖς ἡσυχάζουσιν αὐτῶν ἤθεσιν [αὑτῶν] () ἐπεγείρῃ. Τοῦτο γὰρ χαὶ ὁ νόμος ἡμῖν παραδολιχῶς ὑποτίθεται, ἕξω τῆς παρεμδολῆς τοὺς λεπρῶντας ἐχ- πέμπων. ΤΙΘ.. --- ΔΩΡΟΘΕΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΏ. Περὶ γέλωτος. Εἰ τύπος ἱερεὺς τοῦ ποιμνίου, χαὶ φῶς τῆς Ἔχχλη- σίας ὠνομάσθη, καὶ ὑπάρχει, ἀνάγχη τοῖς ἤθεσιν αὐτοῦ συνεχτυποῦσθαι τὸ ὑπῆχοον ὡς σημάντρῳ χηρόν. Εἰ τοίνυν φῶς εἶναι βούλει, μίσει τὴν εὐτρα- πελιαν, καὶ τὴν περιφορὰν τοῦ γέλωτος, ἵνα μὴ πολ- λοὺς διδάξῃς ἀταχτεῖν. «. Ἱερεὺς γὰρ, ἄγγελος Κυρίου παντοχράτορός ἐστιν" » ἄγγελος δὲ οὐχ ἐπίσταται γέ» λωτα, ἐμφόδιως τῷ Θεῷ λειτουργῶν,
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed benefactor; and to Luke the Archimandrite
Date: ~410 AD
Context: Isidore praises a benefactor for tithing, and writes to a monastic leader about a wayward monk.
You honor the Lord well by offering us the firstfruits of your harvest and tithing the produce of your land to the one who gave it. This will guard your sufficiency in times of need, and afterward provide you with eternal joy.
To Luke: A certain monk came to our remote dwelling, bearing a letter stamped with your right hand and sealed with the mark you use for your disciples. When we asked why he had come, he carried a petition that we should ask your charity to forgive him for his offense. Whatever he has done, I urge you to receive him back — for the shepherd who seeks the lost sheep does more for the flock than the one who merely keeps the ninety-nine.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.