Letter 461
Isidore of Pelusium→Extreme ascetics|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Alexandros
Date: ~410 AD
Context: Isidore distinguishes philosophical apathy — the Stoic's affected detachment — from genuine virtue, which engages with the world while remaining untouched by what is base in it.
The philosophers who claim to have abolished passion altogether have not, in my view, achieved virtue — they have achieved a kind of numbness. A man who feels nothing when his neighbor suffers has not mastered compassion; he has lost it. A man who cannot be moved by what is beautiful has not transcended desire; he has become dead to beauty.
The genuine virtue of the Christian life is not apathy. It is ordered passion — the right feelings toward the right things. Love for God and for neighbor; grief over sin; joy in what is truly good; righteous anger at injustice. These are not defects to be eliminated but capacities to be properly directed.
Do not pursue the cold freedom of the philosopher who has simply turned off the instrument. Pursue the warm freedom of the man who has tuned it.
στεύογτας ἀσκητὰς ἄγαν. Πρὸς ἀσχὴ- Φτὰς ὑπεράγαν γνηστεύογτας. Σύμμετρος ἔστω τῆς ἀρετῆς ὁ πόνος, ἵνα μὴ ἄμε- τρὸς γένηται τῆς μεταδολῆῇς ὁ τρόπος. Μῴ'. -- ΑΘΑΝΑΣΙΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Κατὰ Ἑλλήνων. Εἰπὲ τῷ διενεχθέντι πρὸς σὲ, καὶ τὰ Ελλήνων προ. σδεύοντι (), φήσαντί τε, ὅτι χαινήν τινα, χαὶ παρὰ τὴν ἀρχαίαν συνήθειαν, εἰσηγήσατο πολιτείαν τὲ Εὐαγγέλιον, ὅτι" Ὧ σοφώτατε, χινδυνεύεις ἀγνοεῖν, ὅτι τὴν πονηρὰν συνήθειαν χαινότης μόνη παύειν πέφυχε. Διὸ χαὶ δεῦρο ἐφοίτησεν ὁ τοῦ Εὐαγγελίου Πρὸς νὴ Δεσπότης, χαὶ πολιτείαν οὐρανῷ πρέπουσαν εἰσηγῆ- Β σατο. Εἰ μὲν οὖν παρήνει ἐμμένειν τοῖς χαθεστηχό- σιν, οὐδὲ ἂν ἐχρὴν χαινοτομεῖν " εἰ ὃΣ τοῖς οὐχ ὀρθῶς διαχειμένοις παρῆλθεν ἐπιτιμήσων, νεωτέρων ἕδει πραγμάτων, εἰς τὸ τὴν πονηρίαν τὴν χρατήσασαν λυθῆναι. Οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν, τῆς αὐτῆς ἀχοσμίας χρατούσης, γενέσθαι τὴν ἐπανόρθωσιν" ἀλλὰ ἀνάγχη τὸν ἐθέλοντα χινῆσαι χαὶ ἀφανίσαι τὰ φαῦλα, τὰ μήπω νενομισμένα ἀντὶ τῶν πρότερον ἐπὶ ζημίᾳ χεχρατηχότων χαταστῆσαι. Ὥστε τουναντίον θαυμά- ζειν εἰχὸς ἣν, εἰ μεταθολῆς ἕνεχα πραγμάτων, δεῦρ᾽ ἐπιφοιτήσας, μηδὲν χαινὸν ἐπὶ τῶν νόμων () παρ- εἴχε. Χρῆναι γὰρ προσήχει χαὶ τὸν νομοθέτην, χαὶ τὸν σύμόουλον, τὰ λυσιτελοῦντα φαίνεσθαι φράξοντα, μηδαμῶς ὑπολογιζόμενον, εἰ καινότητός τι πρόσεστι ἴῃ Γοη πἰυτᾶ δἰηι, ργοϊοχυΐ, πἰΠ οπιπίπο ( ταῖς γνώμαις. Ὥσπερ γὰρ τὸν τὰ μὴ λυσιτελῆ πεί- ουτγδπίοπι, Δη θη πον] αι αἰϊυϊὰ ᾿Π51 . Θυ6η:- δὐιποάυ δῖα ουπ), αἱ πὐηἶπης σομάυς! ὉΠ 50υ8- ἀεῖ, οὐἶ886 ἃς ἀδιοϑιαγί Ρ8Γ οϑί, δι Ἀπι δὶ σοῃϑιθίι!-- ἀϊηΐ8 νϑβι αὶ ὨώγογΘ νυἱάθαμν : δῖ. απ ] οὑπὶ οριΐηιϊ8 δίᾳυο . . δοοδάϊι, ἰφιἀΝ). ῥἴδιιδὺ ργοβϑθάιΐ οομπνοηΐ!, οἰ Δι ) Δ᾽ΙΟαυΐ οχιγὰ 6ἃ, 4τ: πιογίθι:ι5 Γδοθρία δι , δ᾽ αυϊἰ οὐηϑυ]αῖ. υοοίγοα δὶ αυΐϊὰ χυοά γΓοργοὶοηϑίοποηι πο θαυ, ΑἸ εῖϑυὶ ογδοι Δάϊυηοίυπ) μαγβρ οἶδ, ἰὰ οϑιθηθο, οἱ εἰδὶ υἱοιϊογίδηι σοπερύδπι. ϑδ'π υΐίδηι οὐ ἰιος ε[Ἶ- οΟΓῸ πΠθη06845, πΙογο) ί406 οοπδιοίυάΐηθηι), ἰ8)- 4υλιη ἤγπιυηι φυοάάδη! ργῶϑί ἀλιη, Γο , δρρᾶγαὶ Ρ6Γ βρϑοίϊοϑβιι πη οοηϑιδίυ ργοίοχίυπ) ὁ αυοὰ υαἱ6 γορυδίαγο. Νεαυθ δηΐπ) βτᾶνο ]6Γ- θοντα μισεῖν ἄξιον, χἂν δοχῇ τοῖς ἔθεσιν () ἀχο-» λουθεῖν᾽ οὕτω τὸν μετὰ τοῦ βελτίστου παριόντα δίς χαῖον χροτεῖν, χἂν ἔξω τῶν χαθεστηχότων παραι- νοίη. ΕἸ μὲν οὖν βλάδην ἐνορᾷς τοῖς χρησμοῖς συν οὔσαν, δείχνυς, χαὶ τὴν νιχῶσάν σοι παραχωρήσω. Εἰ δὲ τοῦτ᾽ οὐχ ἔχων λέγειν, ὥσπερ ἰσχυροῦ τινος ἀντέχῃ τοῦ ἔθους (), οὐ λανθάνεις τῇ τῶν νενο- μισμένων εὐπρεπείᾳ τὸ συμφέρον παραιτούμενος. Οὐ γὰρ δεινὸν χαινοτομεῖν, εἰ τοῦ λυσιτελοῦντος ἡ μερὶς τῷ καινῷ προσείη. Οὐ γὰρ χρόνῳ χρίνεται τὰ βλαδερὰ χαὶ τὰ μὴ, ἀλλ' εἰ εὑρεθείη μὲν ἐν τοῖς πρεσθυτέροις τῶν πραγμάτων χαχία, εὑρεθείη δὲ ἐν τοῖς νεωτέροι; ἀρετή. "ἕοιχας δὲ σὺ νομίζειν τῷ ἐχ νέας ἡλικίας ἐν χαμαιτυπείοις χαλινδουμένῳ μὴ ἵν 6δὶ δ χυΐά ἰηπονᾶγθ, οὐπὶ υἹ . πονίται! δ4- Ὁ δεῖν τὸν περὶ σωφροσόνης κατασπαρῆναι λόγον, ἰυηποίδ 68ι. Νοη ὁπ ποχὶϑ οἱ Π ἃ (ΘΠ ρΟΓΪ8. αἶι- τυτηϊ ματροηπάυμίυν : τόγυιη [ἱ ἀχρ!ογδηάιϊπ), , δὴ ἴῃ ἃπιϊφιίσγ Γοῦυ5 νἱτἰὰ ἱπνυδηϊΐδιυγ : μηδὲ τῷ ἀνδροφύόνῳ τὸν περὶ ἐπιειχείας. Εἰ γὰρ ἐχείνων ἕχαστος τὴν συνήθειαν τοῦ πρέποντος προ- τιμήσειεν, μυρίοις δαυτὸν περιπείρῃ χαχοῖς. οθηῖγα ἴῃ ΓΘΟΘΠΙΙΟΓΪθ0 Υἱγίιι8 γορογίδίυγ. Τὰ ροῦγο ἤ8ς Γαιΐθ)! νυἱάδγί5 οχἰδιπιαγο, μυΐο, φυΐ ἃ ᾿ανοι φειλῖ6 ΒΟΙΙΡΘΓΡ ἰῇ ἰΠ51 αἱ ργοϑίΐθι νοϊυϊαν ῖ., ΒΡ Ο δ εἶδ ρα οἰ τπἰδΐηηθ ἰηδογοπάυη 6δβὸ " " βἰοαγίο, πιαηδιδίυάΐα . πιογιπὶ Ἰθε . ΝὍ ΠΗ! δὶ φυίδαια ἐἰογυὰ ὀθιιϑυδιυάἀΐηδιη Ποηδδιδιὶ δι - Ῥονεῖ, ΒΕΧΟΘΉ . δϑίρδυ ἱηνοϊνοὶ δίᾳυο ἰγϑηϑδῆροι. ΥΛΔΗΙΣ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΩ. () Μοῦιο εοἀ. ΑΙΙ. πρεσδεύοντι τηυδιὶ ἴῃ πρε- σθεύσαντι" ΥΕΓδι! ΥΘΓΟ . (. λι. ἀρχαίαν ποη " να γι! ! ἀρχαίων. ῬοδδινΝ. () ὕϊεγαιι οούεχ ργὸ νόμων ἰοφὶ! λόγων. ». () Ῥγοὸ ἔθεσιν ἐοὐά, ᾿ναῦθυι ἔθνεσιν. ἣν () ] ἔθονς ἰη οἀΐίο , οοα. γαῖ. ἔθνους ῬΟΗΪ. ΓΒ. 56ι . ρΡιῸ εὐπρεπείᾳ εοοι[. Αι. Ἰὸμὶϊ ἀπρεπείᾳ. Νυχ παραιτούμενος υμογαιο οοι!. π πι- ραιρούμενος οοιμν αῖ, αἰ ΟἹ νΈΓ8. . περιπείρῃ ἰῃ πεοιπαορεῖ, Ἰ». ᾿ ΜΖ΄. -- ΤΙΜΟΘΕΩ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ͂. Πυῖα παρεχώρησα τῷ Ιαχὼδ ὁ Ἡσαῦ πρωτο- τόχια. Οὐ τὸ χαλεῖσθαι ἁπλῶς πρωτότοχον, ὦ πραί σ]φιλέ- στατε, ὡς ἡγῇ, παρεχώρησε τῷ Ἰαχὼδ ὁ Ἡσαῦ, ἀλλὰ τὸ πατριαρχιχὸν ἀξ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Alexandros
Date: ~410 AD
Context: Isidore distinguishes philosophical apathy — the Stoic's affected detachment — from genuine virtue, which engages with the world while remaining untouched by what is base in it.
The philosophers who claim to have abolished passion altogether have not, in my view, achieved virtue — they have achieved a kind of numbness. A man who feels nothing when his neighbor suffers has not mastered compassion; he has lost it. A man who cannot be moved by what is beautiful has not transcended desire; he has become dead to beauty.
The genuine virtue of the Christian life is not apathy. It is ordered passion — the right feelings toward the right things. Love for God and for neighbor; grief over sin; joy in what is truly good; righteous anger at injustice. These are not defects to be eliminated but capacities to be properly directed.
Do not pursue the cold freedom of the philosopher who has simply turned off the instrument. Pursue the warm freedom of the man who has tuned it.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.