Letter 476

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Ophelios the Grammarian Date: ~410 AD Context: Isidore addresses the grammarian again on the subject of language — arguing that verbal precision serves the truth rather than merely adorning it, and that obscurity is never a virtue. The work of a grammarian, Ophelios, is not merely to be precise for its own sake. Precision is in the service of truth — the clear statement that cannot be misunderstood, the exact word that carries exactly the right weight, the sentence structured so that its meaning is unmistakable. Eloquence that obscures is not eloquence at all but a kind of linguistic decoration that conceals the absence of thought. True eloquence clarifies. It makes complex things accessible without making them simplistic. It renders the truth visible in language the way a clean window renders the outside visible. This is the standard by which I judge all speech and writing — not by the impressiveness of the vocabulary but by the clarity of what is communicated. Pursue that standard in your work.

Περὶ ρύσεως ζώων. θυοπΐαιι πονιδ οἷ βι1 ἤδργαγο εοιροερ- Β Ἐπειδὴ οἶδά σε χαινοτέρας διψῶντα ἀχοῆς, χαὶ ἢ θ6 , . οἰ ΐο . π᾿ Γι , αἰδὶ δά [, υγονίτοῦ οχρίΐοα"»ο, διϑὶ Ὠυθδιΐ ἰυροηὶϊ ΠΝ Ἔχ θ- ἐδγὸ υἱ δίων ἰὰ φιοΐ . αυβεδίλιιπι οδι. Εχ δι)ὶ- ἡ , οα αυξ οἰυυμ) πιδϑίϊοδηὶ διε ] ρατίυμι; 4υα" ἀὐΐοι υἱθυηῖ, ονὰ ργούγθιηϊ, Αἰᾳφυθ [ φυϊειῃ Ργίμιο ράγιι σουίθηῖδ δυηΐ, υἱ μεγίεοσίο οἱ Δ᾽ ϑοίυ! : ἢ δυἱόπὶ βοουηάιϊ οἰ ηὶ γραία. ΝΑ) ουτη (61Π- μυβ,υἱ ονὰ ἷ" δΔηϊ 1ἃ πηυϊδηΐυγ, ΟΣ ρΟ56 , οοΓιὶβ - Γι 5ρ81 οὐἱβ ἴῃ οι θὰ , παῖ γο θη 4ιδπιάδηι Υἱ ἢ ἱρ5ἷ5 ἐπ ἰυηϊ, εἰ, αυ5 ρΡγΐι5 ἱπδηἶπια ραρθΓα- γΓᾶπὶ, δηΐϊηὰ ἀοποιίυγ. ΕἸΘΠ. Ἶ η4168 ΓΔιΪΟΙ165, : ἃ . ᾿Π ΕἸἤδΟΙΟΓΟ πδιυγὶ8 τίθης ἰδὲ βιιηι, 0πιϊράπι65, δὶ νοὶ δία φυοάδιν Θχοί θη- νι, ΠΕ Π4 ὉΠ ἰδία Γ Ρ6Γ (ΘΙ ρογαπὶ ἰπσγε . ἐμ ᾿πᾶιογία ἱπῆιιηπναγὶ οοπδυσδνόγιπι. (Δ ΓΘ Θὰ αὐἰάδιν . ἤϊνπ! Δ] ΓΑΤῚ ϑυϑρίσεγα Ορογιθδῖ : ν γι τ γασυϊυι ἢΠΠιΔ σαρίδιἰδδί νυ! Ομ ἤσθιη τοίογγο. Ηδοο δηΐη οι) Δη πη π πὰ ἴῃ ϑι1 Γ- ναιϊΐοηθ ργονὶ ἀδηιίπὶ ἀδι!]γϑ (, αι δ πὶ ΘΟΓΙΠΗῚ "δίυΓΆ ἱπιαχὶ παιίοη δ, ποθὴ ται ]0η8 υἱἱ0γ), νΘΡΓὰ ἢ) Πᾶ- ἀυγᾶπ) 68π , ΟἸΐα γαρὶς ἃς πιούογδιυν. Ειϊδπΐμ οὐχ ἀφεξόμενον εἰ μὴ μάθοις (), φράσω συντόμως, εἰ χαὶ πέρα τῶν τῆς ἀνθρωπίνης διανοία: ὅρων εἷ- ναι δοχεῖ τὸ παρὰ σοῦ ζητηθέν. Τῶν ζώων, τὰ μὲν διαμασσώμενα τὴν τροφὴν, ζωοτοχεῖ ()" τὰ δὲ χα- ταπίνοντα, ὠοτοχεῖ. Καὶ τὰ μὲν ταῖς πρώταις ἀρ- χεῖται ὠδῖσιν, ὡς τελεσφόροις " τὰ δὲ, χαὶ δευτέρας ἀναχινεῖ᾽ Ὅταν ὁ χαιρὸς χαλῇ τὴν εἷς ζῶα τῶν ὠῶν μεταδολὴν, ἐπωάσαντα ἐπὶ ῥηταῖς ἡμέραις, δύναμίν τινα ἐνίησι φυσιχῆν, ὥστε ἃ πρώην ἕτεχον ἄψυχα, ψνχωθῆναι. Οἱ γὰρ σπερματιχοὶ λόγοι, οἱ παρὰ τοῦ Δημιουργοῦ ἐξαρχῆς ταῖς φύσεσιν ἐντεθέντες, ὑποτυ- φόμενοι, εἰ ἀναῤῥιπισθεῖεν, σπινθήέρων τρόπον ἐν ὕλῃ χατὰ τὰς τῶν χρόνων συναυξήσεις ἐξάπτεσθαι φιλοῦσιν. Ὥστε θαυμάζειν μὲν χρὴ τὰ γιγνόμενα, εἰς τὸν πάνσοφον Δημιουργὸν ἀναφέρειν τὺ θαῦμα. Ταῦτα γὰρ ἐμφαίνει, οὐ τὴν τῶν ζώων τῆς οἰχείας διαμονῆς πρόνοιαν (φανταστιχὴ γάρ ἐστιν αὐτῶν ἡ φύσις, οὐ λογιχῇ), ἀλλὰ τῆς τὰ ὅλα διοιχούσης φύ - σεως. Τὰ μὲν γὰρ οὐδὲν ἐργάζεται διανοίᾳ" ἡ δὲ, ποικίλων οὖσα γενῶν δημιουργὸς, τὰς ὁρμὰς ἑκάστῳ ἐνδίδωσιν εἰς τὴν τῶν συντελούντων ἐχπλήρωσιν. Δηΐπι ἱπφοηΐο Ἀ6 πο πι6 οἰποίυηι : αἱ πδίυγα ΠΠ4 γαγίογαμ φϑῆθγυι οδεοισίχ, οὐΐφια δηΐδηι δὰ οὁ8, ἱρδὶ υἱἱ]ΐα , ποι γὶ8. οημἶυ. Δ ] γνθη , ᾿πηρθιυ8 δί46 Δρροιὶο0) ἰηδογίί. ΑΧΧ. --- Δύϑον!Ὁ ΟΟΚΒΕΟΤΟΆΙ. Δᾳ6 γτὶπεὶρε8. Αὐ δογμι, 4υ] ρϑιπμογίαι, να] δἰ δι) ροϊδηι δ μοι, ἀδρΓοσϑιίοιθ , ἈροΓίδΒ Θοίογ ΔΌΓΘδ ΡΚ'. -- ΑΥ̓́ΣΟΝΙΩΏ ΚΟΡΡΙΚΤΟΡΙ. Πρὸς ἄρχοντας. Πρὸς μὲν τὰς ἱκεσίας τῶν ὑπὸ πενίας ἣ δυναστείας πολιορχουμένων, ἀναπεπταμένας ἔχε χαὶ ἱππηλά- πϑ , Υἱῦ πμἰγϑιι8 ; ΡῈ ἰδη ) ( Πἰδίοπν, Ὁ τους (), ὦ θαυμάσιε, τὰς ἀχοὰς, διὰ τῆς ἡμερό- " οἴη! φυὶ ἰΔτα ἰοσυϊὶ βίαι, δά Ἰοφυθδιαϊ νἱδιη τῆτος χαὶ τοὺς βραδύτερον φράζοντας ὁδηγῶν ἐπὶ ΥΑΒΙ ΚΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕἸ ΝΟΤΑ͂. () Ῥτγο μάθοις οοἀϊι!. γαιῖὶς. οἱ Αἰι. Ἰοσιιπῖ “«άθοις. ῬΟΒ5ΙΝ. (θ) Τῶν ζώων τὰ μὲν διαμασσώμεγα τὴν» τρο- φὴν ζωοτοχεὶῖ, τὰδὲ καταπίγογτα ὠοτοκδῖ. ΒΙΠ , ἐς; απὶιαπίϊϑιι Θα φιια; εἰϑιπι γμπιπαπί, απὶπιαίία ρμαγίμπί; φια αμίοπι δίϑιιπι, οὐα Ῥτοογόαμί. Βὶδ [Ν᾿ οἰ πα ίυ δ. γογϑίο. ΡΙυΓΟδ οἾ Δ Δ ἢ168 δυηὶ Υἱνὶραγρ Ἀ τυμιΐπδηῖ, θείμεἰ6 δὶ Ομ ὈΪ θυ π. - , ονἱρᾶγα βυπὶ, οἱ νᾶσος μη, Οἱ ονθ8, οἱ :.", εἰς. Τάςθο αιιοά δἰϊι κι διαμασσᾷν τὴν τοοφὴν, αἰιυὰ μηρνχᾷν᾽ υἱ [, Ἰη δι ισιγα, ἀπ τὰ - πη 1Ὲ : αἰϊυὰ Ἰ16π πίνειν, ᾿ χαταπίνειν" 4ιο- τι ἢΠ10 δίδοτε, ἢος δίποδι ἀφφίμιἑτο. Ῥταθιαι ἐφίτ νέγίεγὰ : Απὶ μια θα φιώ εἰϑα πια- δίίσαπι αἰψια σοπιπιπι υἱυίματα ξαπὶ; φῶ υότὸ ἀεφίμείεμι ἐμ ότι, οὐἱραγώ. Υἱὰθ Ατίβίοι. ἡΐ- διογία απὶπιαίΐμηι. ἈΠΤΤ. () Καὶ ἱππη.Ἰάτους.ἢος οπἱδῖξ ἰηίογργοϑ ἐσοι8- [ , ΔἋἸάΙ ογβο, ας οείογεδ. Εἰοζλη8 τμϑἰρ!οΓᾶ. Ἱππήλατος μγορτγίε θαυ0 γϑοίυβ, απΐ 6δ [δγ- ἰυγ, υἱὐ αἰ ΥἹγ , ἴ δίμ! ἰηιοἰ γί ἰη ςΟἰεγ . "ρ. ἘΡΙΘΤΟΙΑΆΒΌΝ .]. -- ἘΡΙΘΤ. ΟΥΧΊΙ. τὴν τοῦ λέγειν ὁδόν " πρὸς δὲ τὰς των χαχηγόρων Α ὑπέεεπὶ [ ργξῦθη8 “. (ομῖγα δὰ πηδι οὐϊέογαι οἱ χαὶ συχοφαντῶν λογοποιίας, χεχλεισμένας ταύτας χαὶ ἀδάτους διαφύλαττε, διὰ βλοσυροῦ βλέμματος ἀναστέλλων αὐτῶν τὴν ἐπὶ τὸ χείρονα λέγειν ὁρμήν. ΡΚΑ'. --- ΘΕΩΝῚ ἘΠΙΣΚΟΠΏ. Περὶ ἱε