Letter 505

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Peter Date: ~410 AD Context: Isidore on ingratitude as a serious failure of character — the person who does not recognize and acknowledge what has been given to him has a distorted picture of reality. Ingratitude, Peter, is not merely an unpleasant quality — it is a failure of perception. The ungrateful person does not simply withhold thanks; he has failed to accurately see his situation. He has not noticed, or has minimized, or has attributed to his own merits what was actually given to him. This distortion has consequences beyond the social rudeness of not saying thank you. The person who believes he has earned everything he has — who does not see the gifts of nature, of circumstance, of the care of others that constitute the preconditions for anything he has accomplished — that person is living in a smaller world than the one that actually exists. He has missed most of what he was given. Cultivate the eyes to see what you have been given, Peter. It is a much larger gift than you have taken stock of.

Δύο ταῦτα ἡγοῦμαι (ὦ τί σε χαλέσας τῆς ἀξίας ἐφάψομαι ) πεπειχέναι τοὺς ἀνθρώπους, τῷ θείῳ χηρύγματι ἀσμένως προσελθεῖν, ὅ τε λόγος ἀξιό- χρεως ὧν, ὅ τε τρόπος τῶν χηρυττόντων. Θάτερος γὰρ θατέρον νεῦρα χαὶ ἰσχὺς ἐτύγχανεν " ὁ μὲν λόγος ἀξιόπιστος ὧν, ὁ δὲ βίος ἐγγυώμενος τὸν λόγον. Οὗ γὰρ ἄλλα χηρύττοντες, ἕτερα ἔπραττον " ἦ γὰρ ἂν γέλωτα ὥφλησαν, ὥσπερ τινὲς τῶν νῦν " οὐδὲν γὰρ βούλομαι δυσχερὲς εἰπεῖν " ἀλλὰ συμδαίνοντα τῷ λόγῳ τὸν βίον παρεχόμενηι, ἐχειροῦντο τούτους. Διὸ καὶ ὁ Χριστὸς, εἰδὼς ὡς λόγος μὲν χηρεύων πράξεως ἀσθενής ἐστι καὶ ἀδρανὴς, ὁ δὲ παρὰ τῶν πράξεων ἐμπνεόμενος ἔμψυχος, χαὶ γοργὸς, χαὶ δραστήριος, πᾶσαν αὐτοὺς ἀρετὴν καὶ φιλοσοφίαν διά τε ἔργων διδάξας, δ:ά τε λόγων παιδεύσας χαὶ χοσμή- σας τοῖς θείοις χαρίσμασι, οὕτως ἐπὶ τὴν θήραν τῶν ἀνθρώπων ἐξέπεμψε. Μάλα γὰρ ἀχριδῶς ἡπίστατο, ὅτι οὐχ ἧττον τῶν σημείων, ὁ τρόπος τῶν χηρύχων ἐπάγεσθαι τοὺς ἀνθρώπους δυνήσεται. Διασπαρέντες χαθάπερ ὑπόπτεροι γεωργοὶ, τὸν λόγον τῆς εὐσεθδείας χατασπείραντες, καὶ τὸν τρόπον χατὰ τὴν ὑφήγησιν τοῦ διδασχάλου ῥυθμίσαντες, τόν τε βίον οὐ μόνον ἄληπτον, ἀλλὰ χαὶ θαυμαστὸν παρεχόμενοι, πάσης περιεγένοντο τῆς ὑφ᾽ ἡλίῳ" χαὶ οὔτε σοφία, οὔτε δυναστεία, οὐ πλοῦτος, οὐ βασιλεία, οὐ τυραννὶς, οὗ βαρδαριχὴ ὧμό- ΥΑΒΙἙΣ ΓΚΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕἕ. () Ἧοχ ἀσθένεια πιοτγίτο : 9ρ6ςῖα 65ι, Δ᾽])ιονγγοῖ οδηΐπὶ ἃ ἰοοὶ κει θηίία. ᾿ΘΓρΓ68 Μιἀδῖυγ οἱ βδυ5ι - τυ ἀ48Ππὶ ρι355ὲ νούδη) συγγένεια, νΘΓΕΠ δηΐ ἢ ο05η9- ιἷἰο. Οοἀ. ΑἸι. 4ἰἴδιῃ ὁχ σοῃ]θοίι γα [οἰ] Οπθὶῃ ἦν " Γ- Εἶπα βυφροτγὶι, δὶι ] δου , ἴσως εὐγένεια. ΡΟΒ5ΙΝ. () Οὔτε γὰρ τῷ ἀρ., οἷς. . 5η6 ἀυδθῖο " ἀο88 δυηϊ. πίογργαϑ βιιβρίςδίυβ 6ϑὶ ἰοφθηάυπι οὕτω γάρ, υἱ αυἱ νεγίογῖ!, εἰς ἐπι. Εβο νϑγδηὶ οἵ ρυὶπι!- ἔοι πὶ) βου ρίυγαπὶ βισροτγὶ οὐ. αι. οἱ Αἰι. ὀχ ϑίΐηο0. ΗἸ σομοογαϊ6γ ἰθσυηϊ, σύ τε τῷ ἁ ἱστῳ, οἰς., παηὶ εἰ ἴιι ργι(είαπίςεὶπιαπι ἰηϊ αἴας οὐρεῖν οἰς., αι Οριϊπιὸ ργαοσαδη(υ8 οΟἰιδογθηῖ. [ν. ἘΡΙΞΤΟΙΑΆΟΜ ,. . -- ἘΡΙ5Τ. ΘΟΙΗΥ͂. «ης, οὗ δαίμονος φάλαγξ (), οὐχ αὐτὸς ὁ διάδολος, Α Πο6. πιούο " οπιπὶ Γεργαὶ δ δ᾽ οηἶδ ἢθ( ΓΕΠΊΟίϑιΝ, οὐ λιμὸς, οὐ χρημνὸς, οὐ δεσμωτήρια, οὐκ ἄλλο τῶν δοχούντων χαὶ ὄντων φοδερῶν αὐτῶν περιεγένετο" ἀλλὰ πάντες εἶξαν χαὶ παρεχώρησαν, χαὶ τὴν ἧτταν νίχης ἀπάτης καὶ τροπαίων ἡγήσαντο εἶναι λαμπρο- τέραν. “Αμεῖνον γὰρ τοῦ χαχῶς νιχᾷν τὸ χαλῶς ἡττᾶσθαι νομίσαντες, οὐρανοπολῖται () κατέστη- 86ιὶ οἰἴδι ρΓΟΥΒ05 δι μη γα πὶ ργοοόγοηί, ἢδο - λυπῇ γΓαϊΐοηο, αυϊάαυϊά ἰθΡΓϑΓιπὶ ] ἰυξῖγαι, ἀονὶ]- οδγυηῖ : Π641ι6 βδρίθηιὰ οἱ ἀοοίτίη8, π6ς ροίθ1:- ιἷα, πΠ6 Ορϑϑ, πὸ γοβηυπι, Π6 ΕΥΓΔΠΠἶἷ5, Π6 ὨΔΓ - γίοα ογυάθ , η6ς ἀφδοηηθηυπὶ μἤ δίῃ χ, η6ς ἀΐλ 0Ὸ- [ 'ρ86, " [4Π , Π6ς ρΓοΟΙρ εἶσ π , η6 ν͵ηου , πδς ἀδηΐφυο αἰϊυαὰ φυϊ 4υδπὶ ὁχ , Ὠογγοη δ᾽ ΥἱάδηίΓ, ΓΟΎΘΓΔ Δυηϊ, 'ρθος [Πἀϊτ ἃς ἀα]οεἶϊ : νϑγι! Οπηθβ οοϑβϑόγυηὶ δα ὩΔη08 ἀσδάδγιηϊ, εἰδάδιμημο οχμηὶ νἱοϊογία οἱ ἱγορθὶβ δρίϑηιϊΐογεπὶ ὀυχοριηὶ. Ῥγεβίδη Θπίπη ἰυιςΔη[ » ιοποδία Υἱηοὶ, 4υ8π Πη816 Υἱποδγα, Ο08 ] εἶν σοηβίίταἰ δυμῖ. ΣΝΒ΄. -- ΜΑΡΤΙΝΙΑΝΩ, ΖΩΣΙΜΩ, ΜΑΡΩΝΙ, ΕΥ̓́ΣΤ Κινδυνεύετε, ὡς πυνθάνομαι, πεφραγμένας ἀπογνώσει τὰς ἀχοὰς ἔχειν, χαὶ ὡς ἂν πάλαι χαθ- Β οσιώσαντες ἑαυτοὺς τῷ τῆς ἁμαρτίας θανάτῳ παρ- οξύνεσθΞς πρὸς τοὺς τῶν χαλῶν παραινέτας. Εἰ «οίνυν ταῦθ᾽ οὕτως ἔχει, θρήνων χαὶ ὀλοφυρμῶν, οὗ συμδουλῆς χαὶ παραινέσεως, δίχαιοι ἂν εἴητε λοιπὸν τυχεῖν. ΣΝΙ. --- ΤΟΙ͂Σ ΑΥ̓ΤΟΙ͂Σ. Εἰ καὶ αὐτοὶ πολιτείας ἀρίστης ἀμύητοι χαὶ ἀτέλεστοι ὄντες, τὰ μὴ λόγῳ ῥητὰ, τοῖς ὥσπερ ὑμεῖς διαχειμένοις σαφηνισθῆναι διὰ λόγων παραχεχληχό- τες, τὸν πρὸς τὰ πράγματα λογισμὸν λανθάνετε κλεπτόμενοι " ἀλλ᾽ ἐγὼ οὐ τόλμῃ προαχθήσομαι εἰς πὸ ῥητὰ ὑμῖν ποιῆσαι τὰ τέως ὑμῖν ἄῤῥητα, κχαὶ ὑπὸ λόγους ἀγαγεῖν, τὰ ὑπὲρ τὰς ὑμετέρας ἀχοάς. Οὐ γὰρ θέμις, οὔτε τοῖς ἀνιέροις τὰ ἱερὰ ἀχούειν, οὔτε τοῖς βεδήλοις τὰ ἄδυτα χατοπτεύειν. Ὁ γὰρ θεσμὸς οὐχ ἐᾷ, μᾶλλον δὲ ὁ θεῖος χρησμὸς οὐχ ἐπι- τρέπει, διαῤῥήδην βοῶν ε Μὴ δότε τοῖς χυσὶ τὰ ἅγια. » Διὸ χαὶ αὐτὸς ἔχων μὲν εἰπεῖν, ὑμῖν δὲ εἰπεῖν οὐχ ἔχων, παραινῶ μᾶλλον ἀπέχεσθαι μὲν χαχίας, ἀντέχεσθαι δὲ ἀρετῆς. Εἰ γὰρ ταῦτα ποιή- σετε, τῆς ἑρμηνείας ὦν' γεγράφατεο, οὐχ ἀνήχοοι ἔσεσθε.