Letter 818
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Τὸν στιχισμὸν τῶν βιδλίων, ὧν γέγραφά σοι, τῷ φίλῳ δήλου μετ᾽ ἀχριδείας, ἵνα μὴ ἕρψασα λήθη, σοὶ μὲν ζημίαν, αὐτῷ δὲ ψῆφον ἀγνωμοσύνης () ἐπ- αγάγῃ. Π7΄. --- ΛΈΟΝΤΙΩ ΕΠΙΣΚΟΠΩ. Αιτηϊε αι ρου πιογάϊυπι, ὃς θα βονο θη ἰᾳ πἰοι , Ο τὸ τῆς φιλίας προοίμιον, χαὶ ὁ τῆς ἀγάπης σπιν- δῖσιο ἰὰ ᾳυοι! οἱ πι8.) οἱ οριΐπη υἵγιιην Σα Ομ : Πι, Βι ΔπΊογα βαυοίαν!, ἰὴ ργοῦ 4ι οὐδ , ᾳυοά ἴῃ ἱρ5᾽.. Ἰηογῖ δηϊπηδάνογι!. Ῥοβιοδηνϑηι δηΐη ἰρδιπὶ ποη πιοάο υἱγίμἷβ οαυβα, ] οἱ ΐδη) ΘΟΙΓΌΤΑ Υὐγ ΔΙΠΟΓΡ ἰδ ποί, ΠΠΠνοηκ! αἴ Δ] Δοτὶ Δη1Π) ρογίουπι διἰδυηΐοπι σοπβροχὶ, Ὀΐης ΓΘ Π113ΠῚ ᾳφυοαυθ νἱγὶ [ [ἢ ΠΟ πὶ ᾿λη]ηλπὶ νθ8 οὐογαῖυϑ, δ4] ρθη) Ὡπηϑλι ᾿μοἰ ἴδιας. ΟἿ") θη ΓΉΡΘΙ ΠῚ ἰησδηὶ 14Π 50Ρ] : ρἰ6Ι3 (Ὠν βιϊδη ἠοσηνδῖ σοηνο ογ6 δῖ4ι: ᾿αυοίποϊηγα ΟΠ ΓΘ. ἢἷς ὙΘΙῸ ΟΟΥΓΘΙ ΔΓΠῚΪ5 ΔΨ ΑΥΠΟρ15- Ἰηἷ5 ᾿ηβι γι οἱ, Ποῖ ὈΓΪῚ5 [ΟΥΓΘ (ἰδ . ., ]. ὨΓΟΓΒ05 ἰη [ὈξΠ σοι 1556Π , μΟΤΑμ Ομ δτη οἱ ᾿ἱπίοσγηπὶ νἱοἰογίδην γοϊι η . ΗΟ τ ΓΒ ) ΠΟΙ 21η Π π. ποη ἀΐσηπη ἰσηΐ σι . [λχ ρεογερίου διίθηβ88 ], . ρυγηνληδὶ!. Νὰ) δἃ ἀϊνίη! Ἀπιουῖϑ ίαχ οϑί. (ὐογρόγθης δἰησι θη), ὑἱροῖο δ) οι . οἱ 'ι πῈ ( αδηἀοχυϊάσιη ἃ οογροιΐθυδ ἢηχὶβ εἰ οϑάιοἰς ςοὐριῃθιίαι!ν. ) Π , δίφυς Πογιη θὴρ, χαὶ τὸ τρῶσαν ἀμφοτέρους, ἐμέ τε καὶ τὸν ἄρι- στον Εὐτόνιον, εἰς τὸν πρὸς ἀλλήλους πόθον, τὸ μισῦ- πόνηρόν ἐστιν ἦθος. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδον αὐτὸν οὐ μόνον ὑπὲρ ἀρετῆς, ἀλλὰ καὶ ὑπὲρ τῶν φιλαρέτων ἡδέιος χινδυνεύοντα, ἀπὸ τούτου χαὶ τὴν λοιπὴν φιλοσοφίαν τἀνδρὸς ἰχνηλατήσας, ἐτρώθην πρὸς φιλίαν. Ἐπειδὴ ὃξ χαὶ σοφιστομανοῦντές τινες τὰ δόγυατα τῆς εὖσε- θείας λυμήνασθα! ἐμηχανῶντο, ἐνταῦθα φραξάμενοι τοῖς Σχείνων ὅπλοις, χαὶ τοῖς συλλογισμοῖς πατάσσον- τες, οὐ πρότερον ἀνήύχαμεν, ἢ τελέως τρέψασθαι, χαὶ τὸ χράτος χαθαρῶς ἀναδήσασθαι. Οὗτος δεύτε- ρος ἡμῖν τῆς ἀγάπης οὐχ ἔτι σπινθῆρ, ἀλλ᾽ ἔδη πυρ- σὺς περιφανῶς ἐξήφθη, χαὶ παρέμηνε. Τοιοῦτος γὰρ τοῦ θείου ἔρωτος ὁ νόμος. Ὁ μὲν γὰρ σωματιχὸς, ἅτε “ γαμαίζηλος ὧν (ἐπε: δὴ ἀπὸ ῥευστῶν συνίσταται σι»- μάτων), ῥεύσει, χαὶ δίχην ἀνθῶν μαραίνεται. Οὔτε Υὰρ πῦρ μένει τῆς ὕλης τῆς τὴν ὑπόθεσιν τῇ φλογὶ δεδωχυίας ἀναλωθείσης, ἀλλὰ σὺν αὑτῇ συναπέρχε- ται" οὔτε πόθος ἴσταται μαραινομένου τοῦ ὑπεχχαύ- ΥΑΒΙΑΣ ΕΟΤΙΟΝΕῈΒ ΕΤ ΝΟΤΑ͂.. () Οοε, γαιῖς. βοΐν5 ἀποχλείεις ρ6Γ [τὰν ἰπδαοιῖι σογιθθπ5 ἀποχλείσεις. ΡΘΕΘΙΝ. () (οι. υἱυ8 Υ4ι1. [6κἷῖ ἀγνωσύνης. ἴ0. : ἘΡΙΘΤΟΙΛΆΠΜ . ΠΙ. --- ΕΡΙΞΤ. ΧΟ. ματος. Ὁ δὲ χατὰ Θεὸν χαὶ σώφρων, ἐπειδὴ πράγμα- Αἰ ἰηϑῖ. πηαγουδεῖ!, Ναιὴ πδηυ6 ἰφυΐβ Δυβιιπιρίδ δὰ τος ἑστῶτός ἐστι, διὰ τοῦτο χαὶ μόνιμος " χαὶ ὅσῳ τὸ πιδίογία, 4ιΚ8 ΠηΠΠΠῚ85 Δ 5ΆΠΊ ΡΓΦΠΝ, πηποῖ, γ6- χάλλος αὐτῷ τῆς ἀρετῆς φαντάζεται, τοσούτῳ ἑαυτῷ τγυπὶ ὑπ8 Οηπὶ δὰ Δ βοδαὶι : πος βογρί(ο λίπα οχϑιίη- τε χαὶ ἀλλήλοις συνδεῖ τοὺς τῶν αὐτῶν ἐραστάς. οἰ0 ἱρηίΐουϊο ἀπηοὸῦ ουπείδι!. Αἱ ἀϊνίηυς οἱ ρυιΐεις ΔΠΟΓ, Γαΐ Πγπμῶ8 . 6ϑί, ργοΐβάβ βιδ αὐυοᾳῦ6 ἰρβθ6 δεῖ : σιοαιθ υἱγίυ . ρος γί τὰ - π6 πη πη φίϑιυγΓ, 4υο4υ8 ἀτγοίίιδ, οἱ δδοῦπι οἱ ἰηι6Γ ὀαονίποῖ! ΄υΐ δἀτυιπόδηι του ἀα5ἷ- ἀοτῖὶο Π6ῃ . ΠΗ΄. --- ΤΏ ΑΥ̓ΤΩ. ΧΧΥΧΥὺ ]].--ΕἸΌΕΝ. Εἰ χαὶ εἰσί τινες, ὡς ἔφης, τῶν τὴν προστασίαν Οιδιην δ ΟΧ ἢἶ8, 4ι ρΟρΡΪ] συ ΓΆΩ, ρΓΙ6Οίι- τῶν λαῶν ἀναδησαμένων, ἀπὸ μὲν τῆς τῶν πενήτων ΓΑΙῺ δ. ΒΟΘΡΟΓΙΝ, ΠΟΠΠΗΠΠΪ δἰμί, υδ λυ ( ἐϊείμπὶ σχήψεως ἀρχόμενοι, εἰς ὃὲ τὸν ἴδιον χρηματισμὸν τε- , 4υΐ ΟἸΙΠ ΡΔΒΡΘΓΙ ΠΝ ΠΟΦΟΙ ΠῚ Δ8ΟΓΟ ὈΓΪΙΏΟ ]. λευτῶντες " ἀλλά γε αὐτὸς μὴ τοῖς ναυαγοῦσι πρόσ-ἠ πηγυΐθι, ἰη ργίγϑίυ) ΙΔπάδηι απ ρφίιπ) (: Δ η] : εχε, ἀλλὰ τοῖς τοὺς οἴακας ἀσφαλῶς μεταχειρίζουσι, ἴα ἰλτηθη ἰἴ5, 4υἱ παυΐγαφί) [δοΐηϊ, πα διίθιἰθ, χαὶ ἐξ οὐρίας πλέουσι. γ ΡΠ ἰΐ5, 4τ οἰανυν τὺ ἰΓδοϊδηϊ, δεςσιμμι ἃ ΔυΓἃ ΠΟΥ) ρΆΜΗΙ. ὦ ΠΘ΄. --- ἸΣΙΔΩΡΩ ΔΙΑΚΟΝΩ. ΕΥΧΧΙΧ, ---ἸΘ] ΘΙΑΓΘΟΝΟ. Τὰς ἑδδομάδας τοῦ Δαγιὴ. πῶς ἑρμηγεύδι ( ἢ. δαπὶοἰὶς ᾿μεϑαοπιαά ας φιοπιοάο ἱμιετργείθίμγ , Ἐπειδὴ φιλόπονο; ὧν χαὶ φιλομαθὴς, ἠθέλησας Θιυιηἀοφυϊήοεπι ργῸ ἰπήνπιγ ἀοοί"ι μαθεῖν πῶς ἐπληρώθησαν αἱ παρὰ τῷ Δανιὴλ ἀναγε- 5ιπάϊο ᾿μ Πρϑγα ἀνδ8, αυοηϑι ρϑείο ἀμαὰ δὃα- γραμμέναι ἑξήχοντα χαὶ ἐννέα δύδομάδες τῶν ἑτῶν, πηἰρίεπι ρογβογρίς βοχαρίία πότοηὶ δηπογιη ἤ6 - αἱ ἀπὸ τῆς οἰχοδομῆῇῆς τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀριθμούμε- ἀοημδ665, ΄αυξ ἢ ΘΓΟΒΟΙΥ ον 15π45 υγ] τ Π - ναι, χαὶ εἰς τὴν ἅλωσιν αὐτῆς τελευτῶσ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.