Letter 829

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of scripture. Scripture speaks with precision to those who read carefully. But it punishes those who read carelessly by allowing them to construct elaborate errors from fragments of truth. Read the whole text, not fragments. A verse torn from its context can be made to say almost anything.

Περὶ τῆς σοφίας Δανιὴ., καὶ τῶν παίδων γ΄. Οὐ τὴν παρὰ Χαλδαίοις περίεργον παίδευσιν ἔμα- θον οἱ παῖδες οἱ τρεῖς καὶ ὁ Δανιὴλ, μὴ τοῦτο νομί- σης. Οἱ γὰρ τοσαύτην τῆς εἰς τὸ θεῖον εὐσεδείας τὴν ἐμμέλειαν ποιησάμενοι, ὡς μηδὲ βρωμάτων βασιλικῶν μεταλαύεῖν, πότε ἂν ἠνέσχοντο, εἰ χαὶ μυρίοι ἠπειλήθησαν θάνατοι, εἰς ἀνελεύθερον παί- δευσιν ἐχχυλισθῆναι () ; Ὅτι δὲ ταῦθ᾽ οὕτως ἔχει μάρτυς ἀξιόχρεως ἡ Γραφὴ λέγουσα" ε Δέδωχεν αὐτοῖς ὁ Θεὸς σύνεσιν χαὶ φρόνησιν ἐν πάσῃ γραμ- εἷδπι ἰῃ φγϑιηπηδιΐοα οἱ βαρίθηϊα , » ος οβὶ : Ὦ ματιχῇ χαὶ σοφίᾳ, » τοῦτ᾽ ἔστι, πάσης προσδοχίας Ἐχϑραοοίδιίίομα οὔγηΐ ἃς (αἰαγῖ ἀοοιΓγΙ ἢ Ἐἰπογῖ8 δἰἴδι οαρίοθδηϊ. ΡΕῈΓ φγδπιπ (: ΘηΪπΠΊ, ογυἀϊι! ποῖ Θᾶπι , αὐ ΠΠἰ γῖ5 σοηιἰοίυγ, ἰηιο . Οηοά δυϊοπὶ [ἃ κἷϊ, ουὐπὶ ὁχ ρογδρίςιη) , ᾳυοὰ τγεορίϑη ἱπιαφίποπι, δυάδᾳφυδηυδι) δήοταγυηῖ Ὡ ἴυπ οἰἰαπὶ ἶηο ᾿ἰπαᾳυρὶ, 4ᾳηοά ἰιὶς ἰεοηΐδυκ, Π δὺ- ἰθπ ἰξηὶ νϑιδγδιϊοηὶ (ἀεγυπὶ. Ουοὰ δὶ ἀϊχογιμὶ ἰά ὀξύτερον χαὶ ἐλπίδος ὠχύτερον ἐδέχοντο τὴν ἐν γράμ- μασι παίδευσιν. Γραμματιχὴν γὰρ λέγει, τὴν ἐν γράμμασι σοφίαν. Ὅτι δὲ τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, δῆλον μὲν ἐστι χαὶ ἐχ τοῦ μὴ προσχεχυνηχέναι τὴν βασι- λιχὴν εἰχόνα " δῆλον δὲ χαὶ ἐχ τοῦ τὸν μὲν τοὺς λέον- τας αἱἰδεσθῆναι, τοὺς δὲ τὸ πυρ. Εἰ δὲ φαῖεν, Ἔχ παιδεύσεως Περσιχῆς, ἀποχρινάσθωσαν, Πῶς οὖν ΑΙ ΠΕΟΤΊΙΟΝΕΒ ΕἸ ΝΟΤΙΕ. () Τὰς ὑποθέσεις ἀχριδῶς ζητήσας. Β1 ., ἑπυεειραιἷς αἰ σοι οΥ ατρμπιεπιΐς. ῬῬοδβϑὶβ οἰἰδη), τεῦ. φιϊθμδάς ασίίμγ, ὧἂἱ τηοχ, τῶν ὑποθέσεων χη- ρεύουσαι, ἀγρυπηθη([ ἃς ᾿τηδίογι γθοία διἰάθ68, φμῖϑως ασὶίωτ. Ἰλιττ. () ᾿Αοδά. γαιὶς. θ49, ἐγχυλισθῆναι. ῬΟΒ5ΙΝ. ἘΡΙΒΤΟΙΑΆΌΓΝ . ΠΙ. -- ἘΡΙΒΘΤ. ΟΧΙΠ᾿ τῶν ἐν τοῖς μεγίστοις αὐτῶν ὄντων ἀξιώμασι, χαὶ Α ἱρεῖ8 Ρεγδίοδ ἀοοιτίπ Δἀπιίηΐουϊο οὐπι[φἰ5ς6, νϑὶ πὶ κάσῃ τῇ κατ᾽ αὐτοὺς σοφίᾳ πεπαιδευμένων, τοὺς μὲν οἱ λέοντες πρὶν τοῦ ἐδάφους ἄψασθα:, χατειργά- σαντο; τοὺς δὲ, τὸ πῦρ᾽ ῬΜ'. -- ΠΑΛΛΑΔΙῷ ἘΠΙΣΚΟΠΩ. Μὴ χαταφρόνει τῶν εὐτελεῖ σχήματι προσιόντων σοι" ἀλλὰ θαύμαζε τὴν ὑπομονὴν, χαὶ οἴχτειρον τὴν μεταδολὴν, λογιζόμενος, ὡς πολλοὶ βασιλικοῦ γένους τυγχάνοντες, τὴν τῶν θητευνόντων ἔλαχον τάξιν. Εἰ δὲ χαὶ ἀφανεῖς εἶεν χαὶ ἐξ ἀφανῶν, μηδ᾽ οὕτως ἀπο- στρέφου, ἀλλ᾽ ὄρεγε, ἐν οἷς ἂν δύναιο, χεῖρα " λογι- ζόμενος ὅτι καὶ ἣ δοχοῦσα δυσγένεια ἀχούσιός ἐστι, καὶ οὐ μεμπτή ἡ γὰρ ἀπὸ τῶν τρόπων, ἐστὶν ἡ μιαρά" εἰ δὲ χαὶ δύστροποι εἶεν, τροφῆς ἀναγχαίας ἀπολαυέτωσαν, καὶ διὰ τὸ ἀνθρώπινον, χαὶ διὰ τὸ θεῖον πρόσταγμα, τὸ μὴ μόνον παραχελευόμενον, παντὶ τῷ αἰτοῦντι διδόναι, ἀλλὰ χαὶ τὸ διδόμενον οἰχειούμενον. πεΐ ΐ γαϑροιάδϑηϊ, 6ΓζῸ [δοίυ! αἱ 4ιιὶ ἀἰρη δι88 ογηδιΐ, δίᾳψυδ οὐ πὶ Ῥαγϑί ας ὐοοσιγίη φοποῦγὸ ἰμπϑίγυοι! οἱ ἜΧΟΙ γαῖ, ρΔΓΓ Π Ἰ»οη68, 8η160 4υλπ ) βοϊυπι αἰ αίβϑθηι, σΟὨΓΘΟΟΓΙΗΙ, Ρογιΐπι ἰξηΐδ δυβυπιρβογίί. ΟΧΙ.. -- ΡΑΙΑΌΙΟ ἘΡΙΘΟΟΘΡΟ. Εοβ, αυἱ ἰπ ἰουἱ . Ὑἱ] [αΐτυ Δα ἀἼοσράιμξ, η6 (οηίθιηηθ, ΥΟΓ ἔας ρ4116118πῈ ϑήπηϊΓοΓὶ8, δογν πιυϊδι!οη πικἰδογίσογ ἢ σοι ον ΘΑ Γ , Πυἀὰ τδουηλ Γαρυΐϊδη8, ΠΝὉ], γασΐο ΦοηοΓΟ ΟΥΙΟ5, ἢ πΙΘγ θη δγογυπ Ο͵9586η) ΓΟάλοΙΟ5 [ . Ουοά 8ὶ οἱ οὐδευτὶ 5ἰ", 6ἱ Οὐ δοιιγῖ ρᾶγθηιυ5 οαἶ, " δἷς φυ θη) ἰδιῆθη Οαι ] ΓΙΟΥ͂, γϑγαιῃ, " ῦυ5 ἴῃ γε θι5 ροῖ65, πιϑηυπὶ ἰρδῖ8 ρογγίφα : [ΠΠυά εὐϊῃ 8ΔηΪΠπ) ἴ00 ξομβ᾽ γϑη5, φοηδγὶβ8 οἰ ἱχηο - ᾿Παιθὴν (Δ οχ δοιῃΐη ορὶνΐοηθ ἸΟ04 8Ὁ) πΐηἶ γοϊυηιαΥΐδιη , ργοϊπδ πθς Γοργοεηἀδηθλμπ). Νυὴ αὐ ἃ ΠΟΤῚ ὺ5 ΟΥιυν ΓΔ ΔΟ', ἀοσηγυπὶ τη - Ρυτὰ οἱ ὀχβθοῦδηιί( δϑὶ. Αἰίᾳυθ υἱ ἱπηργο ΐβ υο486 πιογΐθυ5 ὁ6Ιη08, [ (ἀπι6ῃ, [ ρΓΟρίοῦ Ὠυϊηδηϊαίθη, απ οὐ θεοὶ ργεθρίυμπι, 4ιἷ ποὴ πιούο αυϊνὶ ραιοι! ἀδγα ᾿υλ)εῖ, Βοὰ δἰἴδιη, ἰά ᾳφυοὰ ἀδίυπι οὶ, ] δβοίβϑεϊί, πϑοδβδβαγίαι ἰρϑὶ οἰμιπι οὉ- κἰινδηῖ. ῬΜΑ". -- ΑΕΤΙ ΚΟΜΗΤΙ. Κατὰ Σαδε..1ἰανῶγ΄. Θειότατος χαὶ ἄῤῥητος τοῦ Πατρὸς Υἱὸς, ὁ παρ᾽ ἡμῶν προσχυνούμενος, εἰχότως Λόγος προσαγορεύε- ται" οὐχ ὅτι Λόγος μόνον ἐστὶ, χαὶ τοῦ Πατρὸς ἑρμτηνευτὴς, ὥς τινες οἴονται () " ἀλλ᾽ ὅτι καὶ θᾶτ- τον ἢ λόγος δημιουργεῖ, χαὶ ἀπαθῶς ἐτέχθη. Λόγος δ᾽ ὧν, ἐνυπόστατός ἐστι, χαὶ οἰχείαν ἰδιότητα ἔχει. Ὅτι δ᾽ οὐχ ἔστιν ἀνυπόστατος, αὐτὸς ὁ Λόγος λόγους ἔχειν φράζει λέγων " ε« Ὁ ἀχούων τοὺς λόγους χαὶ ποιῶν αὐτούς. ν Εἰ οὖν ὁ Λόγος λόγους ἔχει. οὐχ ἔστιν ἀνυπόστατος" ἀλλ᾽ ἐνυπόστατος ὧν, διὰ τὸ ἀπαθῶς προεληλυθέναι, Λ