Letter 846

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of general. The spiritual life is a journey with a beginning, a middle, and an end. The beginning is difficult, the middle uncertain, and the end glorious. Persevere. What matters in the end is not what we knew but what we did with what we knew.

Οοιπηιο6 αυΐάδπὶ ἃίᾳυο ορρογίυηθ , 4υ8 δογί ρϑἶβιῖ, αῦδ δίάνγβυδ αἰσθγοηίυγ, αυΐ οοηἰυπ)ο! πὶ ἱπιυϊδγυηῖ, πἰδὶ ἱμ8ὶ ρ6οΠ8Ά886 οοπἤιογοηιυγ. σου ἤιθπιυ8 δυΐδηη ἰρ5818, ἰη Π1ρ6- διΐνα ͵8π ) ᾿,άγιιπὶ ΓΟΓΌΠ) πιρηιογία 6δὶ : αὐΐρρα 4ι85 ἦϑῖα ἰἀπιροῦὶ5 Ορα δίᾳυθ δυχὶ!ο ἀδοιϊ λυ 5ἰ.. ΟΟΧΧΧΙ. --- ΑΝΤΙΟΟΘΙΟ. μά : « ΝΟΥ ρματεεί οὐμίμα πόδι δ. ν Ουϊάμδιη οδυδῶ :, ἰη4υ18, φυληιοῦγοιι δυᾶνὶ . δὲ ἰ6η ἴο) ἀδ δυύδεὶθ ροΓ Εζϑο ιίοί θαι ἀἰἶχΘ- Τί], « Νοι ρατοσί οαυυ8 Π16118, ΠΟ ΠΟ ΓΘ ῸΓ "." Αὐυὰὶ ἰφίιυν. Οσοηΐάπι ἰῃ πη ἰΘροΓὶθυ8 θἃ - Ιόγὰ ἀεδίψηδγδηϊ, πΔ νϑηΐϑ πηΘΓοὈδηιϊυ, . Π60 ρτορ[οίλγυιϊ! ΒΟΓΟὨἶυ8 ΟὈΙΟΙΏρΟΓΔΙ , μος ἀϊνί πα δοποί οἷα οὐπὶ δηϊτὶνς σοηδβίἀογδηῖθβ, ΣΛ΄, -- ΑΦΡΟΌΔΙΣΙΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Καιρίως ἂν τὰ γράφεντα παρὰ σοῦ ἐλέγετο τοῖς εἰς σὲ πεπαρῳνηκχόσιν, εἴ γε μὴ ὡμολόγουν ἐσφάλ- θαι. Ὁμολογούντων δὲ, ἄωρος τούτων ἡ μνήμη, τῆς ἀπὸ τοῦ χαιροῦ συμμαχίας ἀμοιροῦσα. (). ΣΛΔ'. -ο ΔΝΤΙΌΧΩ. Εἰς τὸ, « Οὐ φείσεται ὀφθωλμός μου.» Τίνος ἕνεχεν, ἔφης, εἶπεν ἣ τῆς ἡμερότητος πηγὴ διὰ τοῦ Ἰεζεχιὴλ περὶ τῶν Ἰουδαίων, ε Οὐ φείσεται ὁ ὀφθαλμός μου, οὐδὲ μὴ ἐλεήσω; » ΓΆχουε τοίνυν. Ἐπειδὴ ἐν πολλοῖς χρόνοις ἦσαν συγγνώμης ἀμαρ- πάνοντες μείζονα, χαὶ μήτε τοὺς τῶν προφητῶν προσιέμενοι λόγους, μὴτε τὰς θείας εὐεργεσίας ἐν- νοοῦντες εἰς ἀνήχεστον ἐχπεπτώχασι χαχίαν" αὐτο- ἴηι ἀερ!ογδίδηι 4ιληγάδπι ἱπηργοῦ ίθπι ργῸ- Ὦ τελὴς δὲ χατ᾽ αὐτῶν ἐξενήνεχτο ἀπόφασις, ὥστε πα- Γυδγᾶηῖ, 8ἃ6 ραγίροϊδ δάνοῦβυϑ. ἴρ8086 δοηίθἶα ἰὰϊἃ θγδὶ, υἱ ΒΑΡΥ]Οη ἀδάθγθηϊιν, δίαᾳυα Ἰϑηι ἱπίογίγοηί (ηογϑιὶ δηΐπὶ θ π0 ἃ Οπθμηΐη0 ρορηἷ- ἰθηϊ4 ἀπο) : ργορίογθα, ἰπαυΐ!, ἢ0 οὐ ὀοτυη) ε8 - ραδοθῆναι τοῖς Βχδυλωνίοις, καὶ ἔργον τῆς τῶν πο- λεμίων γενέσθαι δεξιᾶς, ἤδει γὰρ αὐτῶν τὸ ἀμετα- νόητον " οὐδένα οἶχτον λήψομαι, φησὶν, ἐπὶ τοῖς πά- σχουσιν (), ὃ δὴ ἐπὶ τῶν Νινευϊτῶν πεποίηχα ΥΑΠΙΖῈ ΨΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕἕ. γοΓ8. ἰπδ ὅ μγὸ τοὺς οἰχέτας ἐχπολεμεῖ, οοι], . ὃν δογί!ϊ τοῖς: οἰχέταις πολεμεῖ, Γ8. 86ι . ρΓῸ ὑπὸ τούτων ἁλῷ, ἰάθι ἰορσίι ὑπὸ τούτοις ἁλῷ. Θυξ ΟΣ υπρυμίυῦ ἢ , ὁλιγωρίαν ἐχτίχτει, οἰς., δὶς δι εἴνογοθ ἰδριμ ἐπ ο04., ὀλιγωριῶν ἐμπέμπλῃσιν " δὲ δὲ τούτων περιείη, μνῆσις 6δἴς. [.Ψ ΡΟΒ5ΙΝ. () Ρεὸ φράσαι ςοι. αι. δοΥῖθ! φῆσαι. νοῦς. ἀονίψυς, υἱῖ. ορίδί. ρὑγὸ μάλιστα Ιορίϊ μᾶλλον. () [πβογὶ ρα [μθοπιῖϊο δ )6βὶ ἃ οοὐ. Ὑδιῖα. . [». () Υδγθυμι αἱ ταν ἢν 6ρ. ἐν οὐ ἀμοιροῦσα "ει εὐμ. γ4ι. βογὶ θίίυν, ἀμοιράσαι. ἰν. () Ργὸ εἷς νϑγ"» , οὐδένα οἶχτον λήψομαι, φησὶν, ἐπὶ τοῖς πάσχουσιν, δοι. αι. μαυδι, οὐδένα οὗἩ χα» ταλήψομαι, φησὶν, ἐφ᾽ οἷς πάσχουσιν. Π ππ δπὶ υ)ιιΣ ἰευι οι μᾶίοπι Γοορίδη ἀδηι ρυ10, ΠΟη ὈΓΙὨ]δΔΏ " "σσεἶτι5 Θηη βυηϊ οὐΐία, οὐδένα οἶχτον λήψο- μαι, οἷς. Ἰν. ἘΡΙΘΤΟΙΛΕΆΙΜ . ΠΙ. -- ΕΡΙΟΤ, ΟΟΧΧΧΙ͂. Ἐχεῖ μὲν γὰρ ἡ ἐπὶ τὸ Χχρεΐττον αὐτῶν ῥοπὴ τε χαὶ Α πη ἡ! δο γί οΟΥ ΘΟΙΠΙΟΥΟΒΟΡ, αυδιναιπηοάμτη τροπὴ χαιρὸν παρέσχεν, ἀναχληθῆναι τοὺς χαταχρί- τῆυς χαὶ ἀνατραπῆναι τὴν ἀπόφασιν. Ἐνταῦθα δὲ οὐδενὸς ἐπὶ τὸ βέλτιον βλέποντος, ἀλλὰ πάντων ἐπὶ τὰ χείρω ῥεπόντων, ἀναγχαίως ἡ χατὰ πάντων ἐχ- φέρεται φῆφος. ΣΛΒ', --- ΠΑΥΛΩ ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. Ὅτι πάσης ἐπέχεινα τόλμης, τὸ δογματίζειν τοὺς βιοῦντας αἰσχρῶς. Καὶ δὶς τὸ ΟΡ, ε Γγῶγαι τὰς ὁδούς μου ἐπιθυμοῦσιν, ὡς «λαὸς δικαιοσύνην πεποιηχώς. "» Χρὴ τὸν μέλλοντα περὶ Θεοῦ λόγον χινεῖν ταῖς ἀπὸ τῆς πολιτείας διαλάμπειν ἀρεταῖς. Τῷ γὰρ χα- κίας ἐραστῇ, οὐδὲ περὶ τῶν διχαιωμάτων αὐτοῦ, μή- τιγε () αὐτοῦ χινεῖν γλῶτταν, ἐπιτρέπει, ὡς ὑδρι- ζομένων τῶν θείων νόμων, ὅταν διὰ μιαρᾶς προφέ- ρωνται γλώττης. ε« Τῷ γὰρ ἁμαρτωλῷ, φησὶν, εἶπεν ὁ Θεὸς, Ἵνα τί σὺ ἐχδιηγῇ τὰ διχαιώματά μου " χαὶ ἀναλαμθδάνεις τὴν διαθήχην μου διὰ στόματός σου; » Καὶ διὰ τοῦ Ἡσαῖου μεμφόμενος τοὺς βίον μὲν ἀρίστου μὴ ἐπιμελομένους, τὰς δὲ οἰχονομίας αὐτοῦ αἰτιωμένους, φησί" ε« Γνῶναί μου τὰς ὁδοὺς ἐπιθυ- μοῦσιν, ὡς λαὸς δικαιοσύνας πεποιηχὼς, χαὶ χρίσιν Θεοῦ αὐτοῦ μὴ ἐχχαταλελοιπώς. » Εἰ δὲ οἱ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, τουτέστι τὰς οἰχονομίας (), πολυπραγμο- νοῦντες, πάντολμοι ἂν εἶεν, πῶς οὐκ ἂν ἐπέχεινα πάσης τόλμης χωροῦτιν, οἱ περὶ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ μιαρᾷ γλώττῃ λόγον χινοῦντες, χαὶ μάλιστα ὅταν τί ἐστι πολυπραγμονῶσι ; Χρὴ δὲ μὴ τί ἐστι περιεργά- ς ζεσθαι, ἀλλ᾽ ὅτι ἐστὶν ἰσχυρίζεσθαι. Καὶ σιωπῶ, ὅτι παρὰ Λα