Letter 849

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person, bishop Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of priesthood. The priesthood is a sacred trust, not a career. Those who pursue it for gain or status have already disqualified themselves. A true priest serves God's people, not himself. The priest who measures his success by income rather than the state of his people's souls has traded the priesthood for commerce.

Χρὴ μὴ μόνον ὑπὲρ ὧν εὐηργετήθης χάριν εἰδέ- ναι (), ἀλλὰ χαὶ ὑπὲρ ὧν χωλύῃ ἀδιχεῖν. Καὶ τοῦτο γὰρ εἰ καὶ παράδοξόν σοι φαίνεται, Ξὐεργεσίας εἶδος μέγιστον τυγχάνει. ΣΜΕ,. --- ΘΕΟΔΟΣΙΩ ἘΠΙΣΚΟΠΗΩ. Εἰχότω:;, ὦ θαυμάσιε, τὴν Πηλουσιωτῶν νῦν χαταθρηνεῖς πόλιν, καί τοι πρότερον μαχαρίσας. Ὅτε μὲν γὰρ, οἷα δὴ μήτηρ ἐπ᾽ ἀριστοτόχοις παιδὸς ὠδῖσι, τῇ τοῦ ἀοιδίμου ᾿Αμμωνίου τοῦ ὄντως ἐπι- σχόπου προστασίᾳ ἐνηδρύνετο, εἰχότως ἐμαχαρίζετο, ἅτε δὴ καὶ τῶν θείων, καὶ τῶν ἀνθρωπένων ἀγαθῶν ἀνάπλεως οὖσα. Ὅτε δὲ μιαρὸν χαὶ ξένον χαὶ ἀνθρω- Β πόμορφον θηρίον τὴν οἰκονομίαν αὐτῆς ἐνεχειρίσθη, χαὶ εἰς ἐσχάτην ἐρημίαν χατηνέχθη, εἰχότως ὁλο- φυρμῶν ἔστιν ἀξία. Ἐπ᾿ ἐχείνου μὲν γὰρ, ὥσπερ αἱ τὴν βασιλίδα τοῦ σμήνους ἐν εὑδρόσοις λειμώνων ἄνθεσι περιιζάνουσι μέλιτται " οὕτω πάντες αὐτὸν περιεῖπον, καὶ περὶ αὐτὸν ἐχόρευον. Ὄντως γὰρ ἦν καὶ τὴν ὁμιλίαν, χαὶ τὴν φωνὴν μελισταγὴς, καὶ χειρωτιχὸν ἐχέχτητο θέλγητρον. ᾿Επὶ δὲ τούτου " ἀλλ᾽ οὐδὲν βούλομαι δυσχερὲς εἰπεῖν " οἱ ὑπολειφθέν- τες τὸ πανηγυριχὸν ἀμείψαντες σχῆμα χαταθρη- νοῦσι τὰς σφῶν συμφοράς. Τὸ δὲ αἴτιον, ὥς φασι, τουτέστι, τὸ ἐπ᾽ ἐχείνου μὲν τὸ θεῖον θυσιαστήριον τῆς προσηχούσης τυγχάνειν ἁγιστείας, ἱερέων αὐτὸ περιεπόντων εὐαγῶν, ἐπὶ δὲ τούτου τοὺς μὲν ἕἐνα- γεῖς ἐγχρίνεσθαι () τοὺς σπουδαίους δ᾽ ἀπελαύνε- σθαι. Ὡς τῶν ἀναγχαίων τοιγαροῦν ἐῤῥᾳθυμημέ- νων, χαὶ τὰ ἄλλα πάντα διέφθαρται. Τῶν γὰρ ἀδύ- των ὑπὸ μιαρῶν ἀνθρώπων πατουμένων, ἄόδατος καὶ ἡ πόλις εἰχότως τοῖς πολλοῖς γεγένηται. Μὴ τοίνυν, ὦ ἱερὰ χεφαλὴ, χαταθρήνει μόνον αὐτὴν, ἀλλὰ χαὶ εὔχου, ὅπως εἰς τὴν ἀρχαίαν ἀρετὴν τε χαὶ εὐημερίαν ἀναδράμοι. ΑΟυδπιοῦγεη!., Ὁ δδόγυπι οἂρυξ, ΠΟῺ 68Π ἀυπίαχαϊ ἀοῖϊο, νϑγιιπὶ δἰΐδι), υἱ δι γϑίοσαπι υἱγίυϊθπι ἃ. [ - οἰταΐθιη δϑοδπάαί, ἃ ῃ60 ρΓδεΐθυ8 οοηίοηἀθ6. ΓσΟΧΕΥΙ. -.-- ΡΕΤΒΟ. Ῥαχ, ] δίϊβεχδιῃ [υδι 4π"ἢ Πα υοαί, ἀἰνίηα 4φυϑάδηι ΓῈ8 : ] Δ Δ]16Γ8 ]16Γ8 , υἱγίυ ρ - ἙπευΠη θη ἰαυείλοϊαι. Νὰπι οἱ ργθ οη θυ ἰμ Ὁ , 6ἱ ἰυρὶ8 ρᾶχ 6δὶ, Π ΄ ἡ πη ΐ γα πὶ ἴῃ ᾿οπλ ἡὰπὶ ροΓ- πἰοἴθη), ]. δυίθπὶ ἴῃ οὐἱυπι ὀχί πὶ : δὲ ρΔΟΘΠῚ ης πλϊηΐπηὸ ΔρρΟ δτῖπι σὰς [υδι εἰ πϊηἰ ογηδίδ . Αἱ [ πο δοδοβϑϑογίι, ἔππηὶ ἀθιηυπὶ μᾶχ γ γα γ0- οαὐίίυν. οὐἴδπι Ομ δι εἰχί! : «Νοη νοι η ϊ1- (6Γ6 Ρ2ΘΘΠ ΞΌΡΟΓ ἰθγγᾶη), ] ρἰαάϊαμ δ.» Νὰ) 4πο0 Ποη ΟΙΠΠηΘΠ) ράᾶοθηι, ) ἀυηίαχαί, ᾳυῷ . Εἰπη ν᾿ οοη)υποίδ 6δί, οἷαι ργοδογίθαι, ῃΐης ΜΔ1: ]). χ, δὅ4. ΣΜζ". --- ΠΕΤΡΩ. Ἢ εἰρήνη τῇ διχαιοσύνῃ συγχεχραμένη θεῖόν ἐστι χρῆμα᾽ εἰ δὲ θατέρα ἄνευ τῆς ἑτέρας εἴη, λυμαίνεται τῷ τῆς ἀρετῆς χάλλει. ἜἜστι μὲν γὰρ εἰρήνη χαὶ λῃσταῖς πρὸς ἑαυτοὺς καὶ λύχοις " τοῖς μὲν ἐπὶ λύμῃ τῶν ἀνθρώπων, τοῖς δὲ ἐπ᾽ ὀλέθρῳ τῶν προδάτων. ᾿Αλλ᾽ οὐχ ἂν χαλέσαιμι ταύτην εἰρῆ- νην ([) τὴν τῇ διχαιοσύνῃ μὴ χοσμουμένην. Εἰ δ᾽ αὐτῇ συνέλθοι, ὄντως εἰρήνη χεχλήσεται. Διὸ χαὶ ὁ Χριστὸς ἔφη " ε« Οὐχ Ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν, ἀλλὰ μάχαιραν. ν Ὅτι γὰρ οὐ πᾶσαν εἰρήνην, ἁλλὰ τὴν τῇ χαχίξ συνεζευγμένην ἀποχηρύττει, ΥΛΒΙΙΕ ΠΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΩ. () Ροδιὶ εἰδέναι πιοτῖ ὁ ϑδιρρίοι οοά. αι. , τῷ εὐεργέτῃ, οἱ γ6Γ5. . ῥΓῸ τοῦτο γὰρ εἰ χαὶ παραδ., οἷο... ΒΕΓΙΌΪ,, τοῦτο γὰρ ὅπερ παρ. ῬΟΒ5ΙΝ. () μοοὺβ τ1Ππ π΄ ὀίω, τοὺς μὲν ἐναγεῖς ἐγχρίνεσθαι, βυιμρί6 χ οοι!. γαίὶς. θ80, τοὺς μὲν εὐαγεΐς ἐλαύνΞσθαι, τοὺς δ᾽ ἐναγεῖς ἐγχ .» . Θιπ' ἐοῖὸ βοφιμίαγ ἰῃ , τοὺς σπουδαίους δ᾽ ἀπε-- λαύνεσθα:, οὔδινν! 1Π 0Ὸ σοάϊςα. . () Ργὸ ταύτην εἰρήνην τοεῖο ἰοκὶ οοὐ. γι. ταῦτ᾽ εἰρήνην. ἴρ. ἘΡΙΒΤΟΙΛΆΙΝ . ΗΙ. -- ἘΡΙ͂ΘΤ. ΟΟΧΙΥΠΙ. ἀλλαχοῦ φτ σιν, « Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν. ν΄ «αὶ ραίοι, ηιοὰ [1ο Ιοο0 8ἷϊ : «Ῥδοθιη πΊ63 πὶ ἀο νοὐ] .» Εἰρήνη γὰρ ὄντως ἐχείνη ἐστὶν, ἡ τῇ διχαιοσύνῃ, χαὶ τῇ εὐσεδείᾳ σεμνυνομένη. ΣΜΖ΄. --- ΕΥ̓ΤΟΝΙΩ ΔΙΑΚΟΝΏ. Μὴ φοδοῦ, ὦ μισοπονηρίας ἱερὸν τέμενος. τοὺς ἐλέγχειν μὲν ἀδυνατοῦντας, ἐλέγχεσθαι δὲ παραιτου- μένους, ἀλλὰ τὴν παῤῥησίαν θρασύτητος μὲν ἀπηλ- λαγμένην, προσηνείᾳ δὲ χεχραμένην ἐπιδειχνύμενος, προσδόχα ἀνύειν ([) τὰ πρέποντα. Εἰ δὲ χαὶ μὴ ἀνύσειας, ὡς γέγραφας, χαὶ Εὐσέδιος, χαὶ οἱ παρ᾽ αὑτοῦ οὐ δεόντως χειροτονηθέντες ἀντὶ τοῦ ἀμεί- ὄεσθαι χαχηγοροῦσι, μὴ ὀλιγώρει. Ὁ γὰρ ἀχοίμη- τος χαὶ πανεπόπτης ὀφθαλμὸς ὁ μισοπόνηρος χαὶ φιλάγαθος, σὲ μὲν ἀμείψεται, ἐχείνους δὲ ἀμυνεῖται. Ῥὰχ οἴη νΟΓῸ θ5