Letter 3

From: Pope Anastasius II, bishop of Rome To: Lawrence, Bishop of Lignido Date: ~497 AD Context: Pope Anastasius II, letter 3; written at the beginning of his pontificate, following the customary practice of new popes to send a formal statement of faith to Eastern bishops. Anastasius II, bishop of Rome, to Lawrence, bishop of Lignido, greetings. At the beginning of a pontificate it is the established custom of the bishops of Rome to send to the churches of both East and West a formal statement of the faith we hold and intend to maintain, following the practice of our predecessors. I send you this statement as part of that customary communication. The faith I profess is the faith of the Council of Chalcedon: that our Lord Jesus Christ is true God and true man, one person in two natures, divine and human, united without confusion, change, division, or separation. This is the faith of the apostles as the councils have defined it, and it is the faith I will defend throughout my pontificate. I write to you specifically because the see of Lignido stands at a point where the Eastern and Western churches come into close contact, and because those who serve in such positions need to know clearly where the bishop of Rome stands on the questions that have caused such distress to the church in recent years. I also wish to express my genuine desire for the healing of the schism that has afflicted us since the time of Acacius. That healing must come through the acceptance of Chalcedon, not through its abandonment. On this I am clear. Anastasius, bishop of Rome

(a.497.) Anastasii II papae ad Laurentium de Lignido^). J(l pontificaium recens assumptus pro medicina orthodoxiae et de more decessfh p. i rum suorum formidam fidei ad ecclesias mittit. I. In prolixitate epistolae dilectionis tuae magno nos gaudio ') Subauditur exordinm^ quo scil. Clodoveus Christianam fidem baptiami per- ce])tioue profiteri coepit. Atqui anno 49C jam labente (d. 24 Nov.) Anaataiiut poutificatum suscepit; igitur cum ejusdem anni exitu baptismus ClodoTei com> ponendus est. Cui aperte suHragatur s. Avitus VionnensiSf epistola 41 nataiem Domini diem regenerationis regis significans, ita ut baptismua iUe !die 25 Dec. a. 49G suHceptus esse diceudus sit. Hinc perspicuum est, et Fredegatium higt. c. 21 et Hincmarum ep. 4 c. 17 (^ad Ludov. reg. Germ.) et ep. 14 c 14 (ad pfo- ceres regni Franc.) falli, quum Clodoveum in vigilia sancti Pasrkae baptin^am scribunt. Utrobique autem iuscribitur Gehisii uomine. EPISTOLAE 1 — 3. 625 replesti in ea parte, in qua dictum est,.quod in Thessalouicensi (a. 497.) ^clesia vel in aliis similiter recitata epistola praedecessoris nostri ^^ e:xcessibus Acacii cuncti eidem anathema dixerint, nec quisquam ^mmunioni praevaricatoris sese miscuerit. Unde quia nos admones ^ectione fraterna, ut velut medicinam quamdam fidei episcopis per I ^»^yricum vel aliis ministrare debeamus, quamquam hoc copiosissime L ^attum sit a beatae recordationis praedecessore nostro; et quia mos ■ esl Romanae ecclesiae sacerdoti noviter constituto formam fidei suae )t ad sanctas ecclesias praerogare, haec eadem compendiosa nimis bre- j» Fit^te studui renovare, ut sub qua fide vivendum sit, secundum statuta patrum in-) hac nostra epistola propter brevitatem sine /astidio lector agnoscat. 2. Confitemur ergo, Dominum nostrum Jesum Christum Filium Dei unigenitum ante omnia quidem saecula sine principio ex Patre natum secundum deitatem, novissimis^) autem diebus de sancta vir- gine Maria eimidem incarnatum et perfectum hominem ex anima rationali et corporis susceptione, homousiou Patri secundum deita- teni; et homousion nobis secundum humanitatem. Duarum enim naturarum perfectarum unitas facta est ineffabiliter, propter quod nuum Christum eimidem FiHum Dei et hominis unigenitum a Patre, et primogenitum ex mortuis c<mfitemur; scientes, quod quidem coaeternus sit suo Patri secundum divinitatem, secundum quam opifex est omnium, et digiiatus est post consensionem san- ctae Virginis, quum dixit ad angelum: Ecce ancilla Domini, /2«/Luc.l,38. mihi secundum verbum iuum, ineffabiliter sil)i ex ipsa aedificare'*) templum, et statim sibi univit, quod non coaeternum de sua sub- stantia e coelo detulit corpus, sed ex nuissa nostrae substantiae, hoc est ex virgine. Hoc accipiens et sibi uniens, non Deus Verbum in carnem versus est, neque ut phantasma apparens, sed inconvertibiliter et incommutabiliter suam conservavit essentiam, primitias naturae nostrae suscipiens sibi univit. Nam principium Deus Verbum has nostrae naturae primitias per^) multam sibi boni- tatem unire dignatus est , quia non permixi us , sed in utrisque sub- •) Sic mss. Editi vero in novissiinis ... de sanctissima , et iufra, sanctissimae ffirginis, Deinde particulam staiim, ante sibi univit, ejusdem codicis auctoritate adjicimus, fovente K' stat sibi univit. Eo pacto confirmat Anastasius, quod Gelasius tract. in n. 2 vocat, sic nimirum Verbum homini unitum, ut utriusque naturae ineffa- bUiler unilio ab ipso conceptionis suae exortu mirabiiiter ac potenter exsisteret. ^) Ita mss. Editi multa sibi bonitate ... gui non permixtuSy sed in utriusque subsUifUia. SriSTOLAE KOMAN. PONTIF. I. -10 G2G S. ANASTASII II PAPAE (a. 497). staiitiis unus et ipse visus, secundujn quod scriptum est: Solvitttm- Jon.2,l9.^^j^^ /AVwe/, ef in tribus diebus resuscitabo illud, Solvitur enim Chri- stus Jesus secunduui eam^) substantiam, quam suscepit; et aohtom suscitat proprium templum : hoc ipse secundum diviuam substantiaiiii secundum quam et omnium artifex est. Nunquam autem per') re- surrectionem unitionis nostrae discessit a proprio templo, necc&c^ dere potest propter ineifabilem suam benignitatem. Sed est ipse Dominus Jesus Christus et passibihs et impassibilis : passibilis seci^' dum humanitatem, impassibilis secundum divinitatem. Suscita^^ igitur suum temphun Deus Verbum, et in se naturae uostrae resc»^' rectionem et renovationem operatus est. Et hanc Dominus Chrislrt^ j noster Deus, postquam resurrexit a mortuis, discipulis suis ostend^ 24,39. bat dicens: Palpate me et videte^ quoniam spiritus camem ei ossa n^ habef, guemadmodnm me videtis habere, Non dixit; quemadmodum m^ dicitis esse, sed habere: ut et qui habet et qui habetur considerans^ non permixtionem, non conversionem , non mutationem^ sed imita- tem factam respioias. Propterea et fixuras clavorum et fixionem lan- ceae demonstravit, et cum discipulis manducavit, ut per Omnia re- surrectionem nostrae naturae in se reuovatam doceret: et quia secundum beatam divinitatis substantiam iuconvertibilis , incommu- tabihs, impassibihs, immortalis, nullius indigens, perficiens^) omnes, passiones ipse permisit proprio inferri templo, quod virtute propria suscitavit, et per propriam perfectionem templi sui renovationem nostrae naturae operiitus est. Qui autem dicunt subtilem hominem Christum, aut passibilem Deura, aut in came versum, aut non cou- nitum"*) habuisse corpus, aut de coelo hoc detulisse, aut phantasma esse, aut mortalem dicentes Deum Verbum indiguisse, ut a Patre suscitaretur, aut siue aniina corpus, aut sine sensu hominem susce- pisse, aut duas substantias Christi, secundum permixtionem eonfu- sas, unam factam fuisse substantiam, et non confitentes Dominum nostrum Jesum Christimi duas esse naturas inconfusas, unam autem personam, secundum quod uims Christus, unus idem Filius: istoe anathematizat catholica et apostolica Ecclesia. 3. Haec ergo suiit, frater dilectissime, quae pro antidoto noe ^) cc meram, a' meam, littera w, qua antecedens vox deainit, perperam qaod antiquariis saepe accidit repetita. Certe Anastasins humanam Christi natnram nostram non meam appellare solet. ^) Ita mss. Editi post resuiTectionem unitionis nostrae naUtrae. UniUo aatoii pro re wiita liic accipitur. Mox K^ dignitatem (loco benignitalem). "») Ita corrigendum duximus, quod prius mendoae ac vitiosa interpmictioiie sic vulgatum erat: per/iciens omnes passiones, se permisil. Nuuc porro Dens Ver- bum eo modo perficiens omnesy quo superius omnium artifex praedicatur. ") cc cogniium. Retinendum cum a' counitum: quo verbo simiil exdoditar naturarum confusio, et corporis Verbo imiti perseverantia apte adstmitar. EPLSTOLAE 3. 4. 627 ^elbere mittere flagitasti; quod nullum amarum neque dulce noxium (a. 497.) ^idendum^®) refugit te. Nam et de uostro conventu disposueramus ^xiosdam dirigere, si ratio id temporis fieri permisisset: quod facere ^sredimus opportune, quum illarum partium correctio ad nos, juvante liomino, legatione**) plenissima, sicut confidimus fuerit nuntiata. Sperantes etiam de Dei nostri misericordia , ut huic praedicationi Bostrae clementissimus et Christianissimus imperator unanimitatem suam auxiliumque conjungat: quatenus pro fide, qua pollet, in illis r^onibus coerceat ^^), qui suis quaestiunculis et secundum elementa fflundi, sicut vas electionis ante praedixit, superflua vanaque concin- nant, nolentes contineri salutaribus disciplinis. Sed vos, sicut aitEph.4,'20. idem apostolus, non Ua^didicisUs Chrisliim, si tamen illum audistis et in illo docti estis, sicut est veritas in Jesum, quam utique ille apprehendere poterit, qui orthodoxorum patrum, sicut jam saepe dictnm est, observaverit instituta. Deus te incolumen custodiat, frater carissime!