Lucius Annaeus Seneca→Lucilius Junior|c. 64 AD|Seneca the Younger|From Rome|To Sicily|AI-assisted
Let us cease to desire that which we have been
desiring. I, at least, am doing this: in my old age I have ceased
to desire what I desired when a boy. To this single end my days and
my nights are passed; this is my task, this the object of my thoughts,
- to put an end to my chronic ills. I am endeavouring to live every
day as if it were a complete life. I do not indeed snatch it up as
if it were my last; I do regard it, however, as if it might even be my
last. The present letter is written to you with this in mind as if
death were about to call me away in the very act of writing. I am
ready to depart, and I shall enjoy life just because I am not over-anxious
as to the future date of my departure.
Before I became old I tried to live well;
now that I am old, I shall try to die well; but dying
<Ep1-425>
[1] Desinamus quod voluimus velle. Ego certe id ago <ne> senex eadem velim quae puer volui. In hoc unum eunt dies, in hoc noctes, hoc opus meum est, haec cogitatio, imponere veteribus malis finem. Id ago ut mihi instar totius vitae dies sit; nec mehercules tamquam ultimum rapio, sed sic illum aspicio tamquam esse vel ultimus possit. [2] Hoc animo tibi hanc epistulam scribo, tamquam me cum maxime scribentem mors evocatura sit; paratus exire sum, et ideo fruar vita quia quam diu futurum hoc sit non nimis pendeo. Ante senectutem curavi ut bene viverem, in senectute ut bene moriar; bene autem mori est libenter mori. [3] Da operam ne quid umquam invitus facias: quidquid necesse futurum est repugnanti, id volenti necessitas non est. Ita dico: qui imperia libens excipit partem acerbissimam servitutis effugit, facere quod nolit; non qui iussus aliquid facit miser est, sed qui invitus facit. Itaque sic animum componamus ut quidquid res exiget, id velimus, et in primis ut finem nostri sine tristitia cogitemus. [4] Ante ad mortem quam ad vitam praeparandi sumus. Satis instructa vita est, sed nos in instrumenta eius avidi sumus; deesse aliquid nobis videtur et semper videbitur: ut satis vixerimus, nec anni nec dies faciunt sed animus. Vixi, Lucili carissime, quantum satis erat; mortem plenus exspecto. Vale.
◆
Let us cease to desire that which we have been desiring. I, at least, am doing this: in my old age I have ceased to desire what I desired when a boy. To this single end my days and my nights are passed; this is my task, this the object of my thoughts, - to put an end to my chronic ills. I am endeavouring to live every day as if it were a complete life. I do not indeed snatch it up as if it were my last; I do regard it, however, as if it might even be my last. The present letter is written to you with this in mind as if death were about to call me away in the very act of writing. I am ready to depart, and I shall enjoy life just because I am not over-anxious as to the future date of my departure. Before I became old I tried to live well; now that I am old, I shall try to die well; but dying <Ep1-425>
Latin / Greek Original
[1] Desinamus quod voluimus velle. Ego certe id ago <ne> senex eadem velim quae puer volui. In hoc unum eunt dies, in hoc noctes, hoc opus meum est, haec cogitatio, imponere veteribus malis finem. Id ago ut mihi instar totius vitae dies sit; nec mehercules tamquam ultimum rapio, sed sic illum aspicio tamquam esse vel ultimus possit. [2] Hoc animo tibi hanc epistulam scribo, tamquam me cum maxime scribentem mors evocatura sit; paratus exire sum, et ideo fruar vita quia quam diu futurum hoc sit non nimis pendeo. Ante senectutem curavi ut bene viverem, in senectute ut bene moriar; bene autem mori est libenter mori. [3] Da operam ne quid umquam invitus facias: quidquid necesse futurum est repugnanti, id volenti necessitas non est. Ita dico: qui imperia libens excipit partem acerbissimam servitutis effugit, facere quod nolit; non qui iussus aliquid facit miser est, sed qui invitus facit. Itaque sic animum componamus ut quidquid res exiget, id velimus, et in primis ut finem nostri sine tristitia cogitemus. [4] Ante ad mortem quam ad vitam praeparandi sumus. Satis instructa vita est, sed nos in instrumenta eius avidi sumus; deesse aliquid nobis videtur et semper videbitur: ut satis vixerimus, nec anni nec dies faciunt sed animus. Vixi, Lucili carissime, quantum satis erat; mortem plenus exspecto. Vale.