Letter 2010: That I sent the servant who was needed for questioning from the basilica of Vienne to that of Lyon under guard —...

From: Avitus, bishop of Vienne To: King Gundobad of the Burgundians Date: ~500 AD Context: Avitus explains why he transferred a servant from the Vienne basilica to the Lyon basilica for interrogation, carefully navigating the relationship between royal authority and church sanctuary rights. Bishop Avitus to the lord King Gundobad. That I sent the servant who was needed for questioning from the basilica of Vienne to that of Lyon under guard — this was manifestly an act of both respect and obedience. For just as I did not presume to hand him over here without the protection of sanctuary, so I arranged for him to be brought near enough for the interrogation that the hearing required. Since the same rule applies everywhere and the same impossibility — or possibility — for the protection of the common ministry governs us all, I did not treat the properties of the Lyon and Vienne basilicas as separate but the sanctity of both churches as one. This should make intercession easier rather than harder.

Avitus episcopus domno Gundobado regi. Quod servum, qui discussioni necessarius credebatur, de Viennensi ad Lugdunen- sem basilicam sub custodia destinavi, timoris et oboedientiae fuisse manifestum est. Nam sicut eum hic inexeusatum tradere non praesumpsi, ita illic interrogationibus, quas audientia postulabat, vicinum fieri procuravi. Cum vero et regula ubique una sit et eadem seu impossibilitas seu facultas pro communis ministerii observatione nos maneat, non ego proprietatem Lugdunensis et Viennensis basilicae, sed reverentiam ecclesiae utriusque tractavi: unde intercessionem facilius de proximo suggerendam, quod utrumque nostrum tangere poterat, praesens episcopus allegaret. Si quidem in omnibus locis sanctis sicut ministerio nostro eadem caritas, ita imperium vestrum at- que potestas est. Vt taceam, quod servus ipse a domini allocutione digressus non debuit pro concitanda mihi offensa Viennensem expetere, qui illic positus intra Lug- dunensem se potuit ecclesiam continere. De causa vero, in qua coram examine celsi- tudinis vestrae callidus depositi negator arguitur, talis conscientia mea est, qualis deo et vobis in omni actu meo et conversatione monstratur. Quamquam etiam me tacente interpellantis simplicitas, quae, ut pii domni dicatis non dubitarit operatione diffiteri, quid in eius consolatione voluerim, si Christum cogitat, poterit profiteri. Quod etiam testificatione praesenti de servis vestris, civibus meis, aliqui cognoverunt. Pul- satis autem, qui laboriosus extra ordinem suum in omni parum stabilis dicitur esse responso. Vtrum de me certa suggerat, deus vobis declaret et veritas; qui castigatus a me eo forte spiritu falsitatis irascitur, quo contra simplicem de depositi infitiatione mentitur; licet deo vobisque propitiis parum ad defensionem suam proficiente com- mento, dum se a me dicit admonitum, ne redderet, diffiteri non potest, quod accepit. Quae professio sua, etiamsi censeatis, quod gravare me debeat, illum non potest sub- levare. Ego tamen praeceptum vestrae pietatis operior. Quicquid habet ecclesiola mea, immo omnes ecclesiae nostrae, vestrum est de substantia, quam vel servastis hactenus vel donastis. Quod inspirante deo praeceperitis, in quantum habuerint vires, parere conabor. Ceterum cum divinae maiestatis adspectus nil ita post offensam suam quam vestram semper timuisse me cernat, hoc suppliciter quaeso, ut infelix ille, ad cuius accusationem satis sufficit, quod excusat, apud iustitiae vestrae animos non me faciat suae infidelitatis socium, etiamsi viderit pro vestra commotione multatum.