Letter 25

From: Avitus, bishop of Vienne To: Ruclo, vir illustrissimus Date: ~515 AD Context: A post-Easter letter reporting on conditions in the region and expressing hope for continued peace amid rumors of military threats. Bishop Avitus to the most illustrious Ruclo. After the feast, during which our hopes for the presence and safety of our lord were rightly fulfilled, I dispatched my official letter to him. And now the service of this letter is offered to you as well — you who hold a special place in my heart. Through it I report that we celebrated Easter successfully, as far as was possible, amid the many rumors of events. I pray that the fullness of the divine gift may continue to bless us, if the graciousness of your own correspondence comes to us as well, bearing similar news of your prosperity. So please write, and let me know how things stand with you and yours.

Avitus episcopus viro illustrissimo Rucloni. Post festivitatem, in qua de praesentia vel incolumitate domni nostri vota nostra merito claruerunt, paginis ad ipsum officii destinatis iure vobis, peculiaribus pectoris mei, etiam praesentium litterarum famulatio offertur. Per quam nos inter tantos, ut fieri potnit, rerum rumores pascha prospere transegisse significo, sic mihi eius pleni- tudine divini muneris beneficiis proventura, si vestri quoque adloquii dignationem cum simili prosperitatis agnitione meruero. Leonianus archidiaconus v. s. Sapaudo. Licet pompam convivii principalis marinis deliciis terrestribusque fulgentem lucu- lento sermone descripseris, in cuncta declarari amorem consuetum est. Securus enim taliter recitas, postquam datam tibi materiam non versibus, sed dentibus expedisti, cum in uno prandio, quod vix duo burdonum terga detulerant, unus venter inclusit, cum inpexum neglegens crinem alvum nimietate concretam pectinibus pexuisti. Quod licet ad insultandum mihi exaggerasse te pateat, ego tamen constanter affirmo nullum similem nostri, sive esuriat ille seu comedat, beatum merito nuncupari. Nam ut de primo, quod exposuisti, ferculo colloquamur, parvum tibi poenae genus putabas afflictum, quod appetitum interioribus inhiantem devorabili tegmine pavus isicio con- clusus excludit et repedans accensis faucibus gula aliquantula temporis mora sub docti incisoris pependit arbitrio. Sicque factum est, ut bibendo cibos, pocula ruminando, primam prandii partem esuriens querelis, medietatem comedens rapinis, ultimam satur lacrimis occupatione nec tibi dixerim profuisse, quod defui: vel nobis, quantulum- eumque tibi superfuit, omnibus satisfecit. Nam cum tu in tanta convivii beatitudine deliciatus maxime, tardissime satiatus vix te possis probare felicem: quid de me misero censeas, interrogare praesumo, qui ad regalis mensae abundantiam non permittor et in ecclesiasticae frugalitate non saturor; qui sub honoris nomine custodiae mancipatus, quasi ad primam vocatus et a meliore praeventus, ne possim fugere, iacere com- pellor; impleor oleribus et inflor napis, abundo leguminibus, sed quae tellus, non pontus emisit. Inter haec qualia fuerint bonae memoriae quondam ostrea, nec recordor. Si modicum quid vasculo uno minimo semipleno vini pallentis apponitur, et hic modus vel regula custoditur. Iam de cibis taceo: in accipiendis recentibus maior est poena; musta deposcens aut medicina patior aut aliquid rapuisse confingor. Summa inoppor- tunitate perago, ut tres recentes aliis plus praesumam. Ipsae etiam paterae, quas confictis casibus frango, cotidiana reparatione decrescunt. Quapropter laboriosis tan- tum insultare desiste: quia, cum utrique nostrum cotidianum fatum sit, quod quisque sortitus est, tum familiaris miseriae oblivisci potero, si epulo suo domnus noster sic adesse me iubeat, ut adesse contingat.