Letter 217

From: Unknown correspondent To: Pope Hormisdas, Rome (Justinian/Justin) Date: ~515-523 AD Context: Part of the papal correspondence surrounding the Acacian Schism (484-519), the major breach between Rome and Constantinople over the condemnation of the Monophysite patriarch Acacius. Pope Hormisdas (514-523) worked tirelessly to resolve this schism, which was finally healed in 519 under Emperor Justin I. [This letter is part of the extensive diplomatic correspondence generated by the resolution of the Acacian Schism. The schism had divided the Eastern and Western churches for thirty-five years over the condemnation of Patriarch Acacius of Constantinople, who had promoted a compromise formula (the Henotikon) that Rome rejected as insufficiently orthodox. Hormisdas conducted negotiations through multiple embassies to Constantinople, exchanging letters with emperors, patriarchs, imperial officials, and powerful aristocratic women at court. The correspondence reveals the machinery of late antique ecclesiastical diplomacy: formal theological demands, careful diplomatic language, networks of lay and clerical allies, and the constant anxiety of a pope trying to manage events happening months away by letter.]

a.52od. Justiniani Augusti ad Hormisdam papam. 7 Jun. De Eiia, Thoma et Nicosirato quid visum sit decemendum. Justinianus Augustusi) Hormisdae papae, 1. Quum jn animo nobis sit^ pater religiosissimC; ut in omni exigi mirum non est. Prudentiae autem eratregiae urbis praesulibus, qoismn- mam prope in Ecclesia potestatem affectabant, nihil ab hujusmodi officiis, qoae ipsis consuetudo imposuerat, remittere. Ejus vero mons, quem HormisdaTiD- dicat, exemplum videre est apud Palladium in vita Cbrjsostomi, abi AcadiB Berocensis episcopus Romam venisse memoratur ferens ordinatioms Jokamds epi- scopi decretum. Sed neque hunc solum tunc venisse, Theodoretus k e. U, 23 et Sozomenus h. e. YIII, 3 testes sunt. Anatolium episcopum Constantinopofi- tanum post ordinationem suam Castenum presbyterum nec non PatriciiuD et Asclepiadem diaconos cum litteris Romam legasse, Leonis epistola 80 n. 1 fiden facit. Gregorius epist. lib. VI ind. 14 epist. 66 quum animo ad scribendiiiB Cyriaco recens ordinato regiae urbis episcopo propenderet, sese cohibmt, quiit inquit, consuetudo non est, ut prius quam ad nos ejus synodica defenUur, dehett- mus scribere. Et vero synodicam illam Georgio presbytero et Theodoro diaeOBO deferentibus se non ita multo post accepisse lib. YII ind. 15 episl 4 tesiaiar. Mox verbum sustinemus id est, quod patienter exspectamus. 114 ^) Ita G* a*. In aliis autem omittitur Augusti titulus, quem re i^Ma, ^!^ EPISTOLAE 113. 114. 9X5 re nostra inter se concnrrant consilia, tum et in Elia viro reveren- a. 620. dissimo episcopo id constituendum credimus legatis admonentibus vestris, quod inter varias *utrasque rationes expeditius esse per- '^^^ spectum est. Nam et in praesenti pontificem Gaesariensium^) urbis favor tutatur omnium, quem ob instituta pulcherrima non solum incolae validissime retinendum arbitrantur, sed prope cunctus Oriens sine dubio veneratur, et qui prior in eodem fuit sacerdotio, injuria ^) se esse remotum queritur. Visum est itaque convenire*), ut nec faciamus impetum contra infinitarum vota multitudinum, aut homo integritate nobilis sede dejiciatur, qua se dignum exhibet, nec an- teriori spem prorsus adimi patiamur repetendi locum denuo, quo se spoliatum sine causa eonfirmat; sed in re dubia temperantius ver- semur, ita ut interim quidem hic idem Elias vir reverendissimus episcopus in quiete permaneat, verum postquam successor ejus vitam deposuerit, tum demum ad sedem revertatur qua^) destitit, adhiben- dis prius omnibus, quae ad impetrandam reditionis licentiam sacra- tissimarum regularum postulant definita, interponendo etiam con- sensu tam tuae sedis apostolicae quam florentissimae hujus urbis nec non aliarum quarum hoc interest. 2. De Thoma etiam et Nicostrato viris religiosissimis episcopis omnia mancipabimtur efiectui, postquam ceterae etiam vobis copu- latae fuerint et^) ad unitatem venerabiles eeclesiae, quae praecedente riorum errore huc irrepsisse arbitramur. Marcellino quippe in chronico et Evagrio h. e. IV, 9 testibus Justinianus tantum Calendis Aprilis anni 527 qua- tuor ante obitum Justini menses Augustus nuncupatus est. Unde Possessor in epistola sequenti, quam ex Hormisdae rescripto circa idem tempus scriptam esse liquet, Justinianum et Vitalianum aeque magistros militum cognominat. ') Baronius ad ann. 519 et 520 hoc de Caesareae Cappadociae civitate in- terpretatur, sed nullam interpretationis suae rationem affert. Probabilius tamen videtur de Caesareae Palaestinae urbe dictum esse, maxime quum adversariorum Calchedonensis sjnodi notae sint impiae in Syria secunda et Palaestina moli- tiones, ac de Cappadocia nihil simile memoriae proditum sit. Yide, quae in epistolas 39 et 106 obseryavimus. 68* i a. 520. supemo praesidio statuenda duxerimus pro sacratissimarum regola- rum itidem ordine. Quoniam itaque vestrae quoque sanctitudini de» liberationem nostram oportuerat declarari; ut ex hac etiam patefiat desiderium, in quo omnem operam intendimus ad compescendas atque temperandas controversias et optatam inter omnes concordiam prorogandam, praesentes quoque litteras duximus destinandasy mo- nentes") praecipue, ut pro incolumi statu reipublicae numen super- num vestris exoretur precibus. Data VII Idus Junias Constantino- poli, Vitaliano et Rustico consulibus.