Letter 1514
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, deacon
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
ἘΡΙΒΤΟΙΑΒῸΜ . ΥἍ. -- ἘΡΙΘΤ. ΧΙΥΗΙΙ. ΧΗΥ͂. -- ΒΕΠΕΝΟ ΡῬΙΑΟΟΝΟ. γί για ἰαμάαιιν εἰ αἰροί. ((οπ[εν ερ. .) Ὥσπερ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων μέγιστον ἀγαθὸν νομίζοντες εἶναι τὴν ὑγίειαν τοῦ σώματος, οὐ πάνυ αὐτῆς φροντίζουσι. Τὰ γὰρ ἡδέα τῶν ὠφελίμων προ- τιμῶντες, διαμαρτάνουσι ταύτης" οὕτω χαὶ τὴν ἀρετὴν ἐπαινοῦντες, τὴν ὁδὸν τὴν ἐπὶ ταύτην φέρου- σαν ἀποδιδράσχουσιν. ΜΕ’. --- ΑΝΑΤΟΛΙΩ ΔΙΑΚΟΝΩ. ὕι τῃηᾶχηπὶ οχ δι πηδηῖϊ ὈΟηυ ΠῚ 5δηϊ διϑχὴ ὁογρογὶβ Ρογίαχυθ ποῦ Π , 5ἷ'ς 684Π ποη δάῃπιο- ἄσμπι εὐτῶ άθοηι. Ὠοϊοοί Πα δοΐπν ργτα- [ἐγοηί68 ἰϑάυηι ναι βάθη. . οἱ υἱγέυίοαι » ἀδιη ἰδυάδη!, ἃ Υἱᾶ ἴϑίηθι, διὶ ὁδηὶ ἀσπαδί, ἈΌΘΡΓΔΩΙ, 56Ύ ΧΕΥ͂. --- ΑΝΑΤΟΙΙΟ ΒΙΛΟΟΝΟ, ϑοπο υἱπὶ πιοάϊοο διιηιριῖ. ((οη[. 6ρ. . Ὁ οἶνος, εἰ καιρίως χαὶ μετρίως ποθείη, ἅτε τι- μηθεὶς, εὐφροσύνης αἴτιος γίνεται. Εὲ δὲ παροινὴ- θείη, ἀμύνεται τὴν ὕδριν, χαὶ δίχας ἀπαιτεῖ τοὺς Υἱμυπὶ Ορρογίυηθ ἃς πιούογαίο βυμηρίυη), φυδοὶ Ἰοηοῦο δἤοοίυπι, Ἰϑοι ἢ ΑΓ Δι ΟΔΙ]8λ Οδχϑὶ- δι11. γϑγὸ ἰαγφίυβ παυγίαιυγ, ἰηθυγίαῖ, υ]ο ει - ὑδριστὰς, γέλωτα χαὶ αἰσχύνην, χαὶ χωμῳδίαν, χαὶ καὶ ἱπίυγίλια, οἱ ρανηδ8 ἀχροδοίϊ, ἃ αυΐθυϑ ἰυΐυτία μώλωπας αὐτοῖς προξενῶν. Μᾷ'. -- ΠΑΥΛΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Οεμίοε, αἱ απϊηιὴ [ἐπϑείταδ, ἐμείοαϊοπάος Οὐ μόνον τὸ σῶμα ἀνέπαφον, ἀλλὰ καὶ τὰς βολὰς τῶν ὀφθαλμῶν, ἃς χόρας διὰ τοῦτο χαληοῦμεν, παρ- θένους εἶναι χρὴ, καὶ μὴ πιστεύειν αὐταῖς ἀναισχύν- τως χαὶ ἀχρατῶς ἑστιᾶσθαι τοῖς ἀλλοτρίοις χάλλεσιν, ἵνα μὴ ἀπὸ τῆς θέας ἐπὶ τὴν πρᾶξιν παιδαγωγη- θῶσιν. ΜΖ΄. --- ΕΥ̓ΓΕΝΙῺ ΔΙΑΚΟΝΩ. ἁδοίμη) οδί, γίβυι), ἱσηποι δι, ΓΟΡΓΟΙ ΘΠ 5Ι ΟΠ ΘΙ δίᾳυο νϑγθεγ ργορίηδϑῖ. ΧΕΥ͂Ι. -- ΡΑΌΠ0 ΡΒΕΒΒΥΤΕΠΟ. . ( π . ορὶεῖ. , εἰ οἰμπ εεἰοἰ ἐς.) Νοὴ ΟΟΓΡΙ5Β ιοὰο ἰηϊδοιθη) ριΓυπΊαυ6, ἐϊ οουϊογαμι [Δ6ίι5 (υμάα οἱ χόρας, (ἰ εδῖ ρ016 , ἃΡ- ΡΟ . Ριρ ) υἱγχίηθ8 δαὺ ο48108 ἀοοοὶ , Β64α6 φογηΐλογα ἰρυΐδ6 δίψυθ ἱπηροίθηιον νλ--᾿ ξλτὶ ἴῃ δἰΐδγυπι [ογηηὰ ρυ]ο γ᾽ Βραου λη ὰ : πὰ ἃ σοομβρθοῖυ Ἰυθτίοο δὰ νϑηιθρουπὶ ρορἀυσδηίαγ. ΧΕΥ͂Ι. --- ΕὔΘΕΝΙΟ ὈΙΑΓΌΝΟ. γι γμοηι αἀπταν ὶ ποηιὶιπι ἐοη δα πεπάα Ορὶπὶο. Ἐπειδὴ χρὴ ἀπὸ τῶν γραμμάτων τῶν σῶν χατα- Ὁ φυδηἀοᾳχυίάθπι ἰυ͵ ΠΠ οτῖ5 ἀἰνίπαγα 4υἱὰ κ6η5 στοχάσασθαι τῆς σῆς διανοίας, αἴσθομαί σε τοὺς μὲν ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς πόνους ἡδέως ὑπομένοντα, καὶ τοὺς ὑπὲρ αὐτῆς καρποὺς μεγάλους εἶναι νομίζοντα΄ ἀθυ- μοῦντα δὲ τῷ τοῖς ἀνθρώποις νομίζεσθαι δυστυχεῖν, ὀλίγα γράψαι διέγνωχα. Αανθάνεις γὰρ σαυτὸν ἐπὶ τούτοις δυσχεραίνων, ἐφ᾽ οἷς ἥδεσθαι προσῆχεν. Εἰ γὰρ οὐχ ἀμφιδάλλεις, ὅτι μέγας σοι χαρπὸς ἔσται παρὰ Θεῷ τῆς περὶ τὴν ἀρετὴν δὐνοίας, τί σε τα- ράττει ἣ τῶν ἀνθρώπων ὑπόνοια, εἰ χαὶ δοίημεν οὔ- πως αὐτοὺς ὑποπτεύειν; Ὅτι δὲ οὕτω νομίζουσι, ῥᾷοστα δεῖξαι πειράσομαι. Εἰ γὰρ καὶ σὺ μόνος τῶν ἀρετὴν ἢσχηχότων τοιαῦτ᾽ ἔπαθες, ἣν μὲν οὐδὲ τότε ἀληθὴς ἡ ὑπόνοια. Πλὴν ἀλλ᾽ εἶχον οἱ τοῖς καλοῖς ἀπεχθανόμενοι σχιὰν γοῦν ἀναισχυντίας. Εἰ δὲ οὔτε πρῶτος, οὔτε μόνος τοιαύταις συμφοραῖς περιέπεσες, ἀλλὰ πάντες σχεδὸν οἱ ἄριστοι, οὐ μόνον παρὰ Χρι- στιανοῖς, ἀλλ᾽, εἰ χρὴ πάντας περιλαδεῖν, χαὶ σόέ- σαι σου τὴν ἀθυμίαν, χαὶ παρ᾽ Ἰουδαίοις πάλαι χαὶ Ἕλλησι, καὶ βαρθάροις, τὲ ἀλύεις; Εἰ γὰρ χἀχεῖνοι, ὥσπερ ἀθληταὶ γενναῖοι τυπτόμενοι, χαὶ τρχυματι- ζόμενοι,͵ χαὶ αἷμασ! χαταῤῥεόμενοι χαὶ θανάτοις ὁμι- λοῦντες διετέλεσαν, τί σὺ τῇ ἀθυμίᾳ χαταδλάπτεις σαυτὸν, χαὶ ποιεῖ; τὸν ἀνταγωνιστὴν ἰσχυρότερον; Ταυτὸν γὰρ ποιεῖς, ὡς ἂν εἰ ἔλεγες, δι᾽ ἣν αἰτίαν οὐδένα τῶν θεατῶν πλήττει ὁ ἀνταγωνιστὴς, ἀλλ᾽ αὑτὸν τὸν ἀπογραψάμενον χαὶ εἰς τὸ στάδιον εἰσφοι- τήσαντα; Μὴ τοίνυν ἄλυε τοιαῦτα πάσχων οἷα χἀ- χεῖνοι, « ὧν οὐχ ἣν ἄξιος ὁ κόσμος" ν» ἀλλ᾽ εὐφραίνου, ἼῊΉΒΔθγ. χι, ὅ8. Ῥδτβοι.. ὅπ. ΠΧΧΥΠΠ. ι͵ ορογῖοι, δσ᾽ϑίποὸ Θππὶ, αυὶ ἰΑῦοΓ68. ρῖῸ υἱγίυ οι πὶ ἰυσυπάϊιδι6 δυδιϊηθαί, ορὶποίυγη ἱπς φδηί65 ἰηάδ [ΓσοΐυΒ οχϑίβι ΓΘ. Ῥαυοᾶ Ὑ6 βογίρβῖεϑθ δηϊλόγνονιο, αυο ὁ01685 ἸηΓο᾽ απ ποι ἰηΐς. θιι8 σοηβογὶ. Νοβοίβ φηΐιη ἰΐ8 ἱπαΐβηδῦ! δυ6. ΠΘΏβαΓΟ, ΓΟ αυΐ Ῥλ ογαὶ ἰφϑιϑῦὶ. δ᾽ Θηΐ ΠῸΠ ἀυυΐί88, αυἱη ρίῸ Βίιαάϊο νἱγίυι τηαβπθ) ἀριυά θδιπι ( ρτγρπηΐυπη) πηληθϑὶ, Θοηυΐά ποηνίδι!ηι [ θᾺΓ18 ϑυδρί οἴοιτο Ἷ Ε1θ] δἷς ἀθάϊηιδ ᾿ρ515 δυσρίςλησϊ 8η84Π), απἸούσυθ ἰἰὰ β6ηιϊδηϊ, (Ἀ0]ΠΠ Π Οϑι θη [8Π . δὶ οἷπιὶ [] δοτυπ, 4υΐ νἱγίυτἱ ὅδηῖ ΟμΟΓΆΠΙ, ἰᾳ. δοοίαϊι,
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, deacon
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.