Letter 1527
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Epiphanius the Deacon
Date: ~410 AD
Context: Isidore explains the etymology and meaning of the Greek word for 'pardon' (συγγνώμη).
Since you have asked where the word for pardon (συγγνώμη — literally, 'knowing together') gets its meaning when applied to forgiveness and release, here is what I think: because the man who has come to know himself — that is, the one who neither ignores his failures when he has failed, but keeps to the wise saying 'Know yourself,' nor, when he has done something right, becomes puffed up with arrogance if momentarily off his guard — such a man, learning his own nature and weakness and not imagining himself beyond human limits, fights against his own nature.
The man who truly 'knows together' — that is, who takes stock of himself honestly — is the one fitted to receive pardon, because he already holds within himself the beginning of change.
ΌΧΙ. -- ΕΡΙΡΗΆΝΙΟ ΓΙΑΘΟΝΟ. Συγγνώμης μπάε ποπιόη εοτὶρίμηι. Μαιιι. ν, : ε δίο σοπεομ θη αὐἀνεγδαγὶο ἱμ0, » Οἷς, Ἐπειδὴ γέγραφας, πόθεν τὸ τῆς συγγνώμης ὄνομα ἐπὶ τῆς ἀφέσεως καὶ συγχωρήσεως παραλαμδά- νεται’ ἡγοῦμα ι, ὅτι ἐπειδὴ ὁ γνοὺς ἑαυτὸν, τουτέστιν, ὁ μῆτε ἐπὶ τοῖς πταίσμασιν ἀγνοῶν, ὅτι ἔπταισεν, ἀλλὰ φυλάττων τὸ σοφὸν ἀπόφθεγμα τὸ, ε Γνῶθι σαυτόν" » μήτε ἐν τοῖς χατορθώμασιν, εἰ καί ποτε ὀλίγον ἀπανυστάξας εἰς ἀλαζονείαν ἤρθη μέγα φρο- γῶν" ἀλλὰ τὴν οἰκείαν φύσιν χαὶ ἀσθένειαν χατα- μανθάνων, χαὶ μὴ πέρα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως φανταζόμενος γνωσιμαχεῖ. Ὃ συγγνοὺς, τουτέστιν, ὦ συννοήσας, ὅτι ἐχεῖνος ἔργῳ παλινῳδίαν ἄδει, συγχωρεῖ τῷ γνόντι ἑαυτόν" ὁ δὲ μὴ συγγνοὺς οὐ Ουδηδο αυϊάδηι ἰηίογγοβ88 υπ6ῪᾺ ἋὉ6Ὁ συγγνώμης, ἰἀ ὁδὶ ΥΘηΪ8., ῃοπηθη δοοδρίυπ) ρΓῸ γεηεδείοπε εἰ ἐ0η- ἀοπαίίοηδ, ἰάοὶΓΟΟ ΔΓΌΪ ΟΡ αυοά υὶ 'ρ66 πονΐι, Ιιος , 4αΐ πδᾳυθ ἀδ !εἰδ δυ8, ουπὶ ἰΔρδ8, ἱξπο- γαῖ, ἰωο Πιὼ ἀϊείυπι βεγναῖὶ : ε ΝΌΒ.. [ ἰρϑυ, » ἡ6406 ἰῃ οιηοημἀδηΐο, εἰδὶ δἰ ἰᾳυδηάο ηἷ- εἰδὴ οἱ ἙΟΠηΐΘη8., ἰῃ ΔΓΓΟΙΔΏΠ8πὶ πηλχηϊ θα ἀ6 δοηϊθη8 οἰογίανγ, δὰ διῶ ᾿οηβοΐι5 πδίυγῷ δίαυς πη ΠΠΠ 8ι ., Ὠδάυθ ΒυρΓᾶ ᾿ιυπηλη8π Δῖυ8 ]- ιἰοηθῶι τοαὶρίβοὶϊ!. Η]ς 4υΐ οοπδοὶυ8 δὶ, ἰιος 6δι, ᾳυΐ δοευπ) ρογροηάϊβ, αυοὰ ΓΟΩρ56 ρα]ποάΐαπιἢ οληδὶ,, ἱχηοδοῖϊ ἰΠΐ, αυΐ 'ρ86 ποΥΐ!. Θυἱ γ ΓῸ συγχωρεΐξ. Διὸ χαὶ ὁ μὲν, μέμψεως () ἄξιος, μὴ Ὁ οοπδείυδ οἰδὶ πο ), ἢ ἱφηοδεῖ!, Ουδτθ οἱ ἢΐς γνοὺς ἑαυτόν" ὁ δὲ μὴ συγγνοὺς τῷ γνόντι ἑαυτόν. ΡΙΒ'. --- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. αυΐϊάδηι ταΟργοβδηδίομο Οὐ χηβ 68ι, δ6 ἰρϑυῶι πθη ὨΟΒΟΘΩΒ : ἰΠ γθγὸ ποαυδαυδηι οοηθθηιίοηδ ᾿φπ0- ] οἷ, φυὶ δοίρδυι ηονΐ!. ΟΧΊΙ. --- ΕἸΌΕΜ. διαάεῖ σαάμοας ορες ἰΐα ἱπιρεπήετε, μί Πόεαλιτοδ ἱπ οὐἰϊβ ποϑὶς ραγέπιμε : « Τμροεαιτίχαίς υοὐΐδ, ν Οἷς. ἈΙαιιἢ. νἱ, . Πολλά ἐστι χαὶ διάφορα, ὦ προσφιλέστατε, λυμαι- νόμενα τῇ τῶν χρημάτων χτήσει" οὐ μόνον γὰρ σῆτες, χαὶ χρόνος μαχρὸς, ἀλλὰ χαὶ συχοφαντίαι, χαὶ λῃσταὶ, χαὶ οἰχέται, χαὶ τὸ τοῦ μέλλοντος ἄδηλον, Μυϊα δβδυηὶ ναγίδαυθ, οἰδγίββίπιθ, ρ03868- ϑίουῃθϑ γογυιη ἰϑάυη!. Νοη δηΐπὶ ἰπ6 πηο60 ἰ0η- ξυμάυδ Δηπογυ πὶ ϑραιίυηι, οἱ οΔἰυπ)ηἷς5, [λ1Γ0- Ὠ68, β86ΥΥνΐ ., δἱ [υἱτὰ ἰΠοΟΓί8, τη0Γ8 ἀδηΐᾳηθ ἤηΐδ5 ΥΑΒΙ ΓΚΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. Τροιζῆνος εἰς ᾿Αθήνας ἰὼν ὁδοῦ, πάρεργον ἐξέχοψε τοὺς χαχούργους" Νἰεὶ ΤΑεεομ ἐς Τταξειιε ἀἰσγάϑδιις ἃ υἷα, στὸ με ἐξξης Αἰδεπας ἰαἴγοπεδ ἱἰ0ε ὁχοϊαϊεδεῖ. ΘΟΜΌΤΤ. () Μεί!υ. πράττοντας. Υ εἰ ἰοσυΠ ἰΓΔΏΦΡΟΠΟΘ, οὗ γὰρ ἀδίχως πάσχοντας, ἀλλὰ δικαίως πάσχοντα ; λυπεῖσθαι χρή. Ονὶ ἐἱυ8 : ()κα υεπῖϊ! ὁχ᾽ πιετὶο ρώπα ἀοἰοπάα υοπῖϊ. ϑοβόττ. () [τον μέμψεως οἱ ἄξιος οροἀἀ4. γαιὶς. εἰ ΑἸι. ἰηδασγυμῖ ὅτι. ῬΟΘΘΙΝ. . ΙΒΙΌΟΆΙ ῬΡΕΓΌΒΙΟΤΘΕ οπιΐαπι (4π8π οἴωροτα, εἰδὶ α]ϊα ουφετί!, ροίαβϑι Α χαὶ τέλος ὁ θάνατος ( ὅν οὐχ ἔστι διαφυγεῖν, εἰ χαὶ πθπ0 σΠπὶ "οηΐ5 ἰυπὶ ροβδδϑϑίοηΐνι8 Ὀτίνεϊ, οἰϑί αυΐβ ρμοδείάογα υἱάθϑιυγ,, ποπιῖΐηθ Θπἰπὶ ( ΠῈ8, ΠΟη ΥΈΓῸ Γδᾶρδα ὕοπα ροδδίἀδί. () υΐ Υ6ΓῸ ΘΙ ΘΟΠΊΟΔΥ - πἶβ Ὀοηΐδηι8 οροτίθυ5 γεοομπάϊι,, Π δἰ ρυπιάδηϊὶ νὰ- ᾿Ἰἰάουο δογαποίιΓ ΓΑ ᾽., ποῖ Δδυ]υπὶ, οἱ μΐ οοτγιπι, φυς ἀϊχίτηυδ, ρογι ΖΘ ΓΘ [ 5ἰϊ. δηΐπι τοσίο σα μαι δδὶ, πηαϊαπι δοοδάδγθ πο πὶ 4υολὶ : φιονῖβ ἰογγῷ (Θγι . δἱ ροδί πηυ] 1ἢ εϑογίδιοι [ . ἴῃ ΠΠυἀ δοϊυπι βοΐ πίϊιδ, το , φυΐ ἀθροβίιυπῃ ογοἀϊἀδγυηί, μογροίυο8 υἱ (γυοίυβ οοΟἰ αι. ΟΧΊΙΙ. --- ΜΑΒΟΝΙ. τὰ ἄλλα διαφεύγοιμεν) καὶ τῶν χτημάτων χαὶ τῶν χρημάτων ἀποστερήσειν () ἂν τὸν δοχοῦντα χεχτῇ,- σθαι ἐν ὀνόμασι γὰρ, ἀλλ' οὐκ ἐν πράγμασιν ἔχειν τὰ ἀγαθά. Ὁ δὲ δι᾽ ἐλεημοσυνῶν χαὶ εὐεργεσιῶν ἐνθάδε τὸν πλοῦτον ἀποθέμενος, καὶ φρονίμου καὶ βεθαίου ψήφῳ στεφανωθείη, τόπον εὑρὼν ἄσυλον, χαὶ ᾧ μηδὲν τῶν ῥηθέντων ἐπιδῆναι θέμις. Τοιοῦτος γὰρ χῶρός ἐστιν ὁ οὐρανὸς, πάσῃ μὲν ἄδατος ὧν χαχουργία, πάσης δὲ εὐφορώτερος γῆς " καὶ μετὰ πολλῆς τῆς δαψιλείας τῶν ἐν αὐτῷ καταθληθέντων σπερμάτων διδοὺς τοῖς ἘΑΡ ἈσΈΣ ΒΕ διὰ παντὸς τρυγᾷν τοὺς χαρπούς.
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Epiphanius the Deacon
Date: ~410 AD
Context: Isidore explains the etymology and meaning of the Greek word for 'pardon' (συγγνώμη).
Since you have asked where the word for pardon (συγγνώμη — literally, 'knowing together') gets its meaning when applied to forgiveness and release, here is what I think: because the man who has come to know himself — that is, the one who neither ignores his failures when he has failed, but keeps to the wise saying 'Know yourself,' nor, when he has done something right, becomes puffed up with arrogance if momentarily off his guard — such a man, learning his own nature and weakness and not imagining himself beyond human limits, fights against his own nature.
The man who truly 'knows together' — that is, who takes stock of himself honestly — is the one fitted to receive pardon, because he already holds within himself the beginning of change.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.