Letter 1560
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of general.
The spiritual life is a journey with a beginning, a middle, and an end. The beginning is difficult, the middle uncertain, and the end glorious. Persevere. What matters in the end is not what we knew but what we did with what we knew.
Ουδιο Ορ6Γ6 οδΓοὶ ΟΥΔ , ἢ π] η ργοὐά- οδῖ, δ064 οἱ ςοῃίυΓῦαΓΘ ἃς [διΐζατο δυάϊ!ογο8 ὁ0 - δΌΘΥ. αὐπὶ γόΓῸ Ορυ8 οΓαίΐοπα νοὶ ἤδοϊδρο ρυ- ἀογαιᾳι6 ]6ι ἰῃοδι6Γ6 βροοίΔη . δ᾽ δῆ ὁ0η- ουγγδηΐ, οἱ ΟΥΑΙ δΔὺ δοιίοηθ οὔποθ, ἰυη6 ΠηΔθηδ ( Δι δοοεδθηιῦυ8, ] πιοὰο πᾳυΐ [ὑογὶπὶ, ἃς δεηΐφηΐ, δοοοϑϑίο δὺ ἰυσγυπ. ΟΟΧΧΧΙ͂Υ. --- ΑΙΓΥΡΙΟ, 1π αἰοτῖνια ὀγγαιἷ απὶπμααυοτίοπαϊς ἱψποοὶ δμιμδ, ἱπ ποεριτὶς ἰαἰρῶ. Οοπίτα ἱπ υἱτι μεμα. Λίαν θαυμάζω, πῶς τῶν μὲν ἑτέροις πεπλημμε- λημένων καὶ ἁμαρτανομένων πιχροὶ χαθήμεθα δι- γασταὶ, τὰ δὲ ἑαυτῶν πταίσματα, συγγνώμης ὄντα πολλάχις μείζονα, παρορῶμεν" κχαὶ περὶ μὲν τὰ οἱ- χεῖα τυφλώττομεν, τὰ δὲ τῶν πέλας ὀξέως ὁρῶμεν" ἐπὶ δὲ τῶν κατορθωμάτων «τοὐναντίον πάσχομεν, τὰ μὲν γὰρ οἰχεῖα, χἂν μιχρὰ ἧ καὶ εὐτελῆ, μεγάλα φαίνεται" τὰ δὲ τῶν πλησίον, χἂν μεγάλα ἣ καὶ θαυμαστὰ, μιχρὰ καὶ φαῦλα. Οἶμαι τοίνυν, ὅτι ἡ φιλαυτία τούτων αἰτία χαθέστηχεν, ἡ τὴν ὀρθὴν () Μαεφήορογο ϑαυϊάδιι Δ ΠΐΓΟΓ, ΟΌΡ Δ 0ΓυΠ 6Γ- γαίἃ ἀοἰϊοί4ι6 δοταεὶ [ ἀΐ θΘοἀΘαπηυ8, ποδί γα γ6ΓῸ Ρϑοδδῖδ, Πι 370Γἃ δέδροηυθῦο, αύδ υἱ γοηΐδπὶ Π6- Τοδηίυγ, παρ! ζϑυ5. Εἰ δὰ Βοβδίγδ 4υϊίοιη εαἰουϊΐ- ἸΩὼ8 Υἱιΐα, δὰ δίΐογυ Ὑ6ΣῸ Γάδ δουϊμη) οΟΓηΪΠ.. Οοηϊγ ΥΟΓῸ ἰθ ΓΟΟΙΘ [Δοι8 Π0 ουὐϑηϊ,, Νοβίγα οι), Οἰδὶ ράγνα δἷηΐ οἱ ὀχ Πα, σγϑιάΐα ποὺΐβ Υἱ- ἀσηιυΓ ; Ργοχ τὶ γ6ΓῸ ὈοηΔ, : πιᾶρηὰ οἱ ε(- τοϊρδη δ, ρᾶγνἃ δἱ ὀχ δὰ : ΒΙΠΟΥ Θηΐπι) ] γϑοῖυπ) Ἰλυείδειδι οοἴτυορίίχυθ. ᾿υάδϊοία), ἀι!υ6 βάθη ΥΑΒΙΕ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΥ̓ ΝΟΤΕ. () Δι᾽ ἣν αἰτίαν ἐπὶ ς οὐδῷ γνεωτερίζεις τοὶς ἀδικήμασιν. Γήραος οὐδῷ, φεποοι ἰπιεπ : Ηο- ΠηοΓΐου πὶ δδὶ ργονογθίυπι Θώνδ6. (), νεγβ. ἐϊ , εἰ, ν. ; ΠΠ α4. Χ,, ν. , οἱ ΠΠ) α4. Ώ, ν. 4ἀδ7. ὕυαγ Πορούοιὶ. Τλαίία ; Ἐς πτωχίαν ἀφῖχται ἐπὶ γήραος οὐδῷ, 1π. Π᾿Ἰηνπὸ δεπέοία αὐ ἐθέείαἰεηὶ γμέγυοπι!. Ολιυ Διὶ Μδηιίΐυῃ. Εἰ α πιοτιὴς ἱπιὲπα γεριμαμς. ἘῊΛΟΓΕΠΝΕ υοᾳθδ ἐπ ἐϊπιΐπὸ ἰεἰὶ ἀἰχὶ! ΡΓῸ ΠΟΓΙΘ. Ναπι φιαγα γοίδιιδ, ἰεἰὶ [απὶ ἰπιῖπὸ αὖ ἱρ80 Α( υἱαηι ρμοεεῖπι σοπίεοία πιόπις τειοτίϊ. Εἰ . νι : : Εἰ οπιπὶ «αησαεοα, ξογρε8 ἰεἰὶ Ἶαπι ἰπηὶπὸ ἱπ 'ρδο. Εἰ φταυΐιον ρματίῖπι πιείμοηίοε ἰἰπιῖπα ἰεἰϊ. Εἰ ]1υ8 ροοί υτίπο ἱπ Πἰπεῖπο υἷα ργὸ ἰπίδηια ἀϊχίι. δανοεπατὶ δυίο Πογαιΐδηᾶ νοὸχ ἰῃ Ατγίς μοοίϊοα Αμιὶ πὶηιγεπι ἰοπενγὶδ ἡμυθηοηίΡ υόγεῖδμδ πημάῶν, 4υοά 6βι νεανιεύειν υἱ [ἷς νεωτερίζειν, φυοά [Ϊ8η ΟΔΡ᾿1Ρ γόϑιι8 δίμάεγὸ πουΐδ. ΘΟΒΟΤΤ. () Πολλοὺς ὑγανίδηι πῃ πολλοῦ οοὐά. Υα4ι. οἱ Αἴϊ. ῬΟΒΞΙΝ. () Ηοο ὁδὶ, ᾳυΐ π )0Γ68 [υ810 ρορη45 οχίσὶς, [- Τυϊη ᾿π) βοουηἋ ᾺῸΌ01Λ Β45λ:᾽ ἠϑυοσίοῦ δϑὶ : δἰιογίυ ἀδὶ γγϊηοὶρίυπ). Εχριοδι, φιοά ἀἰχὶ!, ε ἰπ υ5, 4υΐ ρῥγὶπεὶρίο ραςοανί!, ἀδἰ εἴυ πη ᾿ποίαϊ!. » ΟΒΌΤΤ.. () Εά. Ραγὶ8. χαὶ θαυμαστὰ " ὀρθὴν τῶν, εἱς. δοιμα βυρρίοιυν ὁχ οο0ἀ. γαι. θῦ0 εἱ ΑΙι. Εν ΙΤ. . ΙΞΕΙΌΟᾺῚ ΡΕΓΌΘΙΟΤΕ οομ πορδίγα δἰἰθηβαυδ οοηβίἀογασο ποὺ μῈῦ- Α τῶν πραγμάτων χρίσιν λυμαινομένη, χαὶ τοῖς αὖ - ΟΟΧΧΧΥ͂. --- ΠΙΕΒΑΟΙ ΒΙΑΘΟΝΟ. «τοῖς ὀφθαλμοῖς τά τε ἡμέτερα καὶ τὰ τῶν πέλας θεάσασθαι μὴ συγχωροῦσα. ΣΛΕ', -- ἸΕΡΑΚΙ ΔΙΑΚΟΝΩ. Οανονάωπι πὲ ἐρεοὶε μἱἰ αἰἷς ἀεοὶρίατὶδ. « Νοπ υἱάεηεμε νιαπίίσαπε ἴπ ἰετο. ν Αἀαρίωνι, Ρετνεῖμα εαί. ἃ. Ῥβμαάτιε : ε Ῥεταε ἱπιροϑωΐέ ποδὶς ἅμαδ, » οἰς. θοεἰρ᾽ [ὈΓβ4η ἰεἰρβυ ρυΐϊδη8 ΘΟΓΏΘΡΕ 4υοι! ἰη Ῥρ δὶ( ἰυλτη. (δγηθρα αυϊάθιῃ Υἱάότγὶ5, πόη οΟΓηΪ8 ἰλπεοῃ, δα ρῥἰογυηυθ ἴῃ ἰυἱ8 γοῦυς οδου . ] - ρηἶ φυοὰ ἀπιδίσυυπι ἱποογιυη406 ρυϊδίυγ, Π0Π0- εἰθουϊη ορίπϑγὶ8, πααυθ πλΐΐ, ἤθαυθ ἰδὲ ἰυάϊοΐιπι Ρασιἶ , βοὰ οομμμθη οδι5 οὐ ἰυἀϊοῖο ργυάθη- εἰδᾳυθ μγϑδβίϑηι θυ, δοηίϊδηι8πη) [ πιὰ" ἔυδῖθ. ΟΟΧΧΧΥ͂Ι. --- ΦΑΟΟΒΟ ΓΕΟΤΟΙΙ͂. Αὐτὸς μὲν ἴσως σαυτὸν ἀπατᾷς, ὡς ὁρῶν τὸ σαυ- τοῦ συμφέρον" ἐγὼ δὲ φαίην, ὅτι δοχεῖς μὲν ὁρᾷν, ὁρᾷς δὲ οὐδαμῶς, ἀλλὰ καὶ χομιδῇ πρὸς αὐτὸ τυ- φλώττεις. Εἰ δὲ ἀμφίδοξόν σοι εἶναι δοχεῖ τὸ ἔνδοξον, μήτε ἐμοὶ, μήτε σαυτῷ τὴν χρίσιν ἐπιτρέψῃς " ἀλλὰ ἀναχοινωσάμενος τοῖς συνέσει διαφέρουσι, παρ᾽ αὖ- τῶν δέχου τὴν ψῆφον. ΣΛζ'. --- ἸΑΚΩΒΩ ΑΝΑΓΝΏΣΤΗ. Μαίοε [μσὶεπά08. Οοπεμεῖμαάο ἐπίηι αἰίεγα παίμτα. Ἑυρο, ὁ εἰν βοίηθ, ἱπιργοῦ : φυΐρρθ ποχίυπι φυεοιμάλι ΠδὈϊιυ) δηΐη85 υδὰ οἱ οοπδυοίυἋϊη6 δοηβίπ ἱηφεπογδηῖ. Ρίογί4υ6 δηΐπὶ (Δ 16η. φ6Ἶ ρ808 ᾳυδϑὶ δρεϊπιὶ οἷηὶ οἱ (ογιϊββὶ αὶ, 4υ , ( ΟΔ8608 ἴπάδγο ἤθη ροβδίηϊ, οἴδη ἰῃ Π) ἰδηίοαυθ γνουὶ ἴῃ ϑαγδίδγυπι ρυγοὶρ ίδηϊ. Οοηδυοίυἀο Θπίῃ α
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of general.
The spiritual life is a journey with a beginning, a middle, and an end. The beginning is difficult, the middle uncertain, and the end glorious. Persevere. What matters in the end is not what we knew but what we did with what we knew.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.