Letter 1579

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore extends the saying "what God has joined, let no man separate" beyond marriage to the union of soul and body, and of virtue and the soul. If, speaking of a man and a woman as two separate persons, it is said: "What God has joined, let no man put asunder" — how much more should we say this of the soul and the virtues which God has implanted in it, or of the soul and the body which God has joined together for the purposes of this life? The one who seizes wickedness and uses it to violently separate the soul from its natural goodness is doing something more violent than any divorce. He is not merely breaking a bond between two people — he is tearing apart a creature from its own intended nature. Vice does not merely corrupt; it dismembers. What should have remained united under God's design is broken apart by the interference of human choice. This is why virtue is not a decoration added onto the soul — it is what the soul was made to be joined to. Losing it is a kind of death.

δε ἰΐς φαῖ πιαπιις εἰδὶ αἤόεταηι (). . ἀ6 ἀυοθυδ πιαῦὶ οἱ ἔδπηΐηα αἱοίιπι 6ϑὶ ᾿ΠΠιά : ει Ὠδυ5 ΘΟΠἾ ΠΧ ιϊ., ᾿ΟΠ]Ὸ ΠΟ βθράγαὶ δ᾽ :ν αυἱ Εἰ ἐπ᾽ ἀνδρὸς χαὶ γυνα!χὸς δυοῖν ὄντοιν λέλεχται᾽ ᾿«(Ἃ ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω" ν ὁ δεν λιιπ] ΡΘΡ ΥἱΠ ἃ ΠΟΓΡΟΓΘ ΔΥΘΙΠ ,, δἱ γ6] ἰάηυρο τὴν ψυχὴν βιαίως χωρίξων ἀπὸ τοῦ σώματος, χαὶ ἧ δίγαι ει !, νοὶ οα' νἱοϊθ ἃ Παολ , ΘΟΠΠ1Π , , ΥΘηΐἾ8 πηογαθίιυν ἢ Ταῖθ5. πἰΐγυπι ὁχ86- ἐγαπάθ5 δίάυς ᾿π!λπι68 αἰΐδπὶ ἃ πιογία γϑίθγοϑ [υ- ἀϊοᾶγα, ὨΙΔ ΠῚ ἃ Ὀϑοἴβδαιἢ, :] νυ ἰπ- (υ 1θ, οἱ ἃ ΠΟΓΡΟΓῈ ΔΥΠβ : ) ἰΟΥΓ πιδηθλυδηίῖ : ᾿μαιν ΓΑΙ ΟΝ Δἀπιϊ οἰ δίγα πὶ οὐπὶ τοὶ ΦΟΡΓΡΟΓΘ ἰπληνὺ οοη , δ] γ γοὸ τθᾶπ08. ποι Ἶ βάθη οἰΐδι ροϑί τπογίθι αἰοῖταΓ., δηΐμ ἃ φυα πιᾶ- μα ἰηιρυϊ, φυϑη) νοηΐᾶπὶ δοείρίοι ἢ ΟΟΙΧΧΧΥ͂Π!. -- ἸΒΙΌΟΠΟ ΕΡΙΘΟΟΘΡΟ. ἀγχόνῃ ἑαυτὸν παραδιδοὺς, ἣ σφαγῇ, πῶς συγγνω- σθήσεται ; Τοὺς τοιούτους γοῦν χαὶ ὁπαράτου: χαὶ ἀτίμους, χαὶ μετὰ θάνατον οἱ παλαιοὶ ἡγουντο᾽ χαὶ τὴν χεῖρα ἀποχόψαντες τοῦ ἑαυτὸν χειρωσαμένου, ἕξω ποὺ τοῦ ἄλλου σώματος χαὶ μαχρὰν ἔθαπτον᾽ οὐχ ὅσιον εἷναι νομίζοντες, τὴν διαχονησαμένην τῷ φόνῳ, τῷ λοιπῷ σώματι συνοσιοῦν. Εἰ δὲ ἣ χεὶρ παρὰ ἀνθρώποις δίχην χαὶ μετὰ θάνατον ἀπητήθη, ἡ Ψυχὴ ἡ χαὶ τὴν χεῖρα παρορμήσασα ποίας τεύξεται συγγνώμης; ΣΠΗ͂’. --- ΙΣΙΔΩΡΩ ΕΠΙΣΚΟΠΩ. 71τεε ρτοϑογμηι [ιοπιΐημα σταάπις, τηρεπαὶ, πιογοεηατγιΐ οἱ δετιυῖ. (Πι . ἐρῖει. .) θυ] πιογοθαϊΐδ για φυοῦ ὡιφυυ 6βὶ [δοΐυηϊ,, ἰῃ - Οἱ ἀμοιδῇς ἕνεχεν τὸ δέον πράττοντες, χαταδεέστε- [οὐἱογθδ υήάθηι βυωὶ [ΐ8 φιΐ (ἰοδἰ ἀοτίο οἱ ἅπιογα νἱγ- ὦ ροι μέν εἰσι τῶν πόθῳ τῷ πρὸς τὸ καλὸν εὐδοχι- λυκὶ9 ὕθη9 ϑρυηῖ ; γεγῸ τη δ ογ δὲ, 4υΐ πηοῖι ρβωδ ἰθ (λεἰυηἰ : ᾿ἰαια φηδηίο ἢΠΠ πιίπογα δυῃὶ υΐ νἱγιυϊοι δ δγδίία δχογοθηί. μούντων, ἀμείνους δὲ τῶν φόθῳ καὶ οὐ πόθῳ τοῦτο ποιούντων, πλέον ἣ ὅσον αὐτοὶ ἡττῶνται τῶν πόθῳ τὴν ἀρετὴν ἀσχούντων. ΣΠΘ΄. --- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. ϑαρίοης ἰαφμεος εὐἱ(αὲ ἱπερτοϑονπηι. Εἰοὶ αυϊάδηι οὐοα ροϑϑίηὶ ἀδοΐρεγα,, ἀδργοῃδηϑὶ γΟΓῸ ΒΌΡρ᾽] ηΐδΓα : ἰϑη6η Υ]Γ Βϑρίθη8 [Ϊ8 Βυροῦΐοῦ ἀδοσριϊοπδιῃ αυϊἀδμ ἀδρτγα!ιθηθεῖ, γοαργοιοηι οι γογὸ ΓΕῚ ΠΠΠΕΎΤΤΙῈ (ΟΧΟ. .-- ΠΕΒΑΟΠΙΌΙ ΡΒΕΒΒΥΤΕΒΟ. Εἰ χαί τινες δεινοί εἶσι παραλογιζόμενοι μὲν λαθεῖν, ἀλόντες δὲ παραχρούσασθαι ἀλλ᾽ ὁ σοφὸς χρείττων τούτων ὧν φωράξσει μὲν τὴν ἀπάτην, δι" ἐλέγξει δὲ τὴν δεινότητα.