Letter 1592: Since arrogance (ἀπόνοια) has fallen away from due measure and from what is fitting — having become 'apo,' that is,...

To Alypius the Bishop. The unity of the Church is not merely a desirable goal but an essential characteristic, without which the Church ceases to be what Christ intended it to be. Division within the body of Christ is not merely an inconvenience — it is a wound, and every wound weakens the whole body. When bishops quarrel with one another, when clergy form factions, when congregations split along lines of personal loyalty rather than doctrinal conviction, the cause of Christ is damaged more severely than by any external persecution. For persecutors can destroy the body but not the spirit; but division destroys the spirit itself, turning brothers into enemies and transforming the household of God into a battlefield. Therefore, Alypius, spare no effort to maintain the unity of the Spirit in the bond of peace, forgiving offenses, overlooking slights, and sacrificing personal preferences for the sake of the common good.

S. ISIDORI PELUSIOTE A λησεν ἡ δόξασα αὐτῷ ἀσφάλεια. Παρ᾿ ἐχθρῶν γὰρι τοῦτο πείσεσθαι προσδοκήσας, καὶ διὰ τοῦτο τῷ ἀλεξιφαρμάκῳ χρησάμενος, οὐδὲ βουλόμενος ἀπο- θανεῖν ἡδυνήθη, ἕως ἂν τὸ ξίφος κατὰ τοῦ στέρνου διηλάθη. Χρὴ οὖν μηδὲν τοιοῦτον ἐννοεῖν, ἀλλὰ ζῇν ἁπλότητι μᾶλλον προσκείμενον, καὶ τῇ θείᾳ προνοίᾳ ἐπιτρέποντα τὰ καθ' ἑαυτόν. ---LETTER YNE΄. – ΑΜΠΕΛΙΟ ΚΟΜΗΤΙ--- (43). (Conf. epist. 225.) Οὐδὲν οὕτω ποιεῖ νομίμως ἄρχειν, ὡς τὸ νομίμως ἦρχθαι. Ὁ γὰρ ἀγαθὸς ἐν ὑπηκόοις, ἀγαθὸς ἔσται καὶ ἐν ἡγεμόσιν. Οἱ δ' ἐν τῷ ἰδιωτεύειν καὶ πρω- τοστατεῖν πρόχειροι, καὶ πρὸς τὸ ἄρχεσθαι ἀνεπι- τήδειοι, οὗτοι καὶ εἰς ἀρχὴν ἀνεπιτηδειότατοι. ---LETTER ΥΝG΄. – ΔΗΜΟ ΠΗΛΟΥΣΙΩ--- adventum nuntiat. Ασμένως ἐδέξατο τὴν πρεσβείαν ὁ τὴν ἀρχὴν ὑμῶν λαχών. Καὶ πάλαι γὰρ ὠρμημένος ἥκειν, καὶ τὰ καθ᾽ ὑμᾶς ἐν ἀμείνονι ὄψει καταστῆσαι, τὴν ἡμε τέραν ἀνέμενε γνώμην · ἧς λαβόμενος, ὡς αὐτόκλη- τος μᾶλλον ἢ ὡς κεκλημένος ἀφίξεται. ---LETTER ΣΥΝΖ'. – ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ--- decertaturum commendat. Ὁ τῇ σῇ θεοσεβείᾳ προσφέρων τουτὶ τὸ γράμμα, αὐτάρκως οἴκαδε καὶ καθ' ἑαυτὸν ὡς παρὰ παι- δοτρίβου ἀσκηθεὶς, καὶ ῥώμην καὶ τέχνην ἐν τοῖς τῆς ἀρετῆς ἀγῶσιν οὐ μικρὰν συλλεξάμενος, ὥρμη- σεν ἐπὶ τὴν ἔρημον, τοῖς κηρύγμασιν ἑαυτὸν ὑπο θήσων τοῖς Ὀλυμπικοῖς, καὶ τὰ περὶ ψυχῆς Ὀλύμπια ἀγωνισόμενος. Δείκνυε τοίνυν αὐτῷ δι᾽ ὧν πράττεις τοὺς τῶν παλαισμάτων νόμους· ἵνα μήτε ἐξαγώνιος γενόμενος διαμάρτοι τοῦ σκοποῦ, μήτε εἰς τοὺς ἀγῶνας καταστὰς ἡττηθείη· ἀλλ᾽ εὐδόκιμος ἀποφαν θεὶς, στεφάνων καὶ ἀναῤῥήσεων ἀξιωθείη. ---LETTER ΔΥΝΗ. – ΑΣΚΛΗΠΙΟ ΣΟΦΙΣΤΗ--- ᾿Αρποκρᾶς, ὁ τρόπων μᾶλλον ἢ λόγων παιδευ της, ὁ τῇ θείᾳ θρησκεία διαφερόντως ἀνακείμενος (ὄνομα μὲν ἦν σοφιστὴς, ὁ δὲ βίος ἐκ φιλοσοφίας ἀκιβδήλου), ὁ μὴ πλῆθος νέων περιιὼν καὶ θηρεύων, ἀλλ᾽ οὓς ἑώρα δεικνύντας ἀρετῆς σύμβολα ἐγκατα- λέγων τῷ χορῷ· ὁ μὴ ἀφ᾽ ὧν μισθοὺς λήψοιτο τού τους ἀγαπῶν, ἀλλ᾽ οὓς ᾔδει σπουδαίους ἐσομένους, τούτων ἐπιμελούμενος, τὸν βίον κατέστρεψε. Ἐπεὶ τοίνυν παιδευτοῦ χρήζει ἡ πόλις, μήνυσόν τινα, καὶ ἀλύουσα οὐκ ἂν διαμάρτοι.