Letter 1602
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Paul
Date: ~410 AD
Context: Isidore acknowledges that a correspondent's anger about Eustathios, Zosimos, and Maron was justified — not temper, but the experience of watching corruption worsen.
This much is enough for me: your holiness has testified that your anger was not the ill-temper of a man making much of small things, but the experience of watching affairs that have gone badly wrong and are heading further wrong still, unless necessity itself steps in to stop them.
The affair has shown, as you say, how the madnesses of Eustathios, Zosimos, and Maron concerning luxury and licentiousness have grown. In their frenzy and raving they have nearly put the Centaurs to shame. Nothing remains, then, but to weep for them — and if you would further grant them your prayers, you would do well. The man who has already gone beyond shame cannot be reached by rebuke; he can sometimes still be reached by prayer.
Αρκεῖ τοῦτο, τὸ μαρτυρήσαξ μοι τὴν σὴν ἁγιω- σύνην, ὅτι οὐκ ἣν δυσκολία τρόκων ἐπὶ μικροῖς ποιουμένη τὴν ὀργὴν, ἀλλ᾽ ἐμπειρία πραγμάτων διεφθαρμένων, χαὶ ἐπί γε τὸ χεῖρον ἠξόντων, εἰ μὴ κις ἀνάγχη χωλύσειεν᾽ ἔδειξε γὰρ, ὡς ἔφης, τὸ πρᾶ- γμα, πῶς Εὐσταθίῳ, χἀὶ Ζωσίμῳ, χαὶ Μάρωνι ἐπ- ηυξήθησαν σὲ περὶ τὴν τρυφὴν χαὶ τὴν ἀσέλγειαν μανίαι. Οἰστρῶντες γὰρ καὶ λυττῶντες, μικροῦ τοὺς κενταύρους ἀπέχρυψαν. Λείπεται οὖν οὐδὲν, ἢ τὸ χαταθρηνεῖν αὐτούς" εἰ δὲ χαὶ χαρίσαιο αὑτοῖς τὰς σαυτοῦ εὐχὰς, εὖγε ποιήσειας. Τι!. -- ΠΑΥΛΩ. μἱμιογὶ οοπίοναρεμδ, ϑοπαφμο εαἰφιϊηξαιῖο. Νονὶ αιιοβιίδηι, [ογ5 οἱ ἴ, αυὶ ΟὈΪΔῖ8 ὈΓ6- νη οι υγαγία ) δι βαῦ ΒΟ ποι ἸΒΟΓΠΏ )» Οἵξά τινας, ἴσως ὃδὲ χαὶ αὐτὸς, τὰ διδόμενα γέρα μὴ προσιεμένους" οὐ τῷ χρείττους εἶναι χερδὼν ΥΑΠΙΑΣ ΒΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΊ Ὁ. () Τγοβ ἀθεεὶ ἰη Αἰείϑίαἀε ρμτίοτε ῬίαιΟ ἰν:- ΜΔ ΠᾺΛΠΓαΣ μα . : Ἰσηογαπίϊαηι, περίϊσεπίίαπι, οἱ αττοφαπίαπι; Ἰφθογδητα νΘΓῸ αἰπρίαχ βΘ6 , ἐχίβι γα Π08560 αυ88 ΠαϑΟἶω8, ( ἰ)ος ἰοδο δεὶι ᾿ϑ᾽ Πυγι5 ; δἰ γι) ἈφΠΟΒΟΘΓα δ8 ἐβ ΠΟΓΆΠ141), εἰ γόγιιογ (ἀεὶ τὰ σοι ογο. ΠΠΠΠ6 οἱ δοογαῖοδ βϑρίδπν αγωςί βαρίοπίυμ δλρί θη . Α ΡΟ ΠΠεἰ5 ογάρυΐο 6ϑὶ μαθῖτα8. φηοιΐ ἀπ δοϊγα φυοὰ ΝΗ δοίγαί, αἴδγιηδγοι. ΒΟΗΟΈΤ. () Τῆς αυιὸ ἐπὶ τηυΐδηι! ἴῃ τὴν οοὐά, Υαὶ, εἰ ΔΙι. ΡΟΒ88ΙΝ. ἘΕΡΙΘΤΟΙΑΒΌΜ .0Ὑὕ. --- ἘΡΙΘΤ. ΟΟΟΧΕΟΙ͂Υ. (πάσης γὰρ ἂν ἦσαν ἀναῤῥήσεως ἄξιοι), ἀλλὰ τῷ μει- Α ἰδιβπογοηῖ (χαονΐβ ἐπὶπι ρρροοηΐο ἀϊφηΐ δγᾶπι), βοὰ ᾿ζόνων ἐφίεσθαι" οἵτινες χαὶ δόξαν σχαιότητος χερ- δαίνουσι, τῆς ὄντως εὐχλείας γυμνούμενοι. Χρὴ τοί- νυν μάλιστα μὲν χρείττονας εἶναι χερδῶν " εἰ δὲ μῇ, ἀγαπᾷν τὸ μέτριον " ἵνα μὴ τὸ ὑπὲρ τὴν ἀξίαν ζη- τοῦντες, χαὶ τοῦ χατ᾽ ἀξίαν ἐχπέσωμεν, χαὶ σχαιό- τητος δόξαν σχοίημεν, οὐκ ἐπὶ τῷ λαθεῖν τι ἀγαθὸν ἐγχωμιαζόμενοι, ἀλλ᾽ ἐπὶ τῷ προσλαδεῖν τι χαχὸν χωμῳδούμενοι. Τι.Δ'. -- ΝΕΙ͂ΛΩ. νι Δοσρόγοπὶ 1Π2]0Γ8, δλὺ ΓΔΊΙΘη6 δἰ ηἰπίγαπι δἀόριΐ ἴλπιϑιῃ, οἱ υϑγὰ ργίναιί. θδοοσὶ ἰἴδαια πιλχίτηο ἰυεγὶ σοι οπιρίοΓ8 : δ) , πιὮοάυπ) οὐῶ- ὙΘηΐ! δογύαγο, μ6 αὐ]ά 5ιρτὰ ἀἷμηϊ16πηὶ ΔΠδοίλη( 6ι ἀϊφηΐβ ὀχ εἰὀαπ)υς οἱ γᾶπὶ ράγοιηυ8 ορ πο δὴ ; "θη ἰαυιαηϊ ᾳφυοὰ ὑθηὶ «αἰϊαυϊ ἀεοοροτγίιι5, δ6ι ᾳιοὰ Χη4 φυΐὰ πλσιὶ βίιηυβ, υἱιυρογδηῦὶ. (αῦχα. -- ΝΙ[,.. 1π νὲρεϊο ἀοίοτε τῶρε εἰμροτ εἰ εἰϊδητνιην οδυθηῖ!. Ὀδεϊμρμὶ, δἰεἰογαπίσμα εοπια, εἰ υοῖ [ἀπεῖδε πατεῖ. Υἱτε.. Οἱ μὲν μετρίως λυπούμενοι καὶ δαχρύειν ἰσχύου- σιν" οἱ δὲ χαταπληττόμενοι ἐπὶ ταῖς μεγίσταις συμ- φοραῖς, οὐδὲ δαχρύσαι δύνανται, τῇ τοῦ πάθους ὑπερθολῇ ἑαλωχότες, γαὶ πᾶν ὅσον εἶχον ὑγρὸν τῇ ὁ,υἱ πνοίξγαις ἀοίοι!, ἰΔογγηναγὶ οεἶδοι ροϑϑιιηὶ : 4υΐ ναγὸ ἱμφοηιὶ οαἰδιν δια ρόγου , η6. ᾿ΙΔογγαιϑγὶ αἰιάδαι φιθυηῖ, ἀοἱοτῖς νἱ οι πα !υάΐηα, 6ὲ φυϊά- 4υϊ ἰηόδι ᾿νε πν ἰφηῖτ8 νἱ σοηδυ!η θεὸ. Ἄαΐα ᾿ἰΔ4υ8 τοῦ πυρὸς ἀχμῇ δαπανήσαντες. ᾿Αχανεῖς γοῦν καὶ Β πιιοη! Δ6 Ραγουϊδὶ ἸΠγΟγα, ποι γοοθ πέ406 χατηφεῖς εἰσι" μήτε λόγον, μὴτε δάχρυα προϊέμενοι, τῇ δὲ τοῦ προσώπου στυγνότητι ἐμφαίνοντες τῆς Ψυχῆς τὴν χατάστασιν. Τοῦτο δὲ αὐτοῖς τέχτει τὸ ἀδόχητον' τὸ γὰρ μὴ πάλαι μελετηθὲν τῷ λογισμῷ, τῷ ἀθρόως συμθαίνειν, ἐξίστησιν. Τι Β΄. --- ΕΥ̓ΤΟΝΙῺ ΔΙΔΚΟΝΩ... ἰδεγγιηδὲ δι υηι, νυ βαυο ἰγἰ5ε διοίεν! ργῶ8 ἴδγυηι ιγἰδι ἰδ. Ηος Ἰηοχδρθοίαιυτ δἰ εἰφξηῖι πάλ. Ουοά δηΐαι δθη ὈΓγί8 δηΐι9 γον - δυπὶ δἷ1, ἰἶης πιθηι8 οορίοδα ΒδβΟ Ὁ ΔΓ [ΘΠ Δ110. ΟΟΟΧΕΟΙ͂ΪΙ. --- ΕΥὙΤΟΝΙΟ ΔΙΑΓΟΝΟ. Ἀοπὲε ργοριοῦ ἱπργοϑοταπι ἱπυἱάϊαπι υἱγιμιὶς εἰμάΐμπι ποὸπ ἀεεόγενά νι. γίγας οἰαγος αἰετποϑηπε ε[βεξί. Εἰ καὶ πολλὴ καὶ πολύπλοχος τῆς χαχίας ἡ σχαιω- ρία, ἀλλὰ σὺ τῇ ἀρετῇ ταύτην χαταγωνίζον, ᾿Ἐπειδὴ γὰρ ἀρετῖς μὲν λαμπρότερον οὐδὲν, χαχίας δὲ οὐδὲν ζοφωδέστερον, πολλοὶ πολλάχις τῶν μήτε εἰπεῖν, μὴτε πρᾶξαί τι λαμπρὸν βουλομένων, ὁρῶντες ἑαυ- τῶν μὲν τὴν αἰσχρότητα, τῶν δὲ φιλαρέτων τὴν ν λαμπρότητα" ἐχλεξάμενοί τινα τῶν μηδὲν ἀγαθὸν, μἧτε εἰπεῖν, μὴτε ποιῆσαι προῃρημένων, ἐπαίρουσι καὶ θαυμάζουσιν ὑπὲρ τὴν ἀξίαν, οἱ μὲν ἀμαθίᾳ, οἱ δὲ βασχανίᾳ τοῦτο δρῶντες, ἵνα τὴν δόξαν καθέλωσι τῶν φιλοπόνων, οὐχ ἵνα δείξωσι θαυμαστὸν ὄντα τὸν μὴ ὄντα τοιοῦτον. ᾿Αλλὰ τὸν σπουδαῖον μάλιστα μὲν χαὶ ἐπαίνων εἶναι χρείττονα χρή" εἰ δὲ χαὶ διψῴη τούτων, δυνορᾷν τὸν δόλον, ὅτι ἐχεῖνοι ἣ ἐχχόψαι αὐτῷ τὸν εἰς τὴν ἀρετὴν δρόμον βουλόμενοι
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Paul
Date: ~410 AD
Context: Isidore acknowledges that a correspondent's anger about Eustathios, Zosimos, and Maron was justified — not temper, but the experience of watching corruption worsen.
This much is enough for me: your holiness has testified that your anger was not the ill-temper of a man making much of small things, but the experience of watching affairs that have gone badly wrong and are heading further wrong still, unless necessity itself steps in to stop them.
The affair has shown, as you say, how the madnesses of Eustathios, Zosimos, and Maron concerning luxury and licentiousness have grown. In their frenzy and raving they have nearly put the Centaurs to shame. Nothing remains, then, but to weep for them — and if you would further grant them your prayers, you would do well. The man who has already gone beyond shame cannot be reached by rebuke; he can sometimes still be reached by prayer.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.