Letter 1615

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of virtue. Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.

Υἱγίατὶ ὀρογῶπ πᾶυδηιϊὶ ϑαιυπὶ ὁδὶ ἀὐνίηιπι οἰΐδπιὶ ᾿πρ]ογᾶγα, ὧἱ οροιῃ Πθδι5 ἴογδι, δυχ τη. Αἱ αυἱ ͵ὰ5 πυ]Π δπν ἀεἷἰϊ ταιοπαπὶ, ποαυθ ἰηνοοαὶ Νυπη6 , ἡΠυ ρτγορ εἴη ποη ἀχρογίοίυγ. Ουΐ δηΐιη οἰππἰᾶ, αυοοὰ : Ποτγὶ μοίο5ι, πηρ!εῖ, Ὀδηΐψης οἱ θυ δηηυΐ,. τ ναγὸ δσθιηριβ οἰἰὰπι βγη εἰατίυβ ἰὰ οϑίθη αι, ἀΐσαγα τη νἱ ογὶβ : Ουἱὰ ] βοογίαπι) ]- γδγὶ Ὑ , θα ΟΠ ἰΔιθθη ἱποοηιμδηι4 [Θ06-- ΓΆΓΟ, αυἃῷ ἀθδιηυπ) γαιϊΐοπα βαϊνα ιν ἢ Εϑὶ αυοά Γοοροηάήολη) : δ᾽. αιἱ] ἀΐδοογα [ἰτπἰοῦὰ8 ουρίαι, ρΓῖ- σορίοτθμι ἰδιηθι πο ᾿ι [γοαυθηίαγο, ἀδμὶπο ἴῃ ψΓδπ)- "Δ . () 6δ8ῖ, δογίθεγο ἀοσδηίθι, δ. ἀ6 ἰδϊ- ἰογὶ8 εἰἰδδεγθηῖθι ) ἱποϊ θῃβ ἀΐοαὶ :- γ88 [ ἀοοθ88 : Δηηποι εἰαγο Γαδροπδυτυπὶ Οορἱμπδτῖδ : ἤθυβ βίο , φμοιιοἋο ὑΐϑεογα αυθᾶ8, Πδαυδ ργΓδοορίο- ΓΘ) ἰγοαυδι , ἤ64υδ διγίυηι ΠΔ Δ] ΔΙΉ (, οἱ ἰοθογαγα γρουβϑὰβ ἢ Τυ οὐ ἀϊδοθηάἑ ουρὶ ὐἰιαιὶ δὶ ἀξοδββοῦι ἰδῦογ, δίᾳυα ορότϑ οἰΐδπὶ πηθὰ, Δ08ο!ὺ- ἴχ. φυϊά ρεγίὀοιυιηαιὸ οναίδὶ. ἡ υοι δὶ ἀθε! ἀ ΓΔ ΓΟ αυϊθι ( δἤθιπ)θ8, πόαᾳὺθ εἃ ἐ88 βοίθμαϊ ουρίαΐ [!ΆσοΓο οΘοπδυδνόναηι, φιοιποῦο ἀΐβοθτα ἡυ688 ἢ δίς αυΐ νἱγιυίοαι ορίατο εἴοι!, δὸ υἱδῶ ἀυσδηίοιη ἰμσγοαά! γοίυφίυη!. ΟΊ. -- ΒΕΒΟΝῚ ΡΝΕΒΒΎΥΤΕΒΟ. δεοίαηάμ θα φμα αὐ υἱτίμίεη! ασηαϊγοίαωι αὐἀπιϊμϊοιίο φμοφηί. Μηδὲν τἔμιον εἶναι νόμιξε, ὃ μὴ πρὸς ἀρετὴν φέρη, μηδὲ ποιῇ ἀμείγους τοὺς περὶ αὐτὸ σπουδά- ζοντας. Φέρει δὲ εἰς ἀρετὴν τὸ τοῖς φιλαρέτοις ἀχο- (αὶ λουθεῖν, καὶ ὁμιλεῖν τοῖς σωφρονεστάτοις, ἀλλὰ μὴ τοῖς ἀσελγεστάτοις " τοῖς εἰρηνιχωτάτοις χαὶ οἷς συνδιατρίόειν λυσιτελὲς, ἀλλὰ μὴ τοῖς μαχιμωτά- τοις. Εὖ γὰρ εἰδέναι χρὴ, ὅτι χαχίας τις ῥᾷον με- ταλαμθάνει ἣ ἀρετῆς. Εἰ γὰρ ἦν ῥᾷον τὸ ἀρετῆς μετασχεῖν, ἐχρῆν χαὶ τοῖς χαχίστοις συνεῖναι τοὺς δυναμένους ταύτην χαρίσασθαι. Ἐπειδὴ δὲ τοῦτο δύσχολον, ἄμεινον ἐν ἀσφαλείᾳ εἶναι, καὶ φεύγειν τοὺς πονηρούς. Εἰ γὰρ ἐχεῖνοι οὐχ ὠφελοῦνται, δι᾽ ἂν αἰτίαν αὐτὸς ζημιοῦσαι ;