Letter 175

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Sousimus the Presbyter Date: ~410 AD Context: Isidore on the inexcusability of repeated sin — and how falling into the same error twice changes one's standing before God and before others. The person who falls twice into the same trap does not deserve the same mercy as the one who fell once without knowing the trap was there. The second fall is not ignorance — it is decision. And decisions carry a different weight than accidents. This does not mean the second fall is unforgivable. It means the conditions for forgiveness are different, and harder. What the first fall required was acknowledgment; what the second requires is something more radical — a break with the pattern, not just the instance.

Θεὶ δὶς ἱπ δμπιάσηι ἱπιρὶποὶ! ἰαρίάδηξ, ποπ πιετοίμτ υεπΐαπι. ἀοη[εν. ορὶδί. . Νυρόογαπὶ ἰυυπὶ ἀεἰ οι πὶ οοοαϑῖο Θσχουβανυ!, ηυοιὶ [γαϊγοπὶ γἱβυϑ ἀδίδηογο. Ησο νοτὸ [ἐς β με ναγίοδιϊο ἢ} ] πὸ ἰΔηηθη ργρίογι ρῥγωιαχίιπ) : ἧιο οἱ ργίυγα γεηΐβ δχοίἀϊϑιϊ. δὲ δηΐῃ ἰιρδὶ ἔγδιγ κυ αγαιῖα ργυ ἀθ δυπιρδίϑι! υἱη ἱοῖϊαπι, υ Γᾶ- ἐἰυ. ἰρϑι) ἐς. Ππ| ἃ ( ργορυξηδίυϊη ὙἾ, βοόγα ἰίογυτ ἃς ΡΓ Οὐ ΐαᾷ ΘΧαζ ΓΘ "ἢ Π| δΓυ- βοδείβ ἢ Μαηϊοϑίυμ μἷης ἀναδίι οἱ ᾿ος ἀδιλ Δ) ἴ ορόγὰῶ σοι ΐβδυπ).. Ουἱΐ δηΐπὶ [ταἰγὶ ἤθη ράγοὶ!, δἰϊοειιπι ἰηΐυνα ᾳυοπιούο .] ἰθιρογαυοῦίι. ΧΧΥ, --- ΠΙΕΒΑΟΘΟΙΟΝῚ (Ε. ππξκλοὶ Ριλοονο μὲ ἱπίτα). Τὸ μὲν πρότερόν σου παρανόμημα, πρόφασις εὐπρεπὴς ἐδόχει ποιεῖν συγγνωστὸν ὁ ἀδελφός σου ἐχ- δεδιχήσθαι νομιζόμενος " τοῦ δὲ νῦν παρανομήματος οὐδὲν τοιοῦτον ἔχεις παραπέτασμα , ἀλλὰ χαὶ τῆς προτέρας συγγνώμης ἐξέπεσες " εἰ γὰρ διὰ τὸν ἀδι- χηθέντα σον ἀδελφὸν πρώην ἡμύνου, πῶς αὑτὸν νυνὶ τὸν ὑπὲρ οὗ τότε, ὡς φὴς, ἡμύνου ἀδικῶν χαὶ ἐλαύ-- νων πάντοθεν οὐχ αἰσχύνῃ; Δῆλος τοίνυν γέγο- νας () ὲχ τούτου χἀχεῖνο ἐχ προαιρέσεως ποιήσας “" ὁ γὰρ ἀδελφοῦ μὴ φειδόμενος, πῶς ἂν ἀλλοτρίου ἐφεί, ( σατο; ΚΕ΄. --- ΙΕΡΑΚΙΩΝΙ.. Μιιάινις πιι ἰοδτὶδ φιΐδ Ὀότιι. ΝᾺ ΡΌΓΡΗΡΔ, ΠΟΩυΘὶ δρ!οπἀθη βΈπη πη ΓῸ δ πηϊδι νόγο οἰποίυ ιν πλυηάυπι τυ] υτο. Μυ} οι ΐπι ἱπορία τηδίγοηδ ἤυπο νοϑιϊσϑηίοβ ογηδίυῃ), ἱδυῖϑς δια οὐἰϊοβοθ οοηὐιχίυυδ τοἀαϊ(. ΑἹ διϊηνὶ ογηδίυβ, αυΐ Υἱγίυϊ πδϑοίϊιυν, οἱ οοῃνίοῖυ ἀδὶ- ἀεείιπη ὀχοϊίαι, δ. υΐυ ὑοπαυο θη Ρἢ}}- ἔτ). ΧΧΥ͂Ι. --- ΡΟΙΥΓΘΠΒΟΌΝΙΟ. Οὐχ ὑφάσματος ἁλουργὲς αἶθος, οὐδὲ λίθων ποι- χκίλων αὐγὰς πρὸς χρυσὸν χερασθείσας χόσμον γυναι- χὸς εἶναι νομιστέον " πολλαὶ γὰρ τῶν ἀπειροχάλων. χαὶ χόσμον τοιοῦτον θηρωμένων, προσχορεῖς χαὲ μισηταί τοῖς συνοιχοῦσι γεγένηνται. ᾿Αλλὰ τὸ τῆς ψυ- χῆς χάλλος τὸ ἐξ ἀρετῶν συγχείμενον, ὅ περ χαὶ πό- Ο θου ἐστὶ πρὸς τὸν σύμθιον συναγωγὸν, χαὶ εὐνοίας. «υγχάνει φάρμαχον. Κα. --- ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΩ. Απίπια υἱτι πηι δἰμαάϊοδα [αεἰ θεῖ οβέηι ἱππρείγαι. ὕ᾽ιτη᾽. δ υγῦϊιιπι δἰἴααι ορροτγίυημ), ᾿Θημ ρα βίδιιη υ ποηι ΟΡ τίν αυΥυΓ; ἃ οἱ δι ποτυπ) ογρβᾷ υἱγιυ δι δἰυκίο ἀϊνί πη) ράγδιιν δυχ.} }ὺ ΠῈ. ΧΧΥ͂ΙΙ. --- ΑΒΟΠΟΝΤΙΟ ΡΒΚΕΒΒΥΤΕΙ͂ΝΟ. Ὥσπερ ἐπὶ τῶν πόλεων ἡ εὐχαιρία τῆς θέσεως τὴν εὐχαιρίαν τῶν ὡρῶν ἐπισπᾶται, οὕτω χἀπὶ τῶν ψυχῶν ἡ εὔνοια ἡ πρὸς τὴν ἀρετὴν τὴν θείαν συμμα- χίαν θηρᾶται.