Letter 200

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Cassianus Date: ~410 AD Context: Isidore on the narrow road that leads to life — arguing that what seems constricting is actually the most beautiful path, opening into genuine freedom. What seems narrow turns out to be the most beautiful road — the one that leads to piety, and ends in broad and spacious freedom. This is the great paradox the Lord announced: the narrow gate, the difficult path, the few who find it [Matthew 7:14]. What looks from outside like restriction is, from inside, the only space large enough to contain what we actually are. The "broad" road that everyone is on is, precisely because everyone is on it, incapable of taking anyone anywhere in particular. Choose the narrow road. It leads somewhere worth going.

δοχεῖ, καλλίστη ἐστὶν ὁδὸς, ἐπὶ τὴν εὐσέδειαν ἄγουσα, χαὶ εἰς πλατεῖαν εὐρυχωρίαν τελευτῶσα. ᾿ ΣΓΙν, --- ΚΑΣΣΙΑΝΏ. ρυἱά αἀϊῇεταμι, ἄδουλος καὶ ἀδούλητος. Νοη ἰάθη δδὶ ἱπιργυάδηιϊίδ εἰ ἰηνο!υηίατγίυπι ἄδου- λον χαὶ ἀδούλητον. Π ὀηΐπ ἱποοη : ἀΘγϑη π), ἢος Ὑ ΓῸ ἑπυϊίμπι οἱ ποη Ὑο]θηίαπὶ ] Πςαὶ : οἱ Πα ἀ ἴῃ ἀφοηάο, ἰιος ἱπ ραιοπάο .} οογηίυν, ΝΑΙ ἡΠυ δοιῖο δδβὶ ἱποοπβίάδγαϊα, ἴος ὙΓῸ ὁοδοίᾷ ρϑ. ΓΟΙΥ. --- ΑὔΒΟΝΙΟ. Οὐ ταυτὸν τὸ ἄδουλον, καὶ τὸ ἀδούλητον᾽ τὸ μὲν γὰρ τὸ ἀπερίσχεπτον, τὸ δὲ τὸ ἀχούσιον μηνύει" χαὶ τὸ μὲν εἰς τὸ πράττειν, τὸ δὲ εἰς τὸ πάσχειν βλέπεις. Τὸ μὲν γάρ ἐστιν ἄσχεπτος πρᾶξις, τὸ δὲ χατηναγ- χασμένον πάθος. ΣΔ', --- ΑΥ̓́ΣΟΝΙΩ. . Οποπιοάο τέο αὶ εἶμι αὐπιϊπὶειτείμν, Ῥμίοίτα τεὶ Ἰμαϊσαί ρθταάακὶο. Οιπηΐβ σθηἰτογογβία ἰυάϊοὶο ἀϊγιππδίιγ : ῥυἀϊοΐυαι Ἧ μὲν ἀμφισδήτησις χρίσει ἀναρτάσθω’ ἡ δὲ χρί-- γΓῸ ϑοοιιβαίογαϑ οχδιηϊπαί ; Ἔχϑηῖθι ϑαυυηπ) ἀοΠηΐλι, Β σις τοὺς ἐλέγχους βαϑανιζέτω' ἡ δὲ βάσανος τὸ δέον εἰυβᾳυδ βεπιθηια βαρ θδῖυγ. ϑογίρία γϑτῸ οοηῇτγιηθ- ἴωγ, οὐηῇγηιδίδ τοῖρϑα βιδυ ϊαῖαγ. Οπιηΐβ υθγὸ - (πιο , οἱ διηϊοἰια βυοοράδι, οἱ ΩἾΪΜ}] ρϑΓ ϑὶ οἱ βοοιιηάυηη, οὐολ δὰ Υἱγίυ!ϊ πὶ, ἰᾳπὶ ρίογίδη) ἐοηπδααιδηάδη), ἃ. ἀδηΐᾳι δὰ τ ταῖθηι δίῃ » ᾿εἰεΐδη. ΟΟΥ̓͂. -- ΡΙΠΙΈΕΤΆΙΟ. ὁριζέτω" ὁ δὲ ὅρος γεγράφθω" τὰ δὲ γεγραμμένα χυρούσθω᾽ τὰ δὲ χυρωθέντα βεδαιούσθω τοῖς ἔργοις" πᾶσά τε ἀψιμαχία οἰχέσθω, καὶ φιλία χορευέτω" ἧς ἴσον οὐδέν᾽ χαὶ εἰς ἀρετῆς, χαὶ εὐδοχιμήσεως, καὶ εἰς εὐφροσύνης λόγον. ΣΕ΄..--- ΦΙΛΗΤΡΙΩ. Απιϊεϊα υἱς. ΔΑ ποπιθη αἰκαϊ ῬΑ οἰτὶϊ. ((οπ[εγ. ἐρῖει. .) Ετρο ἀπιϊοϊ εἶα ] ΓΘ οαριΐ ΠΟη θη σΟΓΘῺ οὐαὶ δοάδιῃ ᾿πηρε} ἢ ΕσοΘ Θηΐ εἰΐδη) Ἰοηβ ἀἰ:., π}Π|} ΠΠΠ|γ] ὑῃᾳι|π) ΔΟΟΘΡΙΪΒ, ἰυἱ Διῆογα τηϊγἢο ἰποεη , δίροφιρ νιυπαγαϑίὶ, ὃν Π τηοπιθηί αυΐάθπι ἰοηρογίβ ιυἱ Οὐ] ν͵δοῖ Ρ- ΟΟΥ̓͂Ι. -- ΒΙΌΥΜΟ ΒΗΠΟΓΑΤΙΟΟ. Ἔμελλες ἄρα, ἣ φιλίας, ἣ τοῦ τετρῶσθαι ὑπὸ φι» λίας ἐπώνυμος ὧν χαὶ ἄλλους εἰς ταύτην ἐμδαίνειν. Ἰὸσὺ γὰρ χαὶ ἡμᾶς πόῤῥω τυγχάνοντας, χαὶ μηδὲ- πώποτε συντετυχηχότας διὰ γραμμάτων, εἰς τὴν σαυτοῦ ἀγάπην ἐξεδάχχευσας χαὶ τοσοῦτον χατ- ἐτρωσας, ὡς μηδὲ πρὸς τὸ ἀχαρὲς δύνασθαι ἀμνγυ. ( μονεῖν.