Letter 212

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: An unnamed correspondent Date: ~410 AD Context: On why public sin is graver than private sin — using Moses as the supreme example: all his earlier failures did not prevent him from entering the Promised Land, but his single public failure at the waters of Meribah did. Why, best of men, do you place divine assistance second to human support? Why do you give precedence to the friendship of mortals over the help of God? Surely reason, looking to what is right, ought not to entrust the decision of victory to the weak capacity of human beings, but to cling to the invincible right hand of God — the one who holds to that hand will surely be shown stronger than his trials. Now let me tell you something astonishing and paradoxical — yet true. The person who has sinned greatly but in secret, having scandalized no one, will receive a lighter sentence than the person who has sinned in smaller ways but openly, with presumption, having caused many to stumble. If you disbelieve this and think I am exaggerating, I will bring you this verdict from heaven and read you this law from on high. Consider the supremely excellent Moses, who had traversed every virtue. Nothing else prevented him from entering the Promised Land — for which he was both guide and leader of the whole people — except what happened at the waters. Yes, there had been certain things before: he argued with God when sent to Egypt, more than once. And afterward he said: "There are six hundred thousand foot soldiers, and you said, 'I will give them meat, and they shall eat for a full month.' Shall flocks and herds be slaughtered for them, or shall all the fish of the sea be gathered for them?" And after all this he grew negligent and asked to be relieved of leading the people. But none of these things prevented him from entering the Promised Land. It was only what happened at the waters that stopped him. And the divine mind, exposing the nature of that sin and showing why it became unforgivable, declared: "You did not sanctify me before the children of Israel; therefore you shall not bring this assembly into the land I have given them." For in its own nature, that failing was less than his previous ones. But because it was mixed with the harm it caused to others — it became not only greater than those, but beyond pardon as well. For the others were sins committed privately and in secret; this one was committed before the whole people.

of Isidore of Pelusium for me. This is one of the fragments of Eusebius of Caesarea’s Gospel Problems and Solutions, so I have a translation of it. The friend commented on the style of translation adopted, versus a more literal approach. Your translator did a nice job making a loose translation that is quite faithful to the intent and meaning of the letter. … I don’t think the translator was too loose. For an academic translation, which is usually more literal, it does toe the line a little bit, but it does make a far more interesting and pleasant read. Here are two passages that I translated literally. Mine are in [normal text], your translator’s are in italics. Τὸ γὰρ ἀδύνατον καὶ ὄν καὶ δοκοῦν, ὅσον πρὸς τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀσθένειαν, φημὶ, κατορθώσας, ούκ ἄν περὶ τὸ δυνατὸν ἐξησθένησεν He accomplished, I say, something both apparently and actually – as far as human weakness is concerned – impossible; so he would have shown no weakness in a matter that was possible. For, I say, h

δὶυῖπο ροίΐιις φιαηι ἄμπιαπο πἰιὶ ἀδοεί αὐχί ϊο. (δἰπιϊ ἐς ἐρίει. .) Οἰν, ὁ νἱἷγ οριΐινα, δεῖ ργββϑι πη Ποηλίουμ ΡοϑΙρυι θη διη δι Χ}}} ὁθη . {πᾶ γα τηο γί! δι οὐ εΔῃ ἀηιδροιιβ αἰνίη Ὁ ἢ Ποοῖ Δι πη), δά! Διατί, ὦ βέλτιστε, τὴν θείαν συμμαχίαν δεντέραν τῆς τῶν ἀνθρώπων ἐπικουρίας ἡγῇ, ἣ τοῦ χάριν τὴν τῶν θνητῶν φιλίαν προτέραν ἄγεις τῇ; θείας ; Καί- ἢ! ΠΟΙ Βἰ Πα τὰ γι !οηθ, ποη Βαιηδηας [ΓΔ } νὶςῖο- α. τοι χρῆν δήπου τὸν λογισμὸν τὸ δέον σκοποῦντα, μὴ ΓΙ ρᾶγι σοησοίογα, ὑθγαη ἰμνοίς θἱ ἀσχίο γα [ΠῚ ΓΘ : οὐ ἐπ ΓΘ δυρογίογ οἰθηΐθα ἀρραγο- υ͵ἱ του διϊοηΐθυ. ΘΟΙΧ. -- ΜΑΚΤΙΝΙΑΝΟ, ΖΟΒΙΜΟ, ΕΒΤΑΤΗΙΟ.. τῇ ἀσθενεῖ τῶν ἀνθρώπων δυνάμει τὴν τῆς νίχης ἐπιτρέπειν ψῆφον, ἀλλὰ τῆς ἀηττήτου ἔχεασθα: δεξιᾶς" ἧς ὃ ἀντεχόμενος χρείττων δήπου τῶν πειρασμῶν ἀποφανθήσεται. ΣΦ", --- ΜΑΡΤΙΝΙΛΆΝΩ, ΖΩΣΙΜΩ, ΕΥ̓ΣΈΑΘΙΩ. Εαϊιονιαἰοτία ὁεὶ αὐ υἱία ἐπιεπαά αἰϊοπόης. ( [ ἐρὶε!. , εἰ .) Νε εχ βιϊ πιο, θοιἱ νἱγί, ρηπ νο ρασοαίυΓοΟν : ΠοΠϊια θεῖ ἰοηφϑιιμ δίαπη ἰμιογργθίαγὶ μορ!ΐψδιις εἴδη, Π. Π| ΔΟΓρΟΥΪ. τηλοῦ ἴ- Ἰόγαηἰλπὶ; . Ω, υἷᾶ βιδιϊα) ποὴ διϑιϊζαπιηΐ, ἤυτυγὰ θοἱ οἰ ζογα }υ οἷα οτϑαλ : φαΐ ροιίι, ΓΒ πο ἰπίο γα, ρουἰ Θπιίμ!. Αὐδυγύμπι δαΐι τᾶ χί θεῖ ραιϊεπιίαιη δά ραηἰιδηιίαιη ἰηνιΔηΐθηι, ἀηϑαιῃ Ο(ρΑΒίο ΘΠ μἱπεῖια) ἀ ἰοἰογυηι. δ γὙρΓΟ, Ο “πο ραλᾶ που αν ἀδα ι, η ἀΔίυ ὁΧ- ΒΡΘοίδιΐβ, νϑγθ δοίίοια, ἀϊνίυι Να πηδη, αἱ πῃ πιληυῃ Φ οἱ "δηΐσου!, [ἰα οἰἴδιὰ ὙΟΓΑχ , ἱ ροίδθη, καιἰηϊπηδαυὸ πἰαχ. Εχ δὲ ἰἰδηαα ὑυδηὶ σηϊδίθην, ργογυπὶ ἀεἰεἰθγαπι ἀΠ ΓΘ Π . ρυμι ΟΠ θ αν, οἱ ἰδιρυϑ Ἰαγρίδηφ δηοη διϊοηΐδ : δηὺ}] ΥΕΓῸ σγθϑοθηι εἰ εἰ. ἰΔηγἀοι ἃ Παδηιίο ρΒηϊῖ, βίη! Οπιπίυ ΠῚ (! !εἰογαπ) μγωοδφοιείμ!ῃ ἀμνον. νὰ ἰῇ [- ΓΙ} μΟΘη αχἰ δὶ, . ((ΙΧ.--- ΙΘΟΒΎΒΙΟΝΙ. Μὴ νομίζετε, ὦ βέλτιστοι, ἀτιμωρητὶ ἁμαρτά- νειν μηδὲ ἀμέλειαν τὴν θείαν μαχροθυμίαν ἡγῆση- σθς, μηδὲ ῥᾳστώνην τὴν ἀνεξικαχίαν᾽ μηδὲ ἐπειδὴ παραχρῆμα οὐκ ἐχολάσθητε, καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ ταῦτα διαφυγεῖν ὑπολάθητε" ἀλλ᾽ ἕως ἔξεστι, μετανοήσατε. ᾿Ατοπώτατον γὰρ, τὴν θείαν ἀνεξιχαχίαν τὴν εἰς μετάνοιαν χαλοῦσαν, ἐφόδιον μειζόνων ποιεῖσθαι ἀμαρτημάτων. Εἰ δὲ διὰ τὸ μηδέπω δεδωχέναι δέχην οὐδὲ δοῦνα: προσδοχᾶτε" εὖ ἴστε, ὡς τὸ Θεῖον ὥσπερ φιλάνθρωπόν ἔστιν, οὕτω καὶ ἀψευδὲς χαὶ δυνατόν" φιλανθρωπεύεται γοῦν, καὶ τὰ πρῶτα τῶν πταισμά- των παρΐίησιν ἀτιμώρητα, χαιρὸν ἐπανορθώσεως χα- ριξόμενον" ὁμοίως δὲ, ἣ καὶ μᾶλλον τῶν πλημμελῃ- μάτων ἀχμαζξόντων, τελευταῖον ἀμύνοται χαὶ ὁμοῦ πάντων, τῶν τε ἔμπροσθεν, τῶν τε ὕστερον τολμη- θέντων δίχας εἰσπράτεεταυ. ΣΞΔ'.---ἸΣΧΥΡΙΩΝΙ. Ρδεσαία μεὑ σα ξεαπααίαφμα α θ μμπῖϊα. Ειϑὶ δαἀφιγληιί μγανογαρ Ορίπἰοηθ ἢ] Υἶϑι!}ΠῈ εἰ φιυοὰ ἀϊοϑιὴ δοῖο, ΗΉ ΠΟΙ ., νοΓυΙ ΘΒῖ, Ῥτγοίογδαιμν : πἰηΐγ } ραοοᾶὶ σγδνίι, οἰαπὶ [ἃ- Μ}}}, οἱ οἰξοιι οὐ) αὔδειὶ ποιμ η!, μυηϊοιύυπν, {πἰᾶπὸ αἱ πη σΓΑΥ ΘΥ βοδι, ΠΠΠ ΓΘ ἰδ οβθη}!| . βιρρίηαι πδιηρηγίη. Οιοά δὶ πη Πύδπι εἰἰο ἢ θ γα γθοι , ρΓῸ ΠΥΡΘΓ} τοὶ ἤάοιη ὀχοοιίδηῖθ, βδϑη(οη ΘΟΘΪΟ ΔΓΟΘΘΘΆΙΠ, ἰθφοίηφαα ἰη θα ϑης τοσϑόοῦῦο. ΝΙΠ ! δηΐη δἰΐαι Μογϑὶ, Υἱγοὸ ἰπίοζαγγίιηο, Ὀη ΓΠ| Υἱιυῦ Δάοθρίο, "πᾶ ΓΘα. πη| υῦρυιη ἰγληθϑᾷγα, ἰιμ ϊχὶιϊ θεὶς, ΠΏ Π , } (ΓΔ ηδ᾽ι }, )» εἰλὺ οκηίογοι, Β᾽χυϊἀθη) οἱ δληίθα δ[᾽ἃ σοι δι ( Θηϊηὶ ἱρϑὶ σοηίΓα ᾽χ}}), βοβιϑὶ ΠΠγυπ ἴα ΚΕ εγρίυπι πΐβϑϑυ, ἢ ς } εἷϊ : ε« δεχοθῆία τ} Π| μευ ἢ) ρΟοραΠΐ ᾿Βγαϑ Εἴ] βιιηὶ ; τὰ ἐἰςἰπ : Ὸ οἷ ϑιὴ σα ΓΙ ἢ πη ἰπιοστο. Νυπαυϊα σανίσι ΟΥ̓ οἱ βου γε] Οἱ" Ππὸ [ Π.ΔΓΪ 'ῃ σῃ} )" ΕΙ' χαὶ θαυμαστὸν χαὶ παράδοξον εἵναί σοι δόξει τὸ ῥηθησόμενον, ἀλλ᾽ ὅμως ἀληθὲς ὃν λελέξεται" ὅτι ὁ μεγάλα πταίσας, λαθὼν δὲ καὶ μηδένα σχανδαλίσας, ΠὲΪΠ} Ὦ τοῦ χαταδεέστερα μὲν πεπλημμεληχότος, μετὰ παὴ- ῥηφσίας δὲ χαὶ τοῦ πολλοὺς ὑποσχελίσαι, ἐλάττονα δώσει δίχην. Εἰ δὲ ἀπιστεῖς, καὶ ὑπερδολὴν χαταγι- νώσχεις τοῦ λόγου, τὴν ψῆφόν σοι ταύτην οἴσω ἐχ τῶν οὐρανῶν, χαὶ τὖν νόμον τοῦτον ἐχεῖθεν ἀναγνιύ- σομαι. Τὸν γὰρ πανάριστον Μωσέα, τὸν πᾶσαν ἐπελ- θόντα ἀρετὴν, οὐδὲν ἕτερον ἐχώλυσε μετὰ τὸ πέλαγος χαὶ τοῦ λιμένος τυχεῖν, ἣ τὸ σχανδαλίσαι τοὺς συνόν- τας αὐτῷ ἐπὶ τοῦ ὕδατος. Εἰ γὰρ χαὶ πριὰην τινὰ παρηχολούθησε (χαὶ γὰρ ἀντεῖπε τῷ Θεῷ, χαὶ ἅπαξ χαὶ δὶς, πεμπόμενος εἰς Αἴγυπτον), χαὶ μετὰ ταῦτα εἶπεν" ε Ἑξακόσιαι χιλιάδες εἰσὶ πεζῶν" καὶ σὺ εἶπας " Κρέα δώσω αὐτοῖς, χαὶ φάγονται μῆνα ἡμο- ρῶν. Μὴ πρόδατα καὶ βόες σφαγήσονται ; ἣ πᾶν τὸ ὄψον τῆς θαλάσσης συναχθήσεται, χαὶ ἀρχέσει αὖ- ἰὺ ἘΡΙΘΤΟΙΑΒΟΌΜ [. Υ. -- ΕΡΙΤ. Γ(ΟΙΥ. τοῖς; » Καὶ μετὰ ταῦτα χατωλιγώρησε, χαὶ τοῦ αὶ ειοφαυυμίιγ, οἴ Π] οἷος αἷς δ᾽.) ὅριὶ ἀαΐη θα ηο- δήμου τὴν προστασίαν παρῃτήσατο " ἀλλ᾽ οὐδὲν ἔτε- ρον αὐτὸν ἐχώλυσεν εἰσελθεῖν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγ- γελίας, ἧς ἕνεχεν τῶν ἄλλων ἁπάντων ἦν καὶ ἡγεμὼν καὶ δημαγωγὸς, ἣ τὸ ἐπὶ τοῦ ὕδατος συμδάν. Διὰ τοῦτο χαὶ ὁ ἀχήρατος νοὺς τῆς ἁμαρτία: τὴν φύσιν ἐχπομπεύων, χαὶ παραδηλῶν ὅθεν γέγονεν ἀσύγγνω- ατος, ἔφη, ὅτι « "“Ωὐχ ἡγιάσατέ με ἐνώπιον τῶν υξῶν Ἰσραὴλ, διὰ τοῦτο οὐχ εἰσαγάγητε τὴν συν- αγωγὴν ταύτην εἰς τὴν γῆν, ἣν ἔδωχα αὐτοῖς. » Τῇ μὲν γὰρ φύσει ἔλαττον ἣν ἐχείνων τοῦτο ἐὸ πταῖσμα" τῷ δὲ μετὰ «ἧς ἑτέρων χραθῆναι βλάδης, οὐ μόνον ἐχείνων, ἀλλὰ καὶ συγγνώμης μεῖζον Σγένετο. Τὰ μὲν γὰρ κατ᾽ ἰδίαν χαὶ λανθανόντως, τὸ δὲ ἐπὶ τοῦ δήμου παντὸς ἡμαρτάνετο. ΣΞΒ΄. --- ΑΔΑΜΑΝΤΙΏ. βἷεχὶ!, δἰ θορι}} ρνϑίδοιυγαιῃ ἀδργδοδίας : Υ Ραμ Δ᾽ ἃ Μ}}}}} ἔρδαν ἰραύινῖς ἑησγοάί ἢ ἰογγᾶπὶ ργο- τ) ] η (ουΐυ Γαΐ σαι| ἀυχ οἱ ἱπί ΓΟθΓ ρΟρι]] Θγδὶ σοιϑδιϊυ} αυᾶιῃ ηοά δὰ δηυλ οοπιὶρῖϊ. Ῥγχομίογθα ὁϊ δ η ἰηΐοσῖα ροοδι ΠΑΙΌΓΡΔΠΙ ρ] , οϑἰ πη ἰ)}} ῸΡ νοι ἘΠ ση} ., αἴ : « Νοιὶ βαηοιἰ ἤοδθι} ΠῚ ἰπιὸν ἢΠ γλ]. Ῥγορίογθα "}} ἰηιγοάυςσοιθ δυμαβοζδην 'π δὰ! ἰδγγδϑιη, ιδιν ἰεεὶ ἱῤ .» Νδῖυγα αυΐ θη) οἱ γοῖρθα πΐηυβ αγαϊ ἰά, ΠΙογυηι ἀοέ ει ; αποπίδπι ἰαπλθη ἰά οὐ αἰϊο- Γυπὶ ἀδῆληο ἐοηυζογαὶ, ΠΟ. πιο ο ἱκδ Ὲ ργοιηδΡιὶ!, γὸ- ΤΌΠι ἰδ π| (υἱῖ, ιιδπι αἱ γϑιΐδτη πηογογοίυγ. {{Π|) Θηΐηι ρεῖνϑιί πὶ οἱ οἰδ), [ γὙθῸ ΟΟΓΆΙΩ ρΟρυΐο (η]- Ὠγΐδου πὶ δὶ. ΘΟΟΙΧΊΙ. --- ΑΌΑΜΑΝΤΙΟ. Εἰοφιιοπιί φειοπιαίον ἐχρίοδιιδ. Ὃ φῇος ὁ σὸς ἦλθε μὲν οὐ μαθησόμενος, ὡς ἔλε- Ὑέν, ἀλλ᾽ ἐπιδειξόμενος χαὶ διδάξων, χαὶ τὸ φρόνημα τῶν δοχούντων τι εἰδέναι σδέσων. ᾿Απῆλθε δὲ πα- θὼν, ὃ δρᾶσαι προσεδόχησεν. ΣΞΓ', --- ΟΥ̓ΡΑΝΙΩ ΔΙΑΚΟΝΩ. Αἰηΐουβ { ἴαπ γοηΐῖ, ποῖ αυΐάαπ) Αἰϊηυϊά ἀο- σθηδυδ, υἱ αἰευαὶ, ἰ ἀοοίυγυΝ ἀθιοη : Γϑ Γι , δίᾳι δόγι πὶ], .] δοῖγα } νἱ δδιῖαγ, ορὶ- ηἰοηθσιη γο[ἱαΐυγιι. ΑἸ ἀιθ {ΠΠπ| ρᾶ, ἡσοι [Δεϊυ ΓΒ} ρθ. .. ΟΟΙΧΙΠ. - ΒΑ ΝΙΟ ὈΙΛΟΟΝΟ. δὶεονάϊ ταϊΐο οριΐπια, δἰπιρίοα, εἶπε [αείκ. Ἢ τῶν ὀρθῶς χαὶ μετὰ πόνου διδασχόντων Ψυχὴ (πολλοὶ γὰρ μετ᾽ ἐπιδείξεω: καὶ χαταφρονήσεως ἐξηγούμενοι ἐχλύουσι χαὶ τῶν ἀχροατῶν τὴν προ- ὑυμίαν), πρῶτον μὲν διὰ τῶν ὀφθαλμῶν ἐμφαίνει τὴν Ποοῖο ᾿Δθογίοβθαια ἀοοδηίυπὶ δε πη (πιυϊιὲ οηΐπὶ ουτη οδιοηϊδιίοα δίψα σου!οιηρίι δχρίηδη- [ πιαρφηδηὶ δυσϊίογυιη αἰδοσηδἑ ψτγοινριϊαὐΐποῖι ἰεγιοσυη!.}) ρεϊ νυ υϊ] πη) ΟΟ}} ῥ᾽ οα΄ ἢ} ρΓι εὐλάδειαν " πολλὰ γὰρ αὐτῶν πρὸς τὸν λόγον τὰ χέν- ( [ΓἸ : Θἶπὶ ΟΟὈ]ΐ ΘΓΙΠΟΠ.Π) δι} } δι άμηί. τρα᾿ ἔπειτα δὲ χαὶ διὰ τῶν ὀφρύων διασημαίνει τὸν νοῦν τῶν διδαγμάτων: λόγῳ δὲ μετρίῳ χρῆται, οὔτς ὑπὸ τρυφῆς ἐξυθρίζοντι, οὔτε ὑπὸ ταπεινότητος ἐξευτελιζομένῳ. Εἰ γὰρ καὶ ἡ φράσις εἴη ἀναττίχι- στος, ἀλλά γε τὰ ὑποδείγματα χαὶ τὸ εἰς οὐλάδειαν βλέπειν διαναᾳστήσει τοὺς φοιτητάς. ΣΞΔ'. --- ἩΣΑΙ͂Α. δεΐη οἰ) ΦυρΟΓΟἾ πιθπίθηι βοηϑιτηηα ἀοοίΓῖ- " . ἱπάϊοϑιι; , ογαιΐοπθ νογὸ υἱἱϊὰγ οὐ ὸ- γαῖα, ἀ}}}. ἤθη ἸΔϑοϊνίθηιθ, ἢ} { εἷ - " ἁἰἰοηναῖ. δὲ δΐην ργΓα Αἰἰἰσὰ ΠΟη ἱΐ, βιὲ δἰπιρίοχ, ὀσθμ]α } δι ρἰθίαίοιῃ ὀχοίίαγα ρἰυγὶ- τυ ἀϊβοῖρυ!]ο. νϑίθηϊ. ΟΟΙΧΊΥ. -- .}. δε αοἰΐνα υἱἱα δι ποσοίίοεα. ((οη[θγ. ερίεί. .) Μῇ τῷ δεινὸς εἶναι πράγμασι χρῆσθαι, ὡς ἀδρα- νεῖς ψέγε τοὺς τῆς ἀπραγμοσύνης ἐρῶντας ()" ἀλλὰ τῷ πολλάχις εἰς χειμῶνας χαλεποὺς ἐμπεπτω- χέναι, μαχάριζε τοὺς, ὡς ἐνδέχεται, εἰς τὸν λιμένα τῆς ἡσυχίας ὁρμῶντας. ΕἸ δὲ χαὶ αὐτοῖς πολλάχις σπιλά- ᾿ δὲς κατασχήπτουσιν, ἀλλ᾽ οὐχ ἔστιν ἶσον τὸ μὴ μόνον τὰ πελάγη τῶν πραγμάδξων διαπλεῖν, ἀλλὰ καὶ ἑαυτὸν εἰς τὸ πέλαγος τῶν παθῶν ἐμθάλλειν, καὶ τὸν πει- ρασμὸν ἐνεγχεῖν. Τὸ μὲν γὰρ ῥιψοχινδύνων ἐστὶν ἀνδρῶν, χαὶ ἐμποριχὸν βίον ἀνῃρημένων τὸ δὲ δι- χαίων δοχιμαζομένων, χαὶ ὥσπερ χρυσὸς βασανιζο- μένων, Εἰ δὲ τὸ πραχτιχόν σοι χαὶ δραστήριον ἀρέσχει, μάνθανε ὅτι οὐχ ἔστι τοῦτο ὃ σὺ φής" ἐπεὶ χατὰ μιχρὸν προϊὼν, καὶ τοὺς συχοφάντας τῶν φι- λοσόφων προτιμέσεις, χαὶ τοὺς παλιγχαπήλους τῶν ἐλευθερίως μεταχειριξομένων τὰ πράγματα, χαὶ τοὺς “Ναιη. χι, , . θδυιϊ. χχχι, ὃ]. ὕδνα πὸ, φιοά κ' γαθυ φοΓ ἰθοπθυβ, υἱὲ ἴζφπανοβ ρόγῃδ , Οἱ} ᾿μ{{{π|Π ν᾽ πὶ διιρίεειυμίυγ. . ιοὰ ἴῃ ἰδπιροβίδί π|- Ἰεβίδϑα!!α ρΓΟΟ| ἰποίϊἀογῖ, [] ργρἶο, υοὰ πὶ ΓΔ η}}} ἀχοοροσῖὶ ροῦυ. ΤᾺ η}- ἢ οἰδὶ ὀμῖ ἰροὶ δῶρα ὃχ δαυδγυιὴ υὙογι οἷ ΟΙΠΓ- βοῦϊηΐ, [Ἰατὶ ἰἀπηῖὶ πΘυ}, υἱ υΐϊ ΠΟρΟΙΟΡΙΠ ἰγδηβηηθαὶ ροϊαψι, αυΐη ἱηιογάυπι οἰ πὶ ρβϑίου δυο! θη Θυϑογθθδίυγ, οἱ ἰη ἰΘη!Δ|η γαγὶδϑ ἰῃοἷ- ἀαι, ΠΙὰ δε ΐπι Ὑἰγοῦυμ δῖ ργορυίυπι) ρΓοΐ εἴα: διιύδοίϊα πηοτοδιογίαπιαυῦθ νὶ(π| δϑοίδη!ἰυπὶ : ᾿ γΓῸ δου υΐ } θη, Ὑϑ } ἦν ἐξ}} ϑΔύυγυηὶ ργοθδεὶ βοίϊδηϊ. δ᾽ υθγοὸ δε: ] νἱίδηϊο νἰδεδαΐὶ πορυιϊΐο, ΠΟ (υοά ἰὼ ορὶμε τί. Ῥδυϊυϊυν δπὶπὶ ὈΓΟΖΓΘΒ οἱ ΒΥΘΟΡ ΔΙ Δ. Ρ }- ] } ᾿ΙΟΠΟΡῈ ὑγαίογοβ, οἱ ἰηϑίοὐο Πθ ΓΘ μόο- ΥΔΠΙῈ ΔΕΟΤΙΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ργο ἐρῶντας π| ἐοἰιἰ(. αι, οἱ ΑΙ, δουθυπι ἔρωτας, ΡΟΒΙΝ. , ΙΘΙΌΟΒῚΙ ΡΕΓΌΞΙΟΤΕ, | εἰἰυυ, Ταυ ας. πη Δ ϑη ἀὐ]Ο δυθδιί, αὶ τὰς μηχανὰς πλέχοντας, καὶ δόλους ῥάπτοντας τῶν ᾿Ϊ. αυΐ [υδι}}η} ἰῃ ᾿ἰπφυϑ αἰγουπιίογυπηϊ ; δὰ τίδηὶ δοίϊ γὰπὶ Υἱγίυ Θδιιδ ΘΧΘΓΟΘΓΟ, οἱ ΦηΊη βιυἀΐυτ ᾿Ϊ ἱπιροη Γο. ΘσΟΙΧΥ͂. ---ἨΒ...Ὲ ὈΙΑΓΟΝΟ. τὸ δίχαιον ἐπὶ γλώττης φερόντων " ἀλλὰ τὸ τὰς ἀρε- τὰς ἀσχεῖν, χαὶ περὶ ταύτας πᾶσαν τὴν σπουδὴν ἐπιδείχνυσθαι. ΣΞΕ". --- ΗΛΙΑ͂ ΔΙΑΚΟΝΩ. Δοοεπίὶς ας σοπεϊοπαμ ΐ ἐεἰ μτῖμε αασότε, ἀελίπο ἀοέετγο. ((οη[ἐγ. ἐμὲεί. ἃ, , εἰ . (ὐοπεουϊδηύιπι ϑι ἀϊοίαγο, υἱ ποη υϑυ ἰδηίυι, ΓΟᾶρ ρογϑυδίδαὶ δυάϊϊογί δυ. Θιμηΐδ δηΐπὶ ογαῖϊο ορο ἀδθδίίιυϊΔ ἤθη ἰδηΐιπι ἰμᾶπ αυΪϊά οἱ ονδηϊάυιη , οἰἰδην ορρτοθείυασι αθδγὶ, μοι ]- πὶ ἀΐσοηι!, ἃ υ ρτγοίδγιυγ. Θυδηίο δεῖν ἀχρθ-. αἰ ἰἶοτα υἱἱ βοαγπιοηα βιυύθῃ!ί, ἰδηϊο τὐτ οἰἰπὶ { εγϑαϊδυν :. ἱ γἰδι δγξυπιοηῖυπ) οχἰ δἰ] ]Δηϊ. υλγα πα ρἷὶϑ ἀφοηίυιη, ιᾶπὶ ἀϊοοηάμιη. δὶ δυπ) ΗΟ πὶ ἄξογο, η ὁΐεδηιῖ αυΐάθιῃ. ΦΟΙΧΥ͂Ι. --- ΤΙΕΟΝῚ ΡΒΕΒΒΎΤΕΙΙΟ. Βουλεύεσθαι χρὴ τὸν ὑφηγητὴν μὴ τί εἴποι μόνον, ἀλλὰ τί πράξας πείσοι τοὺς φοιτητάς. Πᾶς μὲν γὰρ λόγος, ὅταν ἔργου χηρεύῃ, οὖ μόνον μάταιόν τι φαίνεται χαὶ χενὸν, ἀλλὰ χαὶ εἰς ὄνειδος περιίσταται" μάλιστα δὲ ὁ παρὰ τῶν ἐξηγητῶν προφερόμενος. “Ὅσῳ γὰρ ἑτοιμότατα αὐτῷ χρῇαθαι σπουδάζουσι, τοσούτῳ μᾶλλον ἀπιστοῦσιν ἅπαντες αὐτῷ’ ἀλλὰ καὶ γέλωτος ὑπόθεσιν αὑτὸν εἶναι νομίζουσιν. θὺχ» Β οὖν μάλιστα μὲν πραχτέον, καὶ λεχτέον᾽ εἰ δὲ μὴ βούλοιντο, οὐδὲ λεχτέον. ΣΞΚ'. -α ΘΕΩΝῚ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Τενῖρας φμῖα ἰανξίαν, ταιῖο παϑοπάα. ΝΟ ἰϑιηρι δοίΐγα ἂς ἤιιογε ἱφιογθίη, τυ { οϑἰοηὐδίιυτν ἰαηΐθ οἱ ἀγζυπιθη!!} : ρα πθῖ, ἀἷθ, παθαοπιδάδ, τηδη, ἅπη, δίσιια Οἰγπιρίαάα. ΟἹ πὶ οο ΟἸγηιρίδα ἢ ιι αἰφηοδοσθαῖγ. ΠΩρΟγδη “πἴ ΒΟοπιδιΐ, θη ] ιεϑ᾽ χη δῖυγ. δ᾽ Θηΐ πη) μοίυδ οΟἰ!. υἱ (γα ΡΙαιο, ἰοηριυβ σοηυϊὶ ; } δυίοιν πιοιίυγ οἱ σοηδυϊαῖαβ [ΟΥἱ ( ἱρὶ δηΐπὶ ΔΏπ ἰά ποπηδη, ᾳυΐδυ αἱ ὁοη}} οτηίυΓ). . γοτο Οπηΐᾷ ἤυμ 'ρᾳηβ, Π ἰδηϊυπι) ὈΓΟΡΙΘΓ ΘΟΓΡΟΓΆ, οἱ υἱῷ, υἱ δἰιιης αὐἱάληι, ποβοιία ἀἰχυς ΘΟ ΓΟ (πῃ οἱ ἰοδίαπιοηία οἱ ἰαῦυ Β, οἱ οπιηΐα, υἱ νογῦο αἴσαπ, δδευγ ρ ηογα ΡΘΓ ἰδία δ πάη Γ ) Π|- εἰ δι δυηῖ οἱ οἶαγὰ, βαιὶ οἰΐδπὶ " οἱ πο γὙρὶι! ἴῃ ἰσηοίῖο ραίδφο ἠδνίφδηϊοβ, η , ψηἷ {πὰ ἀΐπη)- ιἰοηί, ἰδία ΓῸ ἃ. βροπία δὰ [{{{γἃ νϑηΐθηιο νἃ- ἐυΐδ- }}}}} ρογίαπι βυυθδαπιυβ, . υἱ ἰσιμροτὶ γαϊος π| ἃς Γοιΐπογὶ νοὶ γουθγιΐ αυὐἱ διἰἰδπὶ βιὰ γα ϑϑοῖὶο ΘΟΠΟιΓΓΘηϊα: ὈΟΩΔ ΟρΟΓ ροϑδβί ἀθηί, οὐ πὶ τυ ἰ πιϑροὶθυ δά ᾿ἰπιοτὰ ἀρροίϊδηιιδ. Πδυδϑιηι ὃ μᾶφυρ ἰπϑβίδη!ἷδθ ἰΘπιρογίβ. γαιίοπαπὶ. Ναι ἰυθης ἱ δδρὶ ροιοδὶ οἱ γοιϊπογὶ. Ῥγοίθγίιαιη. δηΐη οἰ ρδυπ)- ΠΟ! ροδδυηυ. Αἰαίιπ) Θηΐπ) οἱ νοίοχ, οἱ ἰσοσα ἃ ἴογρο γοιαυΐ ἰυβοαᾳυθηί : υΐη οἰ σΟηλΐη. ρΓΘνο αἱ ποαμὶι. ΟΟΕΧΥ͂ΙΙ. -- ΕἸΌΕΜ. “Ἵνα μὴ ῥέων ὁ χρόνος ἄδηλος ἧ, πολλοῖς σημείοις χατάδηλος γέγονεν, ἡμέρᾳ καὶ νυχτὶ, ἑδδομάδι χαὶ μηνὶ, ἐνιαυτῷ τε χαὶ Ὀλυμπιάδι. Πρώην γὰρ ταῖς Ὁλυμπιάσι διεγινώσχετο᾽ Ῥωμαίων δὲ βασιλευδάν- των, ταῖς ὑπατείαις γνώριμος χαθίσταται. Εἰ γὰρ χαὶ οὐρανοῦ χίνησις, ὥς φησι Πλάτων, τὸν χρόνον ἐγέν- νησεν" ἀλλ᾽ ἥλιος μετρεῖ καὶ ὑπατεία μορφοξ (τῷ γὰρ ἐνιαυτῷ τοῦτο ὄνομα, ὥνπερ καὶ ὑπάτων ἠξίω- ται). Ταῦτα δὲ πάντα γέγονε τὰ σημεῖα, οὐ μόνον διὰ τὰ σώματα χαὶ τὰ βιωτιχὰ, ὥς φασί τινες, πράγ- (, ματά τε χαὶ συμδόλαια (χαὶ γὰρ καὶ αἱ διαθῆχει, χαὶ τὰ γραμματεῖα, χαὶ πάντα, ὡς ἔπος εἰπεῖν, τὰ τῆς ἀσφαλείας ἐνέχυρα διὰ τούτων σφραγίζεται), δῆλά τέ ἐστι καὶ σαφῆ" ἀλλ᾽ ἕνα χαὶ ἡμεῖς μὴ ὑς ἀδήλῳ πελάγει πλέοντες, χαὶ σημείοις μὴ ἀναμδ- τροῦντες τοῦτο, αὐτομάτως εἰς τοὺς λιμένας ἐλϑόν τες χεναῖς ὁρμισθῶμεν χερσίν" ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ὀξι- τάτῳ ὄντι, χαὶ μήτε ἄγχεσθαι, μὴτς παλινδρομῆσαι, ἀλλὰ μηδὲ στῆναι ἐπισταμένῳ συνθεούσας τὰς ἀγαθὰς πράξεις χεχτημένοι, μετὰ πολλῇς τῆς ἐμπορίας εἰς τοὺς λιμένας ἐλάσωμεν. ᾿Εχώμεθα τοίνυν τοῦ χρόνν πλησιάζοντος “ ἔξεστι γὰρ τότε χαὶ λαδέαθαι χὶ χατασχεῖν" παραδραμόντος γὰρ μεταδιώχειν ἀνήν"- τον. ἙἘπτερωμένος γὰρ ὧν χαὶ ὠχὺς, πόῤῥωδεν μὲν ἀφίησι τοὺς διώκοντας, ἀμήχανος δέ ἐστι χαὶ γενομένοις ἐγγὺς ληφθῆναι. ΣΞΖ'. --- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. Ῥαπα φιαπάο ἱγιϑοαπία. (ϑμ. ορῖδι. .) θυπ) οἴϊγοηδια ἰηβδηῖϊ! ππρτοῦ , θαυ δοοράϊὶ πιο εγαιίο, ὑπο ρπᾶ υπὶ δ. βϑυρρίϊοὶο ροϊοδί φΟΟΓΟΟΘΕΙΪ. ΘΟΟΙΧΥ͂ΠΙ. --ΟΥ̓ΆῚ . ΕΡΙΘΟΘΡΟ. Ἡ πονηρία ὅταν ἀχαθέχτως λυττήσῃ, χαὶ μι σωφρονισμὸν προσίηται, ὑπὸ τιμωρίας μόνης χωλμ" αθαι πέφυχεν.